2019 Agde, Massiac en Goncourt

De weg naar het noorden via Perpignan, Narbonne en Beziers verloopt met een straffe noorden wind. De tolweg hebben we snel verlaten, binnendoor was de wind duidelijk minder merkbaar. Onderweg hebben we er voor gekozen om naar Agde te gaan. Daar hebben we ooit een kleine camping gevonden. We gaan er naar op zoek.

Net voordat de receptie sluit voor de siësta, hebben we een plekje kunnen bemachtigen. Ook hier was de camping het redelijk vol of waren plaatsen gereserveerd.

Het ene plek is te klein, de andere konden we niet ingedraaid komen enz enz, maar schuin kan staan op een plaats kan natuurlijk ook. We zijn uiteindelijk drie dagen gebleven.

Heerlijk gefietst en op aardig wat onbekende plaaten geweest. De route langs het Canal du Midi blijft prachtig. Het Canal du Midi (Letterlijk: Kanaal van het Zuiden) is een 250 km lang kanaal door Frankrijk tussen Toulouse en de Middellandse Zee.

In de avond nog gezellige mensen ontmoet uit Oudewater en een restaurantje langs de Hérault hebben we gebruikt om camper ervaringen uit te wisselen 😂


De dag van vertrek uit Agde staat gepland voor 21 mei. Via de A75 rijden wij relaxed richting Clermont Ferrand, om uiteindelijk in een klein plaatsje Massiac te overnachten.

In de avond hebben we deze plaats verkent en de andere morgen rijden wij via allerlei binnenwegen naar Langres. Ook vandaag weer een prachtig route gereden, maar binnendoor rijden kost wel heeel veel tijd, maar je ziet dan ook zoveel te meer. We waren er rond zes uur. Te laat om dan ook nog de stad uitgebreid te bekijken. Deze stad zetten wij op de lijst, voor twee overnachtingen! Overigens is er een net buiten het oude stadscentrum een nieuwe camperplaats aangelegd, even onthouden voor de volgende keer… Die ziet er keurig uit

Vanuit Langres is het nog een klein uurtje rijden naar Goncourt. Deze stop wordt vaak gebruikt van en naar het zuiden. Meestal is er wel een plekje. De rivier de Maas stroomt hier bijna over de voeten..Gelukkig is het nu nog een stroompje van een paar meter breed. Overigens kan het de rivier hier snel buiten haar oevers treden. De Maas ontspring in dit dal.

De andere morgen is het 23 mei, dan vertrekken we naar Luxemburg. Daar verblijven we in Redangen om daarna weer huiswaarts te keren. Bij aankomst is er nog één plek vrij binnen de markeringen op de parkeerplaats. Deze plaats wordt bezet door veelal “vaste” gasten, die dan ook het grootste deel van de staanplaatsen bezet houden en dus ook de elektrische aansluitingen. Ik had het moeten weten, want zowel de staanplaatsen, het water en de stroom zijn hier gratis. Maar goed, we hebben het Ducatootje er gewoon tussen geschoven en heerlijk overnacht. De buren keken wat minder blij, maar je kan niet alles hebben toch?

Vrijdag keren we huiswaarts, na ruim 7 weken rondtoeren hebben we weer van alles gezien en beleefd. Soms spannend maar meestal heerlijk relaxed, rustig en stil. De lente is een prachtige periode om te reizen in met name Portugal en Spanje. Genoeg zon, heerlijke temperaturen, alles nog fris groen en over het algemeen nog weinig toeristen. Dank aan Hem die ons ook weer veilig heeft thuisgebracht. Wij hebben er van genoten, hopelijk jullie ook een beetje …?

Tot een volgende keer.

Advertenties

2019 Roses

De weg naar Roses is een dubbelbaans weg, alsof je naar de stad rijdt. Het is er druk. In eerste aanzet dacht ik naar een meer afgelegen gebied te rijden, maar niets is minder waar. Roses ligt in het noordelijke deel van de Costa Brava, wat begint bij de Franse grens. Een hele grote haven voor watersporters en een prachtig zandstrand ligt langs de boulevard.

Nog iets voorbij Roses ligt het mooie plaatsje Cadaques, veel witte huisjes gelegen tegen de bergwand en langs de zee en nog met inder toeristische invloeden.

Het waait inmiddels inmiddels stevig in de baai. Slechts enkele badgasten liggen in de zon, verscholen achter een goed verankert windscherm.

Een stralend blauwe lucht geeft een prachtig decor van de bergen in het achtergebleven en tegen de bergwand aangebouwde dorpjes. We gaan er vanmiddag en avond eens lekker tegenaan en lopen langs het strand en door de stadjes, waarvan Roses wel de grootste is. We sluiten de dag af in een typisch strandhotel waar een buffet wordt geserveerd met plaatselijke lekkernijen. Heerlijk.

Vrijdag regent het de gehele dag en is het weer helemaal omgeslagen zoals voorspelt. Tijd om de weblog eens bij te werken. Hopelijk zijn er nog wel lezers, anders is dat natuurlijk minder..
Morgen, zaterdag, gaan we naar de Languedoc voor de laatste dagen van deze vakantie. Nog even volhouden dus…😉

2019 Cambrils

Na deze overnachting rijden we naar het oosten, via Zaragoza (waar we ook het centrum hebben gezien – foutje) naar het oosten van Spanje door en een hoog gelegen, zzeer rotsachtig, kalkrijk gebied met ontelbare kleine bergdorpjes. Er loopt daar één hele mooie weg, de A221, die het gebied doorkruist. De moeite waard om te rijden. Onderweg zien we veel afgravingen voor kalk en cement, maar ook worden enorme velden met zonnepanelen gebouwd. Een ruwe, maar natuurlijk betrouwbare, schatting is, dat er toch wel 25 km2 met alleen maar panelen op dit moment in aanbouw zijn. In Nederland maar zeuren dat het stroomnet de teruglevering niet aan kan…

We rijden naar Cambrils. Kijken of we nog een duik kunnen nemen in de Middellandse zee.

Nu valt de temperatuur van het zee water nog wat tegen. Op de camping la Llosa voelt het als een soort van thuiskomen. Het is wel heel erg druk op de camping. Er zijn slechts enkele plaatsen vrij voor de duur dat we wllen blijven. Dit fenomeen doet zich volgens andere gasten op heel veel plaatsen voor in de omgeving. Zeer veel campers, waaronder erg veel van spaanse afkomst, veroveren de campings langs de kust. Het is natuurlijk wel hun eigen kust 🤔 Enkele jaren geleden waren dit vooral Hollanders, Engelsen en Fransen en in het weekend kwamen de Spaanse gasten naar hun, meestal vaste, plaatsen. Die hebben een duidelijk ander leefritme…. Maar dat heeft ook wel wat…

Tijdens ons verblijf in Cambrils bezoeken we een aantal weekmarkten waaronder die in Salou op maandag en Cambrills op de woensdag.

Natuurlijk kom je hier veel toeristen tegen, maar de opzet van de markten is wel verschillend. In Salou is alleen kleding te koop en in Cambrils ook streekproducten, verschillende etenswaren, kruiden, fruit, souvenirs enz.

Inmiddels is er weer een week voorbij gevlogen. Donderdag 16 mei vertrekken we richting het noorden. We gaan eens in Roses kijken. Een stadje aan de kust ter hoogte van Figueres 25 km. onder Perpignan. Met uitzondering van de eerste anderhalve week hebben we prachtig weer gehad. Gemiddeld toch wel 25 graden en veel zon. De avonden zijn in dit jaargetijde nog fris, zeker als er een zeewind komt. Gelukkig is de regen ver weg gebleven. Het verdere weersverloop in het zuiden is spannend en niet zo fraai volgens de verwachtingen. We zullen zien, het komt vaak niet uit.😎 Op naar Roses.

2019 Segovia en Soria

In Segovia hebben wij het plan de kathedraal en het kasteel te bezoeken. De heenreis was zo boeiend en gevarieerd zodat we wat later in de stad aankwamen. Onze Garmin brengt ons vaak feilloos op de plaats van bestemming, maar kiest echt de kortste weg van A naar B terwijl dat niet is ingesteld … Deze keer reden we dwars door het centrum van Segovia met op één moment, dat ik dacht, als ik deze helling af rijd kom ik nooit meer boven en het is me smal … Dus wilde ik keren op een kruispunt, maar ik mocht niet links of rechts (winkelstraat) en ik reed al op een eenrichtingsweg. Dus weer verder en iedereen had alle geduld. Dus toch de helling af. En dat terwijl ik me echt had voorgenomen nooit meer door een oud stadcentrum te rijden.. Via de rondweg was het hooguit 100 meter verder rijden, maar veeeeel sneller 😁

Naast de arena, vinden we een prima mixed parkeerplaats voor een overnachting. Kortom, we lopen wat later de stad in, maar we hebben wel alle bijzonderheden gezien, alleen voor het alcazar was geen tijd meer om het van binnen te bekijken. Je moet ook nog wat te wensen hebben.

Verrassend mooi was het hoge en lange aquaduct in het centrum van de stad. Gebouwd in de eerste eeuw en tot de 18e eeuw in gebruik geweest.

Vanuit Segovia rijden we de andere morgen via de N110 en de N122 naar Soria. Een prachtige route over verschillende hoogvlakten. Onderweg bekijken we de oude stad El Burgo de Osma en zien verder van zeer dichtbij nog een aantal zeldzame gieren direct langs de weg.

Soria is een kleine stad in Castilië-Leon. Na de prachtige route over de hoogvlakten van midden Spanje parkeren we het Ducatootje langs de Duero, onderaan de stad. We zien en horen zoveel vogels, prachtig. Zelfs kanaries hebben we gezien.

Het grote verschil met nu deze streken te bezoeken of in de zomer, is dat nu zo rustig en stil en nog ongerept is … alles komt tot bloei … er nog weinig toeristen zijn en dat allemaal met een aangename temperatuur van zo’n 22 – 28 graden.

De camper parkeerplaats ligt langs de rivier aan het einde van een doodlopende weg. Heel veel mensen komen er een wandeling maken en om elkaar ontmoeten. Een rondwandeling is mogelijk langs de oevers waarbij we ook gelijk de Emerita de San Saturio bezoeken, een oude kerk gebouwd in en op de rotsen.

2019 Sao Joao de Areira

Zo’n 125 kilometer ten noorden van Ferreira do Zezere komen we op een kleine camperplaats die gerund wordt door Nederlanders. Er is ruimte voor 4 campers, dus van te voren even bellen was een goede keuze. Aan alle voorzieningen is gedacht. Een glaasje sap van de vruchten uit de boomgaard was het welkom. Heerlijk.

De naam van de camperplaats verwijst naar de aanwezige leguanen op deze plek. We hebben er een gezien van circa 30 cm lang, prachtig groen. Mijn camera of ik was te langzaam om het mooie beestje vast te leggen of de Leguaan te snel, het is maar hoe je het bekijkt.

In deze omgeving bevindt zich een fietspad van 49 km lengte richting Viseu. Dit moet een route zijn over bruggen en door tunnels. Morgen gaan we die rijden. Nu eerst van ons sap genieten.

We beschikken inmiddelsi over een kaart waarop aangegeven hoe wij bij de bij het fietspad komen. Het gaat hier om een fietspad, aangelegd op een oude, in 1988 geamoveerde, spoorlijn tussen Santa Comba Dao en Viseu. Deze lijn heeft de naam Ecopista do Dao gekregen en is waarschijnlijk de mooiste van Portugal.

Wij vinden we weg snel, het gaat eerst stijl bergafwaarts, daar zien we een mooi glad geasfalteerd pad, wat later blijkt, “slechts” 400 meter stijgt over een lengte van 35 km. Alle stationnetjes staan er nog, de een vervallen, de andere opgeknapt door een motorclub. Twee zijn er verbouwd tot eetgelegenheid. Op het pad mogen geen andere voertuigen komen dan fietsers. Het is heerlijk rustig.

Je fietst door verschillende gebieden, met Eucalyptus bomen, kurkeiken en op sommige plaatsen zijn wijngaarden aangelegd.

Helaas is dit gebied, waaronder ook de directe omgeving van de camperplaats, in oktober 2017 getroffen door een enorme bosbrand. In anderhalve dag tijd is hier een gebied verbrand ter grootte van Nederland. De brand ging gepaard met een tropische storm. Overal kan je de sporen van deze vuurzee nog zien. De eigenaar van de camperplaats weet hier veel over te vertellen.

Zondag doen wij het weer rustig aan. Genietend van het mooie weer rijden we nog wat in de omgeving rond om maandag weer te vertrekken. We twijfelen nog over de richting en bestemming.

2019 Ferreira do Zezere

Ooit, lang geleden zijn we hier ook geweest en verbleven we een aantal nachten op een Quinta. We hebben toen in een klein restaurantje in die plaats heerlijk gegeten. Dus wilden wij daar weer eens naar toe.

Vrij snel gevonden, maar helaas zit daar nu een bankgebouw. Nu kan je daar ook je geld brengen, maar dat moet anders kunnen…De tweede mogelijkheid stond met goede referenties in Google. Helaas de zaak is gesloten om onduidelijke redenen, terwijl de naam ook anders is. De referenties maar eens even aanpassen ….de derde mogelijkheid bleek het restaurant in een groot hotel. Helaas, dit restaurant ging alleen open bij evenementen. De vierde mogelijkheid werden na veel zoeken gevonden, maar de kok was ziek. De vijfde enz enz. En dat in zo’n klein dorp. Toch hebben we lekker gegeten bij een BBQ restaurant op honderd meter van de camper locatie. Normaal voor het meenemen van eten, maar wij krijgen er heerlijk te eten, gewoon op een bordje. Pff.

De camperplaats ligt ook in het centrum, met alle watervoorzieningen, we overnachten er heerlijk alleen. Morgen gaan we nog iets verder naar het noorden, richting Viseu.

2019 Evora en Estremoz

Evora kreeg in de Romeinse tijd, 2e eeuw na Chr. zijn bekendheid. De stad wordt nu bevolkt door studenten en toeristen om de bezienswaardigheden van de oude stad te bekijken.

Een paar blikvangers zijn het enorm lange aquaduct wat nu nog 9 kilometer lang is, enkele prachtige kerken, een dom, een groot klooster en ook verschillende grote pleinen. De marmeren voorganger van de fontein op het Praca do Giraldo op de Grote markt , kreeg als eerste zijn water wat werd aangevoerd door het aquaduct. De temperatuur van de godin Diana, (waar hebben we daar meer over gelezen?), is in 1870 in ere hersteld.

Door omstandigheden was een lopend bezoek vanaf de camping naar Evora niet gewenst. Reden dat we in de ochtend met het Ducatootje naar de stad zijn gereden.

Later in de middag reden we naar Estremoz. Wel hebben we lopend de beide plaatsen bekeken en het kasteel bezocht.


In Estremoz is in het centrum een heel groot marktplein waar je met de camper mag overnachten. We stonden er uiteindelijk met drie wagens om te slapen.

Het plein is sfeervol met rondom prachtige historische gebouwen en gelegenheden te eten en te drinken. Vanuit het centrum is een bezoek aan het kasteel goed te doen. De toren op het kasteel is meer dan 25 meter hoog en herinnerd aan de drie koningen die hem gebouwd hebben. Het bleek de volgende morgen op dit grote plein, een rustige overnachting.

Nu vertrekken we naar Ferraida do Zezere.

2019 Lissabon

Als je dan toch in de buurt bent, dan mag je een bezoek aan deze stad niet missen. We wilden het wel net iets anders doen deze keer. We zoeken en vinden een kleinere plaats aan de zuidoever van de rivier de Taag en dan overvaren naar de stad. Volgens het boek moet hier een parkeerplaats zijn waar je mag parkeren en overnachten met de camper.

Zo gezegd, zo gedaan. Met enig zoekwerk komen we op een zeer grote parkeerplaats vanwaar je met de ferry naar Lissabon kan overvaren. Veel mensen wonen in het zuiden en werken in de stad. De bootverbinding werkt dus super.

Voor weinig geld koop je een OV-chip card en voor 5€ heb je een retourtje en kom je direct midden in het oude centrum van de stad.

De parkeerplaats is niet echt eenvoudig in en uit te rijden, de toegangspoort is smal, maar het lukt wel met ons Ducatootje met ingeklapte spiegels.

En …….deze plek is voor de eerste nacht helemaal alleen voor ons ….

De stad is nog rustig als we er in de morgen naar toe vertrekken. In de vroege avond is het er eindeloos, gezellig, druk, met zeker niet alleen toeristen. Heerlijk kijken, kletsen, drinken, muziek maken en genieten in het plantsoen, op een bankje en langs de kade op het talud de Taag. Het zijn geliefde plaatsen.

De stad zelf…tja die moet je gewoon zelf beleven. Wij zeggen prachtig. Een impressie heb ik gemaakt door middel van foto’s, maar zelfs dat heeft zijn beperkingen…

En nog een paar foto’s. Een heerlijke stad die leeft, bruist met alle facetten. Muziek, schilderen, bedelen, zang, kunst, historie, kerken, cafeetjes enz enz. gewoon zoals je dat in veel steden ziet. Maar toch is deze stad bijzonder …

Tot slot ……. de tram

Maandag de 29e vertrekken we richting Evora en gaan we weer naar het binnenland. Overigens … inmiddels is het zonnig en tegen de dertig graden..☀️☀️☀️

2019 Zambujeiro do Mar

Vanuit Sagres rijden we langs de kust naar het noorden en komen aan in Zambujeiro du Mar. Het is een rustige, prachtige route en mooi landschap..We hebben hier geen last meer van de wind 🌬️. Na een paar uurtjes komen wij in een echt toeristenplaatsje met een prachtig strand en een mooie kust van zandsteen kliffen. Wat het meest opvalt is variatie van bloemen. Er lopen vele wandelingen door dit gebied en als je hier in de buurt komt, moet je die route zeker een stuk lopen.

We zien een scherpe kale rots schuin uit zee omhoog komen met daarop minimaal 12 ooievaarsnesten. Nu kom je die overal tegen, maar op deze rots in zee hadden we ze, met rondom zout water en veel wind, niet verwacht.

We staan op een prachtige camping waar echt aan alles is gedacht. Zeker aan te bevelen. Tot slot, zoals je in veel Portugese en Spaanse plaatsen ziet, veel niet afgebouwde woningen, flats en bouwplaatsen enz. Alles bouwrijp gemaakt zo 10 jaar geleden en nu overwoekerd en verwaarloost. Jammer, of misschien wel gelukkig. De authentieke plaatsjes verdwijnen snel door de bouw van grote “toeristen steden”.

Na drie dagen bivakkeren in dit gebied vertrekken we op 28 april naar de omgeving van Lissabon.

2019 Cabo de Sao Vicente – Sagres

In de middeleeuwen dacht men dat deze plaats, in het uiterste zuidwesten van Portugal, het einde van de wereld was. De daar aanwezige vuurtoren is nog steeds een belangrijke markering met een bereik van 95 km.

Het gebied wat zich van hier uitstrekt tot Sines, is een prachtig natuurreservaat. We hebben er heel veel vogels en planten kunnen zien. Veel staan er nu in bloei. Na het Ducatootje op de kaap te hebben geparkeerd, zijn we wat rondgelopen in het fort en natuurlijk de uitgesleten, 60 meter hoge kliffen, bekeken.

Het is een toeristische attractie geworden. We rijden nu terug naar Sagres en parkeren de wagen op een hele grote parkeerplaats voor de overnachting.

Hendrik de Zeevaarder heeft op het schiereiland ten westen van de stad Sagres zo rond 1450, een vesting gebouwd. Wij gaan er natuurlijk eens kijken. De plaats waar we overnachten is een grote parkeerplaats er 100 meter bij vandaan. In de vesting vinden we nog een mooie kompasroos gemaakt met kiezelstenen en ook nog de eenvoudige kapel Nossa Senhora de Graca. Bij de zijn door Hendrik gebouwd.

Op het terrein zijn diverse verdedigingswerken gebouwd. De rest van het terrein is een geweldige rotstuin met prachtige bloemenzee en veel vogels.

Na het bezoek aan de vesting bekijken we Sagres met het kleine haventje. Dit stelt niet veel voor, we gaan er wel lekker eten.. dat hebben wij verdiend en de opgedane energie bleken we later wel nog te hebben .

Laat ik het zo zeggen, die overnachting hebben we heel bewust meegemaakt. Het was al wat gaan waaien in de avond, maar rond middernacht brak er een storm los die het Ducatootje danig op de proef stelde. Zeeziek worden in een camper zou zomaar kunnen!! Geen moment stopte het waaien, na dat het hele front was overgetrokken, zo rond een uur of twee, werd het iets rustiger. Bij een volgende bui begon het feest opnieuw. Het leek wel of de camper gesloopt moest worden. Volgens de vooruitzichten gaat het nog drie dagen zo blijven waaien in deze hoek, dat klinkt niet hoopgevend.


2019 Lagos

Een stadje aan de zuidwest kant van de Algarve is het einddoel geworden vandaag. De eerste kennismaking zijn de zandsteen rotsen aan het strand. Grote uitgesleten gaten maken er een mooi plaatje van.

We staan op de camping in het centrum van de stad. Wel een heel aparte plaats.

Er staan veel vaste bewoners die op de camping hele bouwwerken hebben gemaakt. De “vaste” bewoners behoren tot een groep hippies die nog denken dat ze in de jaren 60 leven. Ik mag ze wel, vriendelijk, maar men leeft wat alternatief. Het is er schoon, maar erg oud, vervallen en het ziet er ondanks het mooie zonnetje, toch troosteloos uit. Er zou een keer echt schoon schip gemaakt moeten worden, dan is er best veel van te maken. Je bent in 5 minuten in het centrum van de stad en zo’n zelfde afstand naar het strand of de haven. We moeten nog afwachten hoe de nacht verloopt met de vele honden die hier rondlopen… Kortom, een uitdaging. Het is weer eens wat anders.

De stad heeft de twijfelachtige primeur dat de ontdekkingsreiziger Nuno Trisao de eerste slaven uit de Sahara verhandelde op een markt. Het is de eerste slavenmarkt in Europa. Een betreurenswaardige periode is hier in het jaar 1441 gestart.

We doorkruisen de stad en nemen er een hele dag voor. Natuurlijk wel eerst nog even langs het strand om schelpen te zoeken … Er is maar weinig gevonden. De meeste zijn kapot. In de stad is het rustig uiteindelijk denken we de gehele stad wel gezien te hebben.e volgende morgen rijden we niet al te vroeg wel, we hebben alle tijd. Na een kort bezoek aan de buurtsuper, rijden we weg. Na een paar kilometer zie ik net voor een rotonde een jonge dame staan springen en zwaaien. Netjes teruggezwaaid natuurlijk 🙋 Op het laatste moment zie ik dat ze mijn aandacht wil trekken door met een tankdop te zwaaien. Dan denk je nog “ze halen echt alles uit de kast…”.

Maar ik vertrouwde het niet. Toch maar even checken of de tankdop van de drinkwatertank er nog op zat en wat denk je “die was verdwenen”. Die lieve jonge dame heeft me willen helpen en me zelfs achterna gereden om mij te attenderen op iets wat ik verloren was…dan denk je toch? We zijn omgekeerd, maar hebben haar niet meer gevonden. Nog even bij de camping geïnformeerd, die wisten van niets, maar hebben me wel geholpen aan een andere dop, zodat we weer verder konden met een afgesloten tank. Nu verder naar Sagres.

2019 El Rocio processie

Deze dag gaat het wandelen een stuk makkelijker zonder fiets. Het dorp ziet er fraai uit. Vannacht heeft het stevig geregend, waardoor sommige straten nog blank staan. Het deert niemand. Wel is het veel drukker. Vele families komen naar het dorp, mogelijk vanwege het lange Paasweekend. Normaal staan veel huizen leeg. De huizen zijn keurig onderhouden en worden minimaal éénmaal per jaar bewoond ten tijde van de jaarlijkse romeria van de hermandada, een soort broederschappen, naar El Rocio.

Het verkeer rijdt links en rechts over de zandwegen om de grootste plassen mis te houden. Paard en wagen komen veelvuldig voor, daar doe je ook de boodschappen mee en ga je mee naar het café. Kortom een levendige plaats. In de avond ga ik kijken naar de processie die op Goede vrijdag wordt gehouden.

Ik ben nog wat vroeg, want het is me onbekend wat er staat te gebeuren. In de kerk, de Iglesia de Nuestra Senora del Rocio, is nog plaats genoeg. Het wordt niet zo druk. De beeltenis van de kruisiging van Jezus wordt door zestien sterke broeders de kerk uitgedragen, waarna er een tocht om de kerk wordt gemaakt. Na vijf minuten stopt de stoet, is er een proclamatie en muziek en daarna vervolgt de stoet zijn weg. Dit gaat wel even door, gevolgd door enkele honderden mensen. Niet echt indrukwekkend, maar wel bijzonder om meegemaakt te hebben.

Morgen gaan we onderweg naar Portugal. De route is nog niet geheel bekend. Blijven jullie nog meelezen?. Laat eens wat van je horen🤷

2019 El Rocio

Dit is wel een heel bijzondere plaats. Een dorp met rechte straten, verdeeld in blokken, alsof je in New York bent …🗽 maar dan toch net iets anders. Je krijgt er misschien al een beeld bij…
Eenmaal per jaar komen hier vele duizenden mensen gelijktijdig naar toe. Romeria uit heel Spanje komen dan naar hier met hun ossenkar of paard met wagen om deel te nemen aan een processie. Een gigantische mensenmassa en een heel bijzondere gebeurtenis waar wij alleen de foto’s van kunnen aanschouwen en een film van kunnen bekijken.

Achtergrond en een interessante uitleg over deze pelgrimstocht en wat er aan vooraf gaat kan je vinden via deze link.http://www.elflamenco.nl/07-Cultura/Rocio.html

In het dorp zie je prachtige huizen, met brede onverharde, geheel uit zand bestaande, wegen. Met een beetje wind, dat hadden wij vandaag, geeft het een wazig beeld, met veel wervelingen van zand op de straat. Dit kan je vaak zien in oude western films.

Ze zouden zo hier gemaakt kunnen zijn. De bewoners mogen hier rijden met hun auto, verder is er gelukkig niet zo veel verkeer, muv paarden. Fietsen met gewone banden is bijna niet mogelijk, want het zand is mul en net voldoende hoog om op je snuffert te gaan.

Natuurlijk hadden wij op advies van de receptie alhier de fietsen afgeladen om het natuurpark Donana te gaan bekijken. Na enige verkenning bleek het dit jaar echt niet mogelijk. Via de snelweg is het levensgevaarlijk dan wel verboden en de andere weg was afgesloten wegens werkzaamheden. Het Nationale Park is alleen toegankelijk met een 4×4 met gids in ieder geval vanuit het noorden, vanuit El Rocio.. Ik heb natuurlijk nog wel een paar foto’s gemaakt 🦆

Daarna de fietsen maar weer opgeladen, morgen gaan we het stadje per voet verder verkennen. Wordt vervolgt.

2019 Merida

Deze stad heeft zijn bekendheid gekregen rond het begin van de jaartelling toen de Romeinen neerstreken in Andalusië.

Ze vestigden daar een aantal administratieve centra en onderandere in Merida werd in de vijfde eeuw een grote stad.

Er worden gebouwd met tempels, arena’s, een colosseum, een amphitheater, renbanen, een groot aquaduct, bruggen en natuurlijk ook een grote stad met muren en torens.


Deze stad hebben we vereerd met een bezoek, want nergens anders is er nog zoveel van terug te vinden uit deze tijd dan in Merida. In de middag zijn we gestart met dit bezoek en laat in de avond waren we weer op de parkeerplaats, die toen meer dan vol was gelopen met campers.

In de avond hebben we uitgebreid de processie bekeken die door de stad trok. In deze week, Semane Santa, de week voor Pasen, kom je ze overal tegen in alle soorten en kleurrijke uitvoeringen. We hadden gehoopt deze nog in Sevilla te zien, maar nu is het ook goed geweest.


Mede doordat we dit nu al gezien hebben gaan we niet naar Sevilla, maar rijden we morgen door naar El Rocio, maar daarover later meer

2019 Monfraque

Parque Natural de Monfraque. Net ten zuiden van Plasencia ligt een fraai natuurgebied. Dit park ligt rond de afgedamde Taag. Als je een vogelliefhebber bent, kan je hier je hart ophalen.

Het laatste deel van de reis hier naar toe loopt door de La dehesa. Dat is een heel groot open gebied met steen- en kurkeiken. De eikels worden veelvuldig gegeten door de varkens, die hier lopen. Het vlees van de varkens is een grote lekkernij. We kunnen er van meepraten …

In deze streek en het natuurgebied zien we zeer veel mooie vogels. Op de camping staan veel vogelaars en zijn allemaal bereid om je meer te vertellen en de door hun gemaakte foto’s te laten zien. Ik begin hier niets met mijn compact camera. Jammer, maar het is niet anders, de andere is thuisgebleven. Dat doe ik dus nooit meer …📷. Gieren in diverse uitvoeringen, de blauwkop ekster, zwaluwen, de zwarte wouw, ooievaars, vele soorten roofvogels, en heel uniek, de zwarte ooievaar. We hebben er heel veel gezien en van veel toch nog leuke foto’s gemaakt. Liefhebbers zijn gewaarschuwd. Hier moet je zijn.

De eerste fietsdag gaat naar het dorpje Malpartida de Plasencia. Een mooi plaats tegen de bergen aan. De tweede dag rijden we eerst naar Villareal de San Carlos. Een achttiende eeuwse dorpje wat zich aan het ontwikkelen is tot voor de toerist. Hier kan je routes bekomen om in het gebied te gaan wandelen. Per fiets wordt ernstig afgeraden vanwege de gesteldheid van de paden. We halen een kaart op waar de bekendste vogelsoorten op staan en hun vindplaatsen. Hier spotten we diverse gieren en jawel, ook de zwarte ooievaar.

Een klein blauw vogeltje (heeft nog geen naam bij ons) staat mooi te poseren. De naam wordt gezocht! Wie?

Onze laatste fietsdag is een route over de Via Verde de Montraque.

Een route over een oude spoorlijn van bijna 20 km enkele reis naar La Bazogona. Dit lijkt ons wel wat. Buiten het feit dat hier zeer veel nachtegalen te zien en te horen zijn, is de eindbestemming gewoon een hek. 🚧Verder helemaal niets. Einde fietspad. Gewoon weer zelfde weg terug. Je ziet toch weer heel andere dingen als je terugrijdt. Morgen doen we het weer eens rustig aan, hebben we wel verdiend. Maandag 15 april vertrekken wij richting Merida, iets met Romeinse historie…

2019 Palencia

Palencia en Plasencia. Steeds weer ben ik abuis als ik deze plaats in toetst. Palencia is de eerste tussenstop onderweg naar het zuidwesten van Spanje.

Het vertrek vanuit Vieux Boucau verloopt prima. Natuurlijk is het dorp wel een wegomlegging, die omlegging en die leidt ons direct naar het terrein van een andere camping…. Leuk geprobeerd. 😁
Daarna via de snelweg richting San Sebastian. inmiddels valt de regen weer met bakken uit de lucht. Er is weinig te zien van de omgeving, waardoor er besloten wordt de snelweg te blijven volgen via Gasteiz – Vitoria naar Burgos. Pas later op de dag, net voor Palencia wordt het droog.

Dwars door het stadscentrum van Palencia rijden we naar het einddoel. De weg door het centrum leidt me door een heel bijzondere tunnel, alsof je een parkeergarage binnenrijdt. Gelukkig is die wel hoog genoeg, maar wel enkelbaans en heel erg smal. Na eee veel te scherpe bocht in deze lange tunnel, passeer je zomaar een aantal erg drukke kruispunten. Wat doe ik hier, kwam te laat naar boven..pff. Gelukkig ook weer goed gekomen, maar de deur van de auto had in de tunnel niet open gekunt🤔

Op de camperplaats aangekomen is die wel bijzonder. Als je hier brandstof tankt mag je gratis overnachten, kan je water lozen en innemen en ook gebruik maken van douche en toilet. Ook is er gratis electriciteit, de plaatsen zijn groot en je kan er zelfs je camper laten wassen. Dat laatste is echt wel teveel van het goede. De eigenaar wil gewoon graag dat je het er naar de zin hebt.

Door het stadspark is het in tien minuten wandelen naar het stadscentrum. Dat doen we vandaag, want voor morgen wordt de gehele dag regen en wind voorspelt en nu schijnt de zon. ☀️. De grote kathedraal, La Bella Desconocida wordt snel gevonden. Deze “onbekende schoonheid” is de belangrijkste trekpleister van de stad.

De kathedraal is prachtig, met ontelbare plafond en wandschilderingen, beelden, wandkleden en kunstwerken, veelal van het begin 16e eeuw. Knap werk, maar ik krijg altijd een vreemde smaak in de mond, wie hiervoor heeft moeten boeten… Wat me opvalt bij het lezen van de capitool reisgidsen is, dat ze heel vaak volstaan met informatie over deze gebouwen. Het wordt dan snel meer van het zelfde. Later maken we een grote rondwandeling door de rest van de stad.

Rond een uur of zeven lopen we een restaurantje binnen. de man achter de bar verwijst ons direct naar boven de trap op. Natuurlijk probeer ik uit te leggen dat wij graag wat willen eten… Toen we boven waren, was het restaurant nog leeg. Het is een keurige zaak, maar nog wel wat donker. We doen de gordijnen maar open en wachten op de ober… Die komt niet… Na een poosje pakken wij onze spullen weer op, zwaaien vriendelijk en vertrekken. De barman heeft ons vast alleen doorverwezen naar het toilet… want wie komt er nu al zooo vroeg al eten.

De volgende dag, dinsdag is een dag met kou en veel regen en kunnen we alles weer eens bijwerken, opladen en een boekje over Spanje lezen. Morgen vertrekken wij naar de omgeving van Plasencia.

2019 Door Frankrijk …🌍

Het is 3 april. Na wat heerlijke dagen met hogere temperaturen zijn we nu daadwerkelijk van huis vertrokken. We waren er aan toe al zeg ik het zelf. Net na de middag, als bij de school de ouders zijn vertrokken, rijden ook wij de straat uit. We worden uitgezwaaid alsof we maanden weg gaan .😄 Wel leuk natuurlijk !


Bij Antwerpen eerst de ring nemen. Dat kost een klein uurtje, maar uiteindelijk rijden wij dan tussen een grote, lange aaneengesloten stroom van vrachtauto’s, richting Lille.
Ook daar is het druk. Langzaamaan passeren we de stad en komen we op de weg naar Parijs. Onderweg krijgen we enkele stevige buien te verduren met sneeuw, hagel en regen. De temperatuur zakt van 11 naar minder dan 5 graden. Eerst de kachel maar op de waakvlam gezet om te voorkomen dat de vorstbeveiliging aan slaat. Dan zijn we al het schoone water kwijt en dat is minder fraai.
We waren net op tijd. Steeds komen er buien, prachtige exemplaren om te bekijken op een afstand, maar dan koelt het goed af. Vanaf Arras rijden we binnendoor over verschillende D -wegen. Van zowel Arras als Amiens hebben we het centrum van de stad kunnen aanschouwen. Dat is je “straf” als je de tolwegen wilt vermijden. Maar goed, geen probleem daarmee. Rond een uur of zeven stonden we op de camperplaats in Conty.

Een bekende, rustige plek. Lekker eten en straks de kachel weer aan. We verwachten een paar graden onder nul vannacht..
Eerst nog even de route voor morgen bekijken en dan sluiten we dag hier ook af.

Het is een glasheldere nacht. De sterren staan te flonkeren aan de hemel! De ochtend start met prachtig opkomende zon boven de camperplaats. De auto’s hebben bevroren ruiten en alles is wit. Het ziet er veelbelovend uit. De vogels roepen uit volle borst. De puttertjes zien er fraai mooi uit met hun felle kleuren. We moeten toch eens een goed Europees vogelboek aanschaffen. Na een eenvoudig ontbijt rijden we lekker vroeg weg vanaf de camperplaats. We komen in het dorp direct in een verkeersomleiding die ons ergens anders brengt dan waar wij naar toe willen. Maar niet getreurd, we hebben ons garminnetje nog. Die brengt ons niet binnendoor, maar binnen-binnendoor. Na twee uur hebben we een prachtig mooie omgeving gezien. De landerijen zijn nog wit van de vorst. De nevel stijgt op uit de dalen. Het is stil, slechts een enkele auto rijd onze route. Na ruim twee uur hebben we bijna zestig kilometer afgelegd. Niet echt iets om over naar huis te schrijven .. waarom ik het dan toch doe? Het is hier zo wonderschoon.

Maar helaas de wegen worden smaller en zijn niet meer zo geschikt voor ons Ducatootje. Dat moet anders, we zoeken een snellere route, maar nog wel binnendoor 😀 .

Natuurlijk komen we de (on)nodige wegomleggingen tegen. We zijn niet zwaarder dan 3,5 ton, maar wel breder dan 2,25 m. en dat betekent omrijden via Orleans. Uiteindelijk komen we aan in Tours dat was de bedoeling, daar gaat de route verder naar het zuiden. Deze dag eindigt rond zes uur op een camperplaats in Ste. Mauraine.

Vannacht weer een grandioos heldere hemel, maar deze keer geen vorst meer. Het is opnieuw nog erg rustig op de weg als we naar Portiers en later naar Angelome tuffen. De tolwegen kunnen we nog links laten liggen. Dat betekent natuurlijk wel dat ik dwars door alle plaatsen heen rijd en daarbij een schier eindeloze hoeveelheid aan rotondes moet “nemen”. Daar krijg je wel spierballen van ..🏋️.


Na ruim 350 km komt La Sauvetat du Dropt in zicht. Even afwachten of in dit dorp plaats is voor ons. Er is een camperplaats, waar vier wagens kunnen staan. En waarempel, het is helemaal leeg en superleuk gelegen langs een riviertje. Een winkeltje in het dorp is ook aanwezig dus dat wordt morgen een lekker stokbroodje ..
Nu eerst een wandeling om de benen te strekken.

De brug over het riviertje wordt gerestaureerd. In de avonduren is het mooi verlicht.

Morgen is het laatste deel gepland door Frankrijk en rijden wij naar Vieux-Boucau-les Bains, net boven Cap Breton, daar blijven we een paar nachtjes. Op deze plaats is goed te zien wat wandelende duinen zijn.

Deze nacht begint het te regenen dat het giet voor het eerst sinds lange tijd. Eerst vallen de regendruppels direct op het dak, dan vallen ze uit de bomen en tot slot vallen ze vanaf de fietsendrager op de bumper. Alles tikt, onregelmatig en hard een heerlijk ritme om te slapen. De volgende morgen is het nog steeds slecht en pas veel later wordt het droog. Dan zijn we bijna bij de kust. Heel mooi.

Aangekomen op de camping blijkt die redelijk bezet te zijn. We gaan eerst via de eerder genoemde duinen naar het strand. De duinen zijn nog niet weggelopen, maar veranderen steeds. Een prachtig gezicht. Bij het strand aangekomen blijkt de zee onstuimig en er zijn hoge golven. Prachtig om te zien, zeker nu de zon ook goed doorkomt.

Later kunnen we weer buiten koken en buiten eten, voor het eerst dit jaar. Super.

Ja inderdaad. Er is altijd een “maar”. Maar het mooie zonnige weertje heeft niet zo lang geduurd. In de nacht gaat het opnieuw regenen. Met een stevige wind gaan we de zondag in. Toch komt de zon rond het middaguur weer terug en kunnen we buiten relaxen 👓. Aan het strand is het mooi, nog steeds hoge golven en vandaag is het een beste dag geweest voor de surfers. Rond een uur of negen gaat de zon onder en is het tijd om naar binnen te gaan. Het wordt snel koud. Morgen gaan we verder naar Spanje.

Tot slot. Zodra er weer gelegenheid is om foto’s van de camera te synchroniseren, zal ik ze er bij zetten in de blog. Jullie krijgen daar wel een berichtje van.

2019 España en Portuguesa

De regen klettert tegen het raam, de wind giert om het huis… Het wordt tijd plannen te gaan maken om naar een warmer oord te vertrekken. Om een start te maken heb ik informatie verzameld voor de eerste periode. We gaan niet wachten op de zomer, want dan moet je zeker niet naar deze streken afreizen.

Ik ga jullie weer op de hoogte houden van de ontdekkingen en belevenissen. Als er plaatsen of gebeurtenissen zijn die wij niet mogen gaan missen, laat het dan maar weten!!!. Dat is wel zo leuk. Gaan jullie weer mee reizen de komende periode?

Globale planning Spanje en Portugal

Spanje is een land met uitersten. Dat spreekt ons wel aan. Bekende toeristische streken liggen in de omgeving van Madrid en natuurlijk langs de kust, maar de mooiste streken liggen toch in het binnenland. Dit jaar reizen we naar het westelijke deel van Spanje om daarna via het meest zuidwestelijke deel van Spanje naar de Portugal te rijden. De route wordt daarna vervolgt langs de westelijke kust van Portugal tot boven Lissabon om daarna weer via het binnenland van Spanje naar de Spaanse Pyreneeën te rijden. Tot slot trekken we door het midden van Frankrijk weer naar Nederland.

De Meseta, de uitgestrekte hoogvlakte waar Madrid op ligt, is historisch gezien het centrum geweest van waaruit de Spaanse koningshuizen hun rijk regeerden. Aan de noordkant van de Sierra de Guadarrama vindt je de beroemde paleizen en kloosters waarin deze rijke geschiedenis zich weerspiegelt: El Escorial en La Granja vormen de culturele bezienswaardigheden van deze landstreek.

Ook qua natuur is er volop actie, de prachtige kloven en canyons van de Rio Duraton met haar Vale Gieren kolonie? Ook het stadje Segovia, een Unesco site, is een bezoek meer dan waard. Aan de grens met Portugal bevind zich de landstreek Extremadura. Hier bevindt zich het Nationaal Park Monfrague waar het heerlijk wandelen is te midden van een karakteristiek Dehesa landschap van verspreid staande steen- en kurkeiken. Hier liggen ook stadjes als Carcares, Trujillo en Guadalupe, thuisplaats van de zwarte Madonna. Het is de geboortestreek van beroemde Spaanse overheersers zoals Pizarro en Cortez.

Als de globale planning wordt gevolgd zijn we rond Pasen in de omgeving van Sevilla waar belangrijke processies worden gehouden. Gebeurtenissen die de moeite waard zijn om van dichtbij mee te beleven.

De rest van de reis is nog zo vaag dat ik nog niets nuttigs over kan schrijven ….

2018 Langs de Moezel

Nadat we Elzas hebben verlaten komen we in het Saarland. De kleuren in de natuur zijn nog mooier geworden. Als we in de Hunsrück passeren betrekt de lucht en wordt het snel kouder. Na ruim anderhalve week met super fraai, warm en zonnig weer komt nu een periode met wisselvallig en kouder weer. Het komende weekend wordt de eerste sneeuw verwacht boven de 500 meter. Daar gaan we de planning iets op aanpassen.

Eerst rijden we nu vanuit Kinheim nog een keer naar Bernkastel. Altijd leuk een soort doel te hebben … De toeristen weten deze plaats ook bij slechter weer goed te vinden. De rondvaartboten leggen hier ook aan.

803-20181023_135343

823-IMG_4637

We parkeren onze fiets in een speciale fietskelder aan het Karlsbader Platz. Je komt er wat lastig naar binnen, maar je hebt er dan wel alle voorzieningen waaronder kluisjes met daarin een stopcontact om de fietsaccu’s op te laden en dat alles ook nog gratis.

Op 24 oktober gaan we naar Piesport. Daar worden eerst nog wat walnoten gedroogd en voorzichtig geproefd. Niets mis mee, heerlijk. Morgen nog een stuk fietsen, eens kijken of wij naar “boven” kunnen komen.

Inmiddels is het nog frisser geworden. We halen de dubbele cijfers niet meer overdag, maar al fietsend wordt je vanzelf warm. Twee dagen, één maal naar het oosten en één maal naar het westen. Het is inmiddels erg rustig met fietsers, iedereen blijft bij de kachel of doet wat anders.

In Piesport vinden we nog een Römische Kelteranlage, een aantal kelders met een houten druivenpers uit de Romeinse periode.
Op een zeker moment was Augustus Treverorum [Trier] de baas in de stad naar hem vernoemd. In zijn reis naar deze streek had hij en zijn mannen de kennis meegenomen vanuit het Middellandse zeegebied naar de Moezelstreek.

964-IMG_4815

Hij liet rond het jaar 200 na Chr. de eerste wijnkelders bouwen en begon met de wijnbouw in het gebied van Brauneberg vlakbij Piesport. Er zijn acht van deze kelders gevonden in deze streek. Er was toen een serieuze noodzaak tot het verbouwen van wijn… De soldaten van het Romeinse leger waren namelijk verplicht dagelijks 1,5 liter wijn te drinken. Water was in die tijd zeker niet te drinken.

970-IMG_4821

De eerste sporen van wijnbouw gaan overigens terug naar Mesopotamië, in het tweestromengebied van de Eufraat en de Tigris.

Een aantal oud Romeinse kelders wordt nu nog gebruikt als toeristische attractie en om de historische waarde. De druiven die daar worden gebruikt komen van een speciaal hiervoor aangelegde wijngaard op de hellingen boven de kelders.
Natuurlijk zijn we ook nog even de wijngaarden in gereden. Lekker steile hellingen, het geeft wel prachtig uitzicht.

911-IMG_4743

Het einde van deze vakantie nadert nu snel. Voordat we naar huis gaan, willen we bijna traditioneel afsluiten bij de “Balkan” in Geldern. Zo gezegd, zo gedaan. De terugreis dwars door de Eifel was mooi. Nog een prachtig zonnetje en net boven nul graden. Een heerlijke rit. Maandag nog de laatste 150 kilometer en dan zit het er weer op.

878-IMG_4707

Zoals eerder al verteld zien we dit jaar als een heel bijzondere gift. Vakanties waren niet meer verwacht, na de ingrijpende gebeurtenissen. 374-IMG_4103

Oprecht dankbaar voor alles wat we hebben gekregen.

Wij hopen een volgend moment weer op reis te kunnen gaan. Dat wij dat zelf niet in de hand hebben is dit jaar wel extra duidelijk geworden. Voor nu … tot later …

2018 Elzas, Alsace of Elsass

Een nieuwe blog van een reis, herfst 2018. Deze keer is gekozen om weer een bezoek te brengen aan de Elzas. De voorgaande keren is een bezoek aan deze streek zo goed bevallen dat een derde keer bijna automatisch weer op de keuzelijst kwam te staan. Overigens hebben we eigenlijk helemaal geen keuzelijst.

IMG_3707

Iedereen heeft het dit jaar meegemaakt… het is warm en droog geweest, tot het moment van ons vertrek op 14 oktober jongstleden. Het kan toch niet zo blijven.

Echt het is echt ongelofelijk. Op het moment van schrijven zijn we een week onderweg en het is nog steeds prachtig weer. Een echt overdadig fraaie nazomer periode, nog steeds zo rond de 25 graden en volop zon, weinig wind. Wat is het mooi in deze tijd van het jaar. De bomen, de wijngaarden, de landerijen, alles heeft zoveel prachtige herfstkleuren.

432-IMG_4162De bloemen in de straten bloeien nog alsof het een lieve lust is. Hier houden we van en wat hebben we geluk.

Dit was dan ook de reden om eerst naar deze streek te gaan en later weer via de Moezel terug te rijden, maar zover is het nog niet.
001-20181015_161706De eerste stopplaats was in Hornbach. We kregen het gevoel dat we de voorgaande reis gewoon konden voortzetten, de laatste keer was het namelijk de laatste stopplaats.
20181015_180138Nu was er ruim voldoende plek op de camperplaats en natuurlijk hebben we ’s avonds het typisch Duitse restaurant “Auf der Platte” vereert met een bezoek.

De andere morgen via veel binnenwegen richting Turckheim gereden net ten westen van Colmar. Uiteraard was op de geplande camping de receptie tussen de middag gesloten. Er een wachtende rij voor ons en de plaats lijkt grotendeels bezet. Meerdere mensen hebben het plan opgevat om van deze nazomer te gaan genieten. 020-20181016_142409Maar niet getreurd, we hebben een plekje kunnen bemachtigen…

De eerste dag na onze aankomst zijn wij de bergen in gefietst, eerst een bezoek aan Munster en daarna nog verder richting Muhlbach-sur-Munster. In Munster zou een grote markt zijn. Helaas, die was gisteren…. en de volgende is op zaterdag. Na de stad te hebben bekeken zijn wij doorgereden tot de fietsaccu’s tegen de vijftig procent ontladen waren, je moet tenslotte ook weer terug. We zijn inmiddels ruim 300 meter gestegen. De weg terug is bijna geheel bergafwaarts.

163-20181017_130351

Onderweg nog wat op zoek geweest naar walnoten. En die zijn me toch lekker. Moe maar voldaan besluiten we morgen een rustiger ritje naar Colmar te plannen.. Zo gezegd, zo gedaan.

Colmar, een mooie stad en het omliggende gebied te verkennen. De omgeving is in 1989 door de Unesco tot biosfeer reservaat uitgeroepen. Het zuiden heeft uitgestrekte bossen, maar heeft vooral ook een bergachtige omgeving. Naast bos en bergen heeft de Elzas ook een vlakt gedeelte. Daar loopt de Rijn door het grensgebied met Duitsland wordt de Rieds genaamd, dat veel wordt gebruikt voor het verbouwen van mais en kool. Maar je vindt er ook grote boomgaarden.
De kool wordt vaak verwerkt tot choucroute (zuurkool), samen met een glaasje wijn is dat erg lekker.

049-IMG_3751Tegen de berghellingen liggen uitgebreide wijngaarden die heerlijke witte en rode wijn voortbrengen. Colmar is een stad met een historie die begint in de 8e eeuw. Oorspronkelijk heette de stad Villa Columbra dat vervolgens Columbra dat tenslotte Colmar werd.

De straten in het oude centrum van Colmar zijn gezellig en op een aantal plaatsen hangen nog oorspronkelijke uithangborden van Hansi de beroemde schilder van uithangborden uit de middeleeuwen.

Een mooie fontein is door Bartholdi gemaakt, een bekende oud inwoner van de stad. Hij was de beeldhouwer die het vrijheidsbeeld heeft gemaakt dat Frankrijk ooit aan New York heeft geschonken.

195-IMG_3908Het park in een Franse stad is een prachtige verblijfplaats. Maar niet alleen in de Franse steden hoor .. In het voormalig Oostblok kom je dit ook heel vaak tegen. Ze zijn mooi en meestal goed onderhouden, staan vol met banken en stoelen. Je kunt er in alle rust genieten en eens kijken wat er allemaal om je heen gebeurd. De tuinen zijn meestal goed onderhouden. Jong en oud bewegen zich voort op een snelle, met een motor uitgeruste step, maar ook oudjes die zich voortbewegen met een rollator. Op zondagmorgen is het de gewoonte dat mensen zich joggend door het park begeven.
Ga weer zitten, verwonder je, kijk rond. Je ziet mensen heftig discussiërend, sprekend met gebaren. Het lijkt net het echte leven. Even de bammetjes eten, kantoor en winkelpersoneel genieten van een momentje rust. Wat is er mooier dan de pauze te gebruiken voor het versterken van de sociale contacten. Die momenten mis ik nog wel eens, nu de werkende periode voorbij is…

Winkels, kantoren en scholen kennen allemaal een middagpauze van twaalf tot een uur of twee. Maar ook daar buiten die tijden is het park de ontmoetingsplaats. Afspraken worden ook gemakkelijk in het park gepland om, naast de bijna standaard terrasafspraken, hun werk te kunnen uitvoeren.
De aanwezige fonteinen hebben in ieder geval voldoende aantrekkingskracht voor de kinderen, groot en klein. Natuurlijk zie je ook de zwervers in het park die de restanten in de vuilnisbakken komen zoeken om van te blijven leven. Deze laatste personen zie je ook op de markten om, het van de plank gevallen fruit, op te rapen en mee te nemen als de markt ten einde is. Het park is de plaats waar je alles tegenkomt, hoe kan het ook anders.

379-IMG_4109De volgende dag bezoeken wij Equisheim. Ook hier zijn we eerder geweest maar het blijft een heerlijk stadje om doorheen te wandelen.

Er zijn veel gevels versierd met prachtige uithangborden. Na een stevige wandeling dachten we nog een rondritje in de omgeving te maken. Een mooie route gevonden bij de locale VVV, helaas bleek dit een pad voor mountainbikers en zeker niet geschikt voor ons… Borden oid waren deze keer ook geheel afwezig. Maar een paar uur rond struinen door de wijnvelden was het vandaag ook weer een sportief dagje.

De laatste fietsdag in deze omgeving brengt ons naar het noorden. Nog niet eerder zijn we deze kant opgegaan. We spraken wat mensen die aangaven dat Keyzersberg Vignoble een mooi stadje zou zijn , maar dat ze er helaas nooit zijn aangekomen. Hoe kan dat nu weer. Dat gaan we dus iets anders doen. Eerst een prachtige rit langs de rivier de Fecht komen, waarna we door een mooi en erg rustig natuurgebied rijden. We komen uiteindelijk het plaatsnaambordje van het stadje tegen en na een kilometer of 20 komen we probleemloos aan in het stadje.

Boven het stadje staat de burcht, vanwaar je een fraai uitzicht hebt over de omgeving
Het stadje bestaat eigenlijk uit één lange straat met veel mooie vakwerkhuizen. Eén groot monument waar inmiddels ook de toeristen hun weg naar toe hebben gevonden. Leuk om eens rond te kijken. Voor wie ooit hier in de omgeving komt … niet vergeten te bezoeken. De foto’s spreken voor zich. Ook hier vind je de meest schitterende uithangborden.

625-IMG_4420

Nu we, na het westen, het zuiden, het oosten ook het noorden hebben verkend per fiets sluiten wij af met een stevige wandeltrip over de heuvels en wijnvelden in Turckheim om daarna te vertrekken naar het Moezel gebied.

Wat rondsnuffelen of er nog walnoten te vinden zijn in Kinheim. Geen vergeefse trip blijkt later. Het is even zoeken, want de ene boom is de andere niet, maar het wordt beloond. Er komt een beetje wind en regent nog de laatste noten die nog in de boom hangen. Overigens wel een van de laatste mogelijkheden van dit seizoen. De grote noten oogst is al veel eerder geweest. De droogte van deze zomer heeft de groei en oogsttijd sterk beïnvloed.

Dat geldt ook voor de druivenoogst. Het voorjaar was veel te nat, waardoor de druiven snel groot zijn gegroeid, maar verdroogden daarna in de zomer. Er hangen nog veel druiven die niet meer geoogst zullen worden. De kwaliteit van de oogst was overigens wel goed, maar minder groot. Dat zal de prijs wel gaan beïnvloeden. Overigens is dit het zelfde verhaal als we tijdens de wijnproeverij hebben gehoord in Turckheim.

2018 Duitsland – Hornbach

Nog even geduld. Dit is het laatste verhaal van deze rondreis. Na een rustige overnachting in Lamarche vertrekken we verder naar het noorden. We rijden via Bitche, maar die plaats staat vierkant vol, dus nu naar Hornbach. Dan zijn we al weer in Duitsland.

Screen Shot 09-16-18 at 02.31 PM

In deze grensstreek worden, aan de Franse kant, worden de plaatsnamen in het Duits geschreven en spreekt men ook die taal. De afgelopen oorlogen zijn de oorzaak dat gebieden nog al eens wisselden.

In Hornbach blijven wij een paar dagen staan. We staan er rustig, maar het is aardig vol. Overigens een prachtige plaats, met allerlei voorzieningen voor € 8,- per nacht. Daar kunnen ze in Nederland nog wel wat van leren, qua voorzieningen en qua kosten. In Nederland vechten de exploitanten van campings en camperplaatsen elkaar de plaats uit omdat er volgens de campingeigenaren oneerlijke concurrenten plaats vindt. Nu speelt er eigenlijk maar één belang dat is geld. Campers hebben meestal alleen een staanplaats nodig, af en toe schoon water en het is fijn om het afvalwater goed kwijt te kunnen. De rest wordt vaak als luxe gezien en niet echt noodzakelijk. Maar goed, er zijn er ook die altijd en alleen op een camping willen staan. Ook prima natuurlijk. Zoveel mensen, zoveel wensen. Maar … het wordt wel heeel veeeel drukker met deze campers..

803-20180909_135423Er zijn vanuit Hornbach een groot aantal fietsroutes, prima aangegeven en rustig om te rijden. 831-20180910_135934

Er is een omvangrijk natuurgebied wat je kan doorkruisen.

Heel soms is een bord weg of wat verdraaid en dan fietsen wij natuurlijk verkeerd. Hooguit rijdt je dan 10 km om. Dat hebben wij natuurlijk.

813-20180909_151646Nu is het hier heuvelachtig, maar het fietsen verloopt met wat elektrische hulp prima!

Zo komen we na drie overnachtingen in Hornbach op het punt om naar huis te rijden. Op de terugweg nog langs “Schijndel”, waar een paar onderdelen voor de camper willen scoren. Er gaat soms wel eens wat kapot, wordt geleend of anderszins. Geen grote zaken gelukkig, hooguit lastig. De volgende week wacht weer een aantal artsenbezoeken. Daarna hopen we toch weer nieuwe plannen te kunnen gaan maken.

Bedankt voor het meelezen en graag tot een volgende keer  😉

 

2018 Frankrijk – Lamarche sur Saone

We vertrekken uit Saint Pourçain sur-Sioule zonder gebruik te maken van de aanwezige services. Door het grote aantal campers wat vanaf deze camperplaats gelijktijdig wenst te vertrekken zijn er lange wachttijden. Ook is hier een voorziening die ons wat ingewikkeld lijkt.

762-IMG_2837

Hoe het schoonmaken precies gebeurd is wat duister en vindt plaats in een gesloten kast. Geheel automatisch en zonder “menselijk handelen” … je mag er alleen geld in gooien. Zoveel vertrouwen heb ik even niet in deze techniek. Onderweg vinden we wel een plek, in heel veel dorpen en steden zijn hier camperplaatsen met service voorzieningen.

Zo gezegd, zo gedaan. Nu kunnen we gelijk Montoldre noteren als prachtige plaats om te overnachten en eens wat rond te fietsen. Staat dus weer op de lijst …😎
Vanuit deze plaats rijden we door, zoevend over de landwegen van Frankrijk, door naar Lamarche sur Saone. In het dorpje is op zich niet zoveel is beleven. Er is inmiddels nog één bakkerij aanwezig en een kroegje.

Verder is alles gesloten, staat leeg en is soms al in verval geraakt. Jammer! Als je boodschappen wil doen moet je naar een grotere plaats. Daar vind je nog de bekende, grotere supermarkten.

769-IMG_2853

Hier nog een fragment van de kaart van de gereden route in het noord-oosten van Frankrijk, onderweg naar Bitche [F] of Hornbach [D]

Screen Shot 09-16-18 at 01.53 PM

 

Nog wat reisinformatie; we hebben deze rondreis, vanaf Arras tot Hornbach, met uitzondering van een klein stukje bij de brug over de Seine bij La Havre, binnendoor gereden. Geen tol, geen snelwegen. Zelfs N-wegen zijn grotendeels genegeerd.

Dat geeft wel eens lastige situaties, maar het is goed gegaan. De routeplanner gaf bij Limoges dat er een kortere weg was, dus reden wij heerlijk dwars door het centrum en komen dan in het voetgangersgebied. De herberekening van de route gebeurd gelukkig erg snel…

Ook de kleine Franse dorpjes kenmerken zich vaak door smalle straatjes, haakse bochten en éénrichtingsverkeer. Natuurlijk kom je er altijd wel uit. De spiegels van het Ducatootje inklappen kan soms geen kwaad om te voorkomen dat de boodschappen die voetgangers dragen, er aan blijven hangen.. Dan moet je wel de tijd hebben maar dat is geen probleem. We houden rekening met het gegeven dat wij een een gemiddelde snelheid van 40-50 km per uur, inclusief pauzes enz. kunnen afleggen.

Morgen gaan wij weer verder, blijf je nog meelezen?

2018 Frankrijk – Saint-Pourcain

Zijn de gebeurtenissen van 10 juni 1944 in Oradour sur Glane weer een beetje bezonken? Dan gaan we nu richting het noord-oosten van Frankrijk met nog twee tussenstops voordat we in Saarland [D] zijn.

723-IMG_2743

De reis wordt vervolgt en later op de dag komen aan in Saint-Pourcain sur Sioule een plaats in de bekende wijnstreek tussen 721-IMG_2737Clermont-Ferrand en Moulins in.

Er is daar een oude camping ingericht is als camperplaats. Deze plaats loopt kort na onze aankomst stampvol. Het is een gratis staanplaats, dus dan weet je het wel.

In de naastgelegen rivier de Sioule, zien we de beverrat en ook nog een ijsvogeltje. Het is helaas niet meer mogelijk om goede foto’s te maken omdat het al aardig donker aan het worden is.

De volgende morgen bezoek we het stadje. Niet bijzonder groot, maar typisch Frans, leuk om te verkennen en gelijk wat foto’s te maken.

Het is vandaag al weer 6 september en tijd om de verdere reis naar huis een beetje in te plannen. Eerst de kaart eens opgezocht.

763-IMG_2839

De kortste weg nemen we in ieder geval niet. Het plan is om bij redelijk mooi weer via de Vogezen en/of Jura te rijden. We zijn toch in de buurt … Wordt vervolgt.

2018 Frankrijk – Grotten van Lascaux

Voordat we bij Oradour arriveren passeren we prachtige grotten van Lascaux, zonder er een daadwerkelijk bezoek te brengen. Je kan ook weer niet alles in één reis combineren en het is altijd leuk om een reisdoel te kennen voor een volgende reis. Wel reden om hier wat te vertellen over het ontstaan en wat je zoal kan vinden in deze grotten van Lascaux.

Op 12 september 1940 ontdekken vier Franse tieners de zogenaamde grot van Lascaux. De grot wordt wereldberoemd vanwege een grote hoeveelheid prehistorische schilderingen die op de wanden van de grot zijn te vinden.

De tieners (Marcel Ravidat, Jacques Marsal, Georges Agnel en Simon Coencas) ontdekken de grot doordat er een boom is omgewaaid die daarmee een gat heeft blootgelegd. De vier vrienden kruipen door het gat de grot in en ontdekken de tekeningen al vrij snel omdat ze een kleine olielamp meegenomen hebben. Een dag later keren de tieners terug met betere lampen. Drie dagen na de vondst brengen ze uiteindelijk een van hun leraren van de vondst op de hoogte en daarna verspreidt het nieuws zich snel.

De grot van Lascaux is wereldberoemd vanwege de grote hoeveelheid goed geconserveerde schilderingen. De kunstwerken dateren uit het paleolithicum. Ze werden voor zover bekend tussen de 15.000 en 10.000 jaar geleden gemaakt ??. De grot wordt ook wel de “Sixtijnse Kapel van de paleolithische kunst” genoemd. Sinds 1979 staat de grot op de werelderfgoedlijst van Unesco.

In 1961 werd de grot van Lascaux gesloten voor het publiek omdat de schilderingen, door de verstoring van de atmosfeer en belichting, werden aangetast door algen. Voor toeristen is de nabijheid van de grot een replica van de grot aangelegd.

Waarom de schilderingen duizenden jaren geleden werden gemaakt is nog altijd niet helemaal duidelijk. Volgens sommige wetenschappers werden de schilderingen gemaakt door priesters of sjamanen. Zij zouden Moeder Aarde er via de werken toe hebben willen zetten de mensen geluk te brengen en voedsel te geven.

De schilderingen hebben vooral dieren met als onderwerp: bizons, herten, runderen, neushoorns, stieren en rendieren. De tekeningen en de (aard)kleuren zijn goed bewaard gebleven. Veel schilderingen hebben geheel gekleurde vlakken, andere zijn uitgevoerd als krachtige lijntekeningen en gravures.

De schilderingen in de grot worden bedreigd door bacteriën en schimmels. Wetenschappers hebben schimmels – kleine witte donsharen – ontdekt op de bodem en de zijwanden. Men noemt de Fusarium solani een vrij sterke en schadelijke zwammensoort. In 1963 moest men het grote publiek de toegang ontzeggen omdat er vorming van groene algen en schimmels was geconstateerd, die te wijten waren aan een onophoudelijke toeloop. Sindsdien is de grot niet meer voor publiek toegankelijk. In de onmiddellijke nabijheid is echter een replica (Lascaux II) gemaakt die wél voor het publiek toegankelijk is. Deze replica is beter geschikt voor de ontvangst van grote stromen bezoekers en bovendien aangepast voor gehandicapten. De bouw startte in 1972 op 200 meter van de oorspronkelijke grot en was in 1984 gereed.

In december 2016 is Lascaux IV geopend. Het spectaculaire ondergrondse museum annex belevingscentrum is ontworpen door het Noors/Amerikaanse architectenbureau Snøhetta. De bouwkosten waren circa 57 miljoen euro.

Via deze link kan je nog veel meer informatie lezen. Dan gaan we nu naar Oradour la Glane.

2018 Frankrijk – Oradour-sur-Glane

Op 10 juni 1944 werden alle inwoners van het dorp Oradour dus Glane, totaal 642 in aantal, gedood. Mannen werden geëxecuteerd en de vrouwen en kinderen levend verbrand door de SS.

De restanten van het dorp zijn nog steeds te zien en geven een lugubere aanblik. Bij een ingang is ook een museum ingericht. Het dorp is ter nagedachtenis toegankelijk gemaakt voor belangstellenden.

695-IMG_2727

We parkeren het Ducatootje op een speciale camperplaats nabij het dorp en vandaar bezoeken we het verwoeste dorp. De foto’s spreken verder voor zich denk ik en zijn gemaakt met respect ter nagedachtenis aan deze gebeurtenis en nabestaanden. Een indrukwekkende gebeurtenis waarover mij niet veel zoveel bekend was. Jullie wel?

698-IMG_2730

Dorp als monument van de waanzin. Vanwege de gruwelijke gebeurtenis die hier plaatsvond moet er toch wat meer achtergrondinformatie vermeld worden.

Het is een adembenemend monument van de gruwelijkheden die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gepleegd. Het dorp werd door een SS eenheid verwoest waarna er onder de bewoners een bloedbad werd aangericht. Vlak na de oorlog bezocht De Gaulle Oradour en besloot dat het dorp moest blijven zoals de Duitsers het hadden achtergelaten en zo is het nog steeds.

En hoewel Frankrijk redelijk uit de Tweede Wereldoorlog is gekomen, zeker in vergelijking met de verwoestingen van de Eerste Wereldoorlog, is ook hier veel gebeurd. Eén zo’n plek is Oradour-sur-Glane. Het gruwelijke einde van dit dorp en de manier waarop de Fransen het na de oorlog hebben bewaard, staat voor de waanzin van de gruwelijkheden van de Tweede Wereldoorlog. Niet alleen in Frankrijk, maar voor heel Europa.

708-20180905_095657

Wat vond het plaats in Oradour-sur-Glane? Het dorp zou nooit in de geschiedenisboeken zijn gekomen als de 2de SS pantserdivisie ‘Das Reich’ niet op zaterdagochtend 10 juni 1944 het dorpje omsingelde en alle aan- en afvoerwegen afsloot. De Duitsers kwamen uit het zuiden en ging richting Normandië om de Amerikanen en de Britten te bestrijden.

Bij Montauban had het uitgerust van de inspanningen van het oostelijk front en was het aangevuld met nieuwe rekruten uit Roemenië, Hongarije en, opvallend genoeg, ook uit de Elzas. Deze laatste werden door de Duisters niet gezien als Fransen, maar als volkduitsers en hadden in 1940 een Duits paspoort gekregen.

De divisie startte bij Montauban en de route leidde door de Dordogne en de Limousin. Nu een aangename rit over de A20 maar in het voorjaar van 1944 was het een haardvuur van verzet. Het Franse verzet, of althans dat gedeelte dat naar Londen luisterde, had de opdracht gekregen om de tankdivisie zo lang mogelijk op te houden want het geallieerde leger in Normandië was net geland en nog zeer kwetsbaar. Een goed uitgeruste en getrainde tankdivisie had in principe genoeg slagkracht om ze terug in de zee in te jagen.

In Tulle waren de bezetters al compleet verjaagd en de Duitse divisie kreeg dan ook de opdracht om deze stad te heroveren. Dat laatste was niet nodig want de stad was al ontruimd door het verzet voordat de Duisters arriveerden. Dit gebaar stond echter een bloedige vergeldingsactie van de SS divisie niet in de weg; honderden mannen werden opgeknoopt.

Weer op weg naar het Normandië kwam één van de SS generaals in handen van het verzet waarna de divisie een klopjacht op poten zette. Toen dit niet snel tot succes leidde, omcirkelde de leiding van de divisie op de kaart een dorpje even ten westen van Limoges; Oradour sur Glane.

715-20180905_101831

Op zaterdag 10 juni 1944 naderden de mannen van de SS het dorp. Het was een zonnige dag en in Oradour stonden de mannen te wachten voor de distributie van de tabak toen de eerste SS-ers het dorpsplein opreden. Daarna ging het allemaal heel snel en volgens een draaiboek dat werd gebruikt bij het vernietigen van dorpen in Rusland.

Alle inwoners werden verzameld, waarna de mannen van de vrouwen werden gescheiden. Niet veel later werden de mannelijke inwoners doodgeschoten. De vrouwen en kinderen werden vervolgens in de kerk opgesloten, die werd opgeblazen, en de rest van het dorp werd verwoest. In een paar uur werd een compleet dorp met koelbloedige efficiëntie verwoest. 642 mensen vonden die dag de dood, slechts zes dorpelingen wisten te ontsnappen.

Het dorp is na de oorlog een kilometer verder opnieuw gebouwd. Wij bezochten het dorp op een warme dag in augustus. In 1999 is er een ondergronds herinneringscentrum gebouwd met een enorme parkeerplaats.

Het dorp is redelijk groot en het is inderdaad zo dat je het gevoel krijgt dat de bewoners plots zijn verdwenen. Wat natuurlijk ook zo is. De auto van de dokter staat nog midden op een plein, de naaimachines in de winkel en in de garage staan auto’s. Je wordt er heel droef van. De meeste gevels staan nog rechtop, maar de rest van de huizen is compleet verwoest.

Ook de tramrails en bovenleidingen zijn nog intact. Deze tref je vlakbij het kerkje, daar waar de vrouwen en kinderen de dood vonden. Indrukwekkend is ook de begraafplaats.

703-20180905_095110

Ook al is het al meer dan een halve eeuw geleden, de geschiedenis van Oradour is nog niet helemaal voorbij. Eén van de grote onbeantwoorde vragen blijft waarom de SS dit bloedbad heeft aangericht. Dat is nog altijd niet duidelijk. De SS divisie heeft lang in het oosten gevochten.

In Rusland was het uitmoorden van een dorp voor de Duitsers routinewerk. Je zou kunnen zeggen dat deze manier van oorlog voeren een soort van gewoonte was. Maar dat verklaart nog niet waarom de SS juist Oradour uitkoos. Het dorp stond niet bekend als een bolwerk van verzet. Het blijft voorlopig een raadsel waarom juist dit dorp werd uitgemoord.

2018 Frankrijk – Sarlat la Canéda

Het was heerlijk, rustig en stil tijdens ons verblijf nabij Domme. Een nieuwe dag, een nieuwe uitdaging. Wij rijden binnendoor naar Sarlat, het is maar een kort ritje van 15 kilometer. De op één na mooiste stad in de Perigord Noir. En echt het is een prachtige plaats als je steegjes en super smalle weggetjes en oud, middeleeuwse panden houd. Alles op en in elkaar gebouwd. Over het algemeen wel super fraai opgeknapt.

IMG_2640Een ideale plaats om foto’s te maken. Erg leuke doorkijkjes en grappige momenten om vast te leggen.

We waren er al vroeg en dat is maar goed ook. Rond de middag loopt de stad helemaal vol en is het schuifelen geblazen.

595-IMG_2555We besluiten niet te blijven overnachten op een overigens prima plaats. Maar … het is erg warm. We staan in de zon en de airco in het Ducatootje geeft een aangename verkoeling 😂.

We rijden uiteindelijk ongeveer 150 kilometer naar het noorden en komen aan in Oradour sur Glane. Wat zich hier heeft afgespeeld is minder plezierig.

2018 Frankrijk – Domme

Zestig kilometer naar het oosten komen we in Domme. Langs de route zien we prachtige kastelen, landhuizen, burchten en andere fraaie bouwwerken.

Afbeeldingsresultaat voor CastelnaudCastelnaud is een kasteel gelegen op ongeveer 10 kilometer van Sarlat, in Castelnaud-la-Chapelle en het stadje Domme.

De naam is herleidt van Chateau nouveau, hetgeen ‘nieuw kasteel’ betekent.

Uit historische bronnen blijkt dat het kasteel gesticht is in de 12e eeuw na Christus. Aan het begin van de 13e eeuw woonde Bernard de Casnac in het kasteel. In naam van het Katholieke geloof werd het kasteel in het jaar 1214 veroverd door Simon de Montfort, die vanuit de Katholieke kerk de taak had gekregen om de Katharen uit te roeien. Door de verovering was het kasteel zwaar beschadigd. Er werd besloten om het fort te herbouwen.

In 1966 werd kasteel Castelnaud officieel aangemerkt als een Historische Site. Sindsdien is het kasteel onderworpen aan een reeks restauraties.

368-IMG_2104Bij Domme vinden wij een leuk plekje op een municipal camping direct gelegen langs de Dordogne. Het is hier prachtig kajakken of als je wilt, kanoën. Weet je het verschil?
De kano werd uitgevonden door de indianen. Je zit op je knieën en je hebt één peddel. In een kajak ga je zitten en vaar je met een dubbele peddel. De kajak werd voor het eerst gebruikt door de Inuit.

Vanuit Domme wandelen we naar de mooiste plaats van Frankrijk te weten La Roque-Gageac…. Je echt … dat staat in de folders… Nu eerlijk, we hebben het gezien, het is ook een prachtige plaats.

Woningen, in verschillen lagen, in en tegen de rotsen aangebouwd, ingeklemd tussen de rotsen en de Dordogne. Hier bouwden de bisschoppen van Sarlat hun vakantiewoningen…

Het is er erg druk. Ook is er vandaag een leuke antiekmarkt waar je echt van alles kan kopen, kunst en kits, maar ook brocante en “echt” antiek.

451-IMG_2271De verkopers zitten heerlijk aan een lange tafel te genieten van hun lunch. Ze hebben alle tijd en de verkoop kan wel even wachten. Als je iets wil kopen moet je moet de waarde wel goed in kunnen schatten.

Op de terugweg lopen we over een vier kilometer lang pad langs de oever van de rivier, met diverse strandjes. Een prachtig pad, goed aangegeven.

Vanaf de camping spotten we in de vroege avond een aantal bevers en ijsvogeltjes. Die laatste scheren vlak boven het water om daarna op een boomtak boven het water te gaan zitten om te loeren naar een hapje. Een mooi gezicht bij het gladde wateroppervlak van de rivier.

583-IMG_2521

Morgen is het alweer 3 september. Nog één dag klauteren. Dan gaan we naar het stadje Domme. Het stadje ligt boven op een heuvel. Het is ruim twee kilometer redelijk stijl omhoog lopen. We zullen zien. Nu eerst nog even uitrusten van de dag van vandaag.

575-IMG_2500Domme wordt de Akropolis van de Perigord Noir genoemd. Het bolwerk is in de dertiende eeuw gebouwd door Filips III als verdedigingswerk tegen de Engelsen. Ook de Tempeliers hebben in deze stad geleefd.

Vanaf de camping is het dus 2,5 kilometer stijl omhooglopen via een geasfalteerde weg. Jammer dat het er wat druk is met autoverkeer. Je wordt zowat uit je vestje gereden en dat was al uit … want het is 30 graden..

Eenmaal boven genieten we van het prachtige uitzicht over de vallei van de Dordogne en de omliggende dorpjes waaronder La Roque-Gageac, waar we gister de mooie huisjes, kasteel en kerk in en aan de rotsen hebben bezocht.

In eerste instantie loop je over de stadsmuur naar het dorp, vandaar de mooie uitzichten. Eenmaal in het dorp kan je echt genieten van zeer oude gebouwen, die deels al zijn gerestaureerd. Een mooi Hotel de Ville, een prachtig gemeentehuis en natuurlijk ook de restanten de Porte des Tours, waar mooie graveringen zijn te zien die door de Tempeliers zijn aangebracht.

Helaas is het inmiddels september dus van een bezichtiging kon geen sprake meer zijn 😁. Alles draait in deze streken om het toerisme in juli en augustus.

Na een paar uur rondgewandeld te hebben vertrekken wij naar beneden. Een heel smal, oud, bijna onbegaanbaar pad, verkort onze route aanzienlijk. Eenmaal thuis eerst maar een glaasje “sap”.

Voor het echt donker wordt, ook nog kijken of onze ijsvogeltjes en de bevers er nog zijn. En … jawel hoor, ze waren er nog!

 

 

2018 Frankrijk – Dordogne

Op donderdag 30 augustus vertrekken wij naar Bergerac. Ooit, heel lang geleden hebben we hier op doorreis eens één nacht gestaan. We herkennen er helemaal niets meer van. Het is druk in de stad en uiteindelijk kom ik via allerlei smalle straatjes bij de camping.

IMG_1886

Er is nog plaats genoeg op de camping.  Helaas is de receptie weer gesloten tussen 12.00 en 15.30 uur. Als je in de morgen rond 09.00 uur vertrekt dan arriveer je vaak in die periode. Ik ben misschien de enige die dit nog steeds erg lastig vindt.

Bergerac ligt in het gedeelte Périgord Pourpre. Het purper verwijst naar de druivenstreek waar de bladeren in de herfst paars verkleuren.

IMG_2093

Vrijdag hebben we de stad bekeken, van boven naar beneden en van links naar rechts. Een gezellige stad met ook veel fraaie vakwerkhuizen.

IMG_2038

 

Het oude recollectenklooster is inmiddels ingericht als wijnopslag, proeverij en verkoop bedrijf. De kloostergang is nog wel te bekijken. In het midden staat een nog eeuwen oude Annapauwlona boom.


Aan de noordkant van de stad zie je de Notre Dam, net buiten het centrum. Er staan nog diverse andere grote kerken en verder zijn er natuurlijk heel veel eet en drink gelegenheden.

Veel naamsbekendheid heeft de stad gekregen door Cyrano, ook al heeft hij hier nooit één stap gezet.

IMG_1923

Hij werd in 1619 in Parijs geboren en is na een schedelboring in 1655 in Sannois overleden. Toch zijn er voor dit heerschap in Bergerac twee standbeelden neergezet als dank voor de gratis reclame…

Tot slot, gewoon een leuk autotootje…

IMG_1978

2018 Frankrijk – Île d’Oléron

Inmiddels is het maandag morgen 27 augustus. Ik ga proberen om te rijden. De koppeling indrukken zou wel moeten gaan .. Gelukkig is alles goed, stevig verbonden. Het gaat redelijk. Hoopvol voor de komende periode, ook al is met enkele beperkingen. Lopen in het zand kan ik voorlopig wel vergeten en zwemmen dus ook.

Screen Shot 09-13-18 at 07.24 PMWe zijn onderweg naar een ander eiland d’Oléron. Helemaal aan de noordwest punt van het eiland is een camperplaats voor 175 campers. Als we er aankomen halverwege de middag is deze plaats driekwart vol.

Dus nog ruimschoots plek voor ons ducatootje. Een super plek.

Als eerste gaan we deze dag een stuk fietsen [en dat lukte prima] en de Vuurtoren bekijken. Deze is zwart-wit gekleurd in plaats van de vaak voorkomende rood-wit kleuren, wel apart.

IMG_1775

Saint Denis d’Oleron is een klein toeristenplaatsje, weinig winkels zijn om boodschappen te doen. Als je strandkleding zoekt of visgerei kan je hier wel terecht. Er is een groot tij verschil en bij laag water is het misschien wel een kilometer lopen voordat je de waterlijn bereikt. Er zijn erg veel mossel en oesterkwekerijen. Vele mensen zoeken bij laag water kokkels en andere schelpdieren.

Wat een wereld van verschil bij hoogwater. Dan is er een smal zandstrand en liggen de strandgasten hutjemutje…

Het is vandaag 28 augustus. Het fietsen gaat gelukkig goed. We maken een ommetje over de kop van het eiland en rijden door een gebied met viskwekerijen.

IMG_1831

Prachtige vogels kan je zien in de omgeving tussen La Douhet en Saint Georges d’Oleron. Het is mooi helder weer met een temperatuurtje van 30 graden ..

Ook de volgende dagen genieten we van diverse fietsrondjes. Leuke routes met diverse mogelijkheden om verschillende kleinere plaatsjes te bekijken.

IMG_1807

Eén ding hebben deze plaatsjes in ieder geval gemeen, er is elke dag in de morgen markt en dat is wel handig want er zijn in de dorpen nauwelijks winkels voor de dagelijkse boodschappen.

IMG_1789

Na deze intense kennismaking vertrekken we naar de Dordogne.

2018 Frankrijk – Normandië en Bretagne

Het is maandagmiddag als we thuis vertrekken naar de omgeving van Amiens. Een heerlijk rustige rit met alleen wat vertraging op de ring bij Antwerpen. We arriveren in het kleine plaatsje Conty [F] als de zon ondergaat, rond negen uur.

20180820_210521

De camperplaats is bijna vol. Zoveel campers hadden we de hele reis nog niet gezien. Er is op dit moment weinig “leven” meer in deze plaats. Gesloten, vervallen, te koop of te huur.

Op dinsdag rijden we naar Mortain op de grens Normandië met Bretagne. Het is een leuke oud Frans stadje wat we natuurlijk gaan bekijken.

Een toeristisch trekpleister in het stadje zijn de cascades, een grote en een  kleine. De camperplaats is eigenlijk gewoon de parkeerplaats in het stadje om daar een bezoek te brengen.

Het lijkt wel of we terug zijn in het Müllerthal 😁 De moeite waard om te bekijken. Elke keer weer een verrassing wat de dag brengt. Best wel leuk hoor dat “camperen”..

Woensdag rijden we weer binnendoor naar de zuidelijke kant van Bretagne. Onderweg komen we door plaatsen waar we zeker nog eens terug willen komen … Zoals bijvoorbeeld Figures. Zetten we op de lijst.

Screen Shot 09-12-18 at 11.08 AMAls we in het zuiden van Bretagne arriveren zoeken we een camperplaats op het schiereiland Quiberon, Bretons: Kiberen . Eerst passeren we Carnac om daarna aan te sluiten in de file. Er zijn blijkbaar meer mensen op het idee gekomen om hier naar toe te gaan.

Op het eiland rijden we via de westkust, de zogenaamde cote Sauvage en komen bij een grote camperplaats. Ondanks de drukte vinden we een leuk plek op 100 meter van zee.

IMG_1537Vandaag, 23 augustus, wordt het een eerste fietsdag, de eerste sinds lange tijd. We gaan naar Carnac en hopen daar enkele Menhirs te zien. We zien er eentje vlakbij de camperplaats van waar we vertrekken, die staat staat helemaal alleen, een beetje zielig.

Er ligt een mooi fietspad langs de rotskust om het hele eiland heen. De moeite waard, anders moet je langs de grotere weg rijden en die is erg druk. Als we uiteindelijk in Carnac komen is het wel even zoeken. Men schrijft hier op alle verkeers-, en richtingaanwijzers in de Bretonse taal. Ik wist niet dat ze ze hier een eigen taal hadden die ook officieel gebruikt wordt. Dat is even wennen, maar we komen toch op een plaats waar ze heel veel jaren geleden ruim 3.000 Menhirs hebben neergezet.

In mooie lange rijen. Het is niet duidelijk waarvoor ze ongeveer 4000 jaar voor Chr. zijn neergezet. Wellicht hadden ze een religieuze betekenis, maar mogelijk hadden ze ook een astronomische betekenis. Zowel de Kelten als de Romeinen en de Christenen hebben ze ieder voor hun eigen geloof gebruikt.

IMG_1500Nog even een opfrissing: een Menhir is één enkele, staande steen. Dolmen zijn twee staande stenen met een derde steen als dak er op. Een rij dolmen wordt een Allee couverte genoemd en een met steen en aarde bedekte dolmen is een grafheuvel en wordt een Tumulus genoemd. Na twee fietsdagen hebben we alle soorten gezien.

Op de terugweg neemt de wind toe. We krijgen wat spetters, maar verder blijft het gelukkig droog. Dat weer zijn we niet meer gewend sinds ruim twee maanden van droogte en warmte. Overigens waren het ook gelijk de laatste spetters.

IMG_1573

Gisteren hebben we een prachtige zonsondergang gezien. De foto spreekt voor zich denk ik.

Morgen is het 24 augustus. Nog één fietsritje naar de zuidelijkste punt van het eiland om een bezoekje te brengen aan het vissersplaatsje Quiberon.

We hebben er zin in en vertrekken met het mooiste weer voor een rondje om de zuid. Quiberon is meer een toeristenplaats dan een vissersplaats. Als je via deze plaats naar de oostkant van het eiland gaat, kom je wel steeds meer zandstranden tegen en veel campings.

Zo te zien is er overal nog plaats genoeg, ondanks dat het druk is. Het zijn wel de laatste vakantieweken van met name voor de Fransen.

IMG_1709Een beetje slenteren, een beetje fietsen, wat eten, wat en drinken en voor je het weet is ook zo’n dag snel voorbij. We zijn nu zo’n beetje op elke plaats geweest van het eiland. De afsluiting is een cirkel van menhirs, deze staat ook ongeveer in het midden van het eiland, heel apart 😉

De volgende dag vertrekken we richting Abigny, een plaats in de omgeving van la Roche sur Yon. Ondanks dat de afstand niet zo groot is, heeft het best lang geduurd voordat we Vannes voorbij zijn gereden. Blijkbaar gaat iedereen de zelfde kant uit. Alles staat vol en alles staat stil.

IMG_1738In Aubigny staan we op een camping voor het weekend. Alles weer opladen, met name de accu’s voor de fietsen. Dat is zo’n beetje het enige wat we niet zelf kunnen als we geen 220 V hebben..
Door een ongelukkige manoeuvre heb ik een teen ernstig bezeerd. Ik kan je zeggen dat dit zeer onaangenaam is…

Kortom, het is nog maar de vraag hoe snel we deze plek kunnen verlaten, lopen is even niet mogelijk.