2008 Sint Petersburg en Scandinavië

Kronkels

Omdat een goede voorbereiding het halve werk is zijn we snel begonnen. Tenslotte maakt de voorbereiding al een groot onderdeel uit van de vakantie en dat is altijd leuk!!

We zijn gestart met een globale reisroute. Bepalend hierbij is de periode dat je in de stad Sint Pietersburg wilt zijn. Via Duitsland, overvaren naar Rodbyhavn, Denemarken. Bij Kopenhagen de nieuwe Öresund brug over naar Malmö en schuin Zweden oversteken, via Lund [overnachten in een treincoupe] naar Stockholm.

We trekken hier drie dagen voor uit, dan kunnen we het rustig aan doen. Een weekend in Stockholm, slapen op Skeppsholmen, daarna een gehele dag varen naar Turku en aansluitend nog een mooie tocht rijden naar Helsinki, waar we overnachten in het Olympisch stadion.

We plannen het zo dat we midden in de week naar Sint Petersburg gaan. Met de trein [Sybillus] vanuit Helsinki naar deze Russische stad. We blijven daar 5 dagen en dan zijn we weer onderweg naar de Finse hoofdstad. Webformat -J015-0092Natuurlijk plannen we een bezoek aan de Hermitage.

Deze strakke planning is nodig om zowel het verblijf in Sint Petersburg en het noodzakelijke visum op elkaar af te stemmen. Ook de treinreis vise versa reserveren we vroeg. Dat geldt ook voor de ferry van Stockholm naar Turku met de Vikingline. Een maand voor vertrek willen we de tickets en reservering voor het eerste deel van de reis in orde hebben. De voorbereidingen gaan goed als is het wel lastig om soms tijdige reactie van maatschappijen te krijgen. Voor hun is het nog te vroeg. Even geduld hebben, dan gaat het vast wel goed komen.

Alhoewel, toch even oppassen, want als je rond de midzomer in de Scandinavische landen bent, [geldt ook nog voor Sint Petersburg], dan is het erg druk en is reserveren een must. Wel leuk is het dat er dan allerlei [culturele] festiviteiten worden georganiseerd. We zijn benieuwd of we daar wat van gaan meemaken. Wordt vervolgt.

Als we weer terug zijn in Helsinki komt daarna een periode van enkele weken dat we helemaal niets reserveren, alleen een ZEER globale route en enkele te bezoeken plaatsen liggen zijn opgeschreven. We zijn tenslotte in Scandinavië!

We willen wel Kees en Ellen bezoeken in Hammerstrand. Misschien blijven we daar in Zweden ook wel wonen ….. maar dat weten ze nog niet. Nog even afwachten.

Tot een volgend log en heb je nog [bij voorkeur leuke] suggesties, laat ze maar horen.

Voorbereidende perikelen

Het visum, een onmisbaar document als je naar Rusland reist.

Maar ja, er is niemand die zegt dat je naar een land toe moet, waarvoor een visum vereist is. Dus, dat doen we ons zelf aan …. Om een visum voor Rusland te verkrijgen kan je kiezen voor een dagje Den Haag, even wachten in het consulaat of voor een nieuwe service sinds 2003: verzending per post. Ik kies voor de laatste optie, dat zal duidelijk zijn.

Eerst op Internet wat rondgeneusd hoe deze procedure nu precies werkt en de site gevonden van het Russisch Nationaal Visum Bureau, het RNVB. Het aanvraagformulier netjes ingevuld en de dag er na een keurige E-mail ontvangen dat de procedure kan starten. Je ontvangt gelijk een request code waarmee je de visumaanvraag kan doen en later de status van de behandeling kan volgen. Mooie optie!!

Je moet het visum thuis, in het land waar je woont, organiseren. Dat kan bijvoorbeeld niet in Finland, omdat je daar een geweldig idee krijgt om eens naar Rusland te gaan. Dat is wel heel erg jammer. Veel visa kan je ook gewoon aan de grens verkrijgen.

Voor een toeristisch en prive-bezoek heeft je de volgende documenten nodig:

• Een ingevuld en ondertekend Visumaanvraagformulier. Het aanvraagformulier is ook verkrijgbaar op het Consulaat en mag ook gekopieerd worden. Kopieen op faxpapier worden echter niet geaccepteerd.
• Paspoort of reisdocument, dat tenminste 6 maanden geldig is na terugkeer uit Rusland.
• Een recente pasfoto, zwart-wit of kleur, liefst op mat-papier. Foto moet rechtsboven aan het formulier bevestigd worden.
• Kopie van bewijs van ziektekostenverzekering, die geldig is in de Russische Federatie.
• Verblijfgegevens.

Naast een Bevestiging van het hotel waar u gaat verblijven, of Russische reis- organisatie dient u ook een hotelvoucher of reserveringsbon van het reisbureau mee te brengen. Het hotel dient geregistreerd te zijn bij het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken in Moskou en in het bezit te zijn van een daarvoor speciaal referentienummer. Dit nummer moet op de bevestiging staan. Daarnaast dient u nog een betalingsbewijs mee te brengen voor de hele verblijfsperiode.

Uitnodiging. Voor elke te bezoeken plaats is een originele uitnodiging vereist, die bij de lokale Russische vreemdelingenpolitie OVIR (locale afdeling van het Ministerie van Binnenlandse zaken) aangevraagd kan worden.
Voor verlenging van een visum dient u in het bezit te zijn van een nieuwe uitnodiging die u samen met het oude visum aan het Consulaat overhandigt.

Het visumformulier kan je downloaden op de site van het RNVB. Bij mijn verzekering kreeg ik [desgevraagd] een keurig document waarop staat dat de verzekering een werelddekking heeft in de Engelse taal. Let op dat elke verzekerde is genoemd in die brief.

Als je een reisverzekering hebt, lijkt het zinvol te vragen of het een werelddekking betreft. Het blijkt zo te zijn dat bij de grens dit soms wordt gevraagd. Wat de reden daarvan ook is.

De uitnodiging en een aanvullend document heb ik van ons Hostel in Sint Petersburg gekregen per fax toen we ons verblijf reserveerden.

Alles keurig in de envelop, de machtiging er bij voor de financiele afhandeling en alles aangetekend verzonden. Daarna wordt het een poosje stil. Uiteindelijk kwamen we er achter dat we nog even geduld moesten hebben. Circa 2 ½ maand voor vertrek wordt de procedure gestart bij het Consulaat. Nu ligt alles nog in de kluis ….. Dat hadden wij gewoon kunnen weten, maar zo kom je er ook achter…

Nu is het afwachten wanneer we het Visum en ons paspoort weer thuisgestuurd krijgen.

De tweede overtocht gepland

Natuurlijk ben je niet altijd met de voorbereidingen bezig van je vakantie alhoewel ….. soms is dat best wel leuk hoor! En als het dan de gehele dag regent [zoals vandaag] en er is niets aan om buiten bezig te zijn, dan ga je gewoon eens achter het toetsenbord zitten en probeer je de laatste ontwikkelingen vast te leggen.

Inmiddels zijn we al weer een paar weken verder en is de bevestiging [en natuurlijk ook de factuur] binnengekomen van de Ferry Stockholm <> Turku.
We maken de overtocht met Vikingline. Een maatschappij waar we nog niet eerder zaken mee hebben gedaan. We zagen wel dat de prijzen wat zijn aangescherpt, oftewel zijn verhoogd ten opzichte van vorig jaar. Maar dat zal wel te maken hebben met de hogere brandstofkosten.

Webformat -J006-0092Er zit er standaard een ontbijtbuffet bij. Dat is gemakkelijk, want we moeten al vroeg bij de haven zijn. Het is een hele dag varen. Daarnaast is een goed begin meer dan het halve werk.

Vanuit de Stockholmse haven Vartehamnen varen we naar Mariehamn en dan naar Turku. De Botnische Golf [in het Zeeds: Bottniska viken] lijkt dan wel een aardige zee om over te steken, maar in werkelijkheid ligger er duizenden eilandjes, grote en kleinere, waar je tussendoor manoeuvreert. Met een beetje mooi weer lijkt ons dit een erg leuke overtocht.

Ik zie me al in een luie stoel op het dek liggen in een heerlijk zonnetje…..

En als je daar dan ligt lees je natuurlijk alle toeristische informatie over de eilandengroep die wordt gepasseerd onder het genot van een ….

De Ålandseilanden, of kortweg Åland, (Zweeds: Åland, Fins: Ahvenanmaa) zijn een autonome eilandengroep in de monding van de Botnische Golf, halverwege Zweden en Finland. De Ålandseilanden horen bij Finland, maar is geheel Zweedstalig. De archipel is gedemilitariseerd en de bewoners hoeven niet te voldoen aan de Finse dienstplicht. De Ålandseilanden hebben een autonome regering en een eigen parlement. De eilandengroep is lid van de Noordse Raad. Verder bezitten Ålandseilanden een eigen politiekorps, een eigen vlag (zie rechtsboven), eigen kentekenplaten en geeft het eigen postzegels uit. Ålandse schepen varen niet onder Finse maar onder Ålandse vlag. Het inwonertal bedraagt 25.392, de hoofdstad is Mariehamn. Toerisme is een belangrijke bron van inkomsten voor de eilandengroep, naast de traditionele landbouw en scheepvaart. Mariehamn is een tax-free haven voor tabak en alcohol. De grote veerboten tussen Stockholm en Helsinki of Turku maken daarom allemaal een tussenstop in Mariehamn.

De soevereiniteit van de Ålandseilanden behoort volledig toe aan die van Finland en de eilanden zijn dan ook een onderdeel van de Europese Unie. Bij de toetreding van Finland tot de EU heeft de eilandengroep echter wel, in verband met zijn speciale staatkundige status, binnen de EU ook een speciale status gekregen, vooral op belastingtechnisch gebied. Dat laatste vooral omdat anders de belangrijkste inkomstenbron voor de eilanden zou wegvallen.

We zullen om ongeveer een uur of acht ’s avonds arriveren in de haven van Turku. Daar hebben we overnachting in een hostel gepland. Turku is een gezellige Finse stad met veel bezienswaardigheden. Of dat ook echt zo is ….. daar volgen later [misschien] wel berichten over.

PS. Het regent nog steeds …. wat een gedoe….

Papieren ok!

Ineens valt het dan toch maar op de deurmat. Een pakketje paspoorten. Keurig voorzien van een fraai ingeplakt inlegvel, ook wel visum genoemd….. Geheel compleet voorzien van factuur. Overigens niets dan lof voor de correcte afhandeling.
Als je snel kijkt vallen de kosten wel mee. Bekijk je het meer in detail, dan moet je toch rekenen dat alle kosten, de uitnodiging, consulate fee, visumservice en aangetekend verzenden ruim € 100,- pp kost.

Maar ……….. daar mag je dan wel 3 maanden voor in Rusland blijven. Maar dat doen wij niet!!!
Inmiddels gaat de tijd gewoon door en komen we steeds dichter bij het moment dat we gaan vertrekken. Lijkt het nu zo of willen we gewoon dat de tijd snel gaat? Dan toch alleen nu en niet in de vakantie …..

Alleen de treintickets moeten nog komen. Dat zal nog wel een maand duren. Die willen natuurlijk ook eerst geld zien, hoe kan het ook anders. Maar de bevestiging en factuur van de reservering is al binnen.
Uiteraard zijn wel heel benieuwd hoe deze reis gaat verlopen, we zijn natuurlijk hoopvol en positief gestemd.
Tot nog toe kunnen we wel zeggen dat alles goed verloopt. Nog nooit hebben we zo veel zaken voorafgaand aan een vakantie gereserveerd en deze keer ook bijna alles via Internet. Over een poosje gaan we de vouchers bestellen voor het bezoek aan de Hermetage in St. Petersburg. Het scheelt, naar we hebben vernomen, veel wachttijd bij het aanschaffen van de tickets en de bijbehorende registratie?!

The Hermitage. The Hermitage founded by Catherine the Great within the Winter Palace houses a collection of about three million objects of art and archeological exhibits. The open hours are from 10.30 to 17.00 and to 16.00 on Sundays. Address: Dvortsovaya Nab. 34. Metro station: Nevskiy Prospekt.

Tot slot deze keer een groet vanuit een zonnig Hardinxveld, waar de lente heel langzaam aan begint door te breken.

Treinwinkel.nl

Het werkt echt. Ook de tickets van de treinreis zijn binnen. Eerst nog even wat bijbetalen, want de prijs is ten opzichte van het vorig jaar verhoogd, maar dat is de inflatie zullen we maar zeggen. Je reserveert een stoel voor een bepaalde datum op een bepaalde plaats in de trein en een ticket voor een persoon. De ticket voor de persoon is voor een langere periode geldig. Je ontvangt dus meerdere tickets, per persoon en per plaats.

Verder is het persoonlijke ticket gesplitst in het traject van Helsinki <> Vainikkala en van Vainikkala <> naar Sint Petersburg. Voor ons deze keer een retourticket.

Nu nog even wachten op het “uur nul” en dan gaan we van start. Aan de voorbereidingen heeft het niet gelegen. Alles is tijdig beschikbaar en afgesproken. De eerst geplande overnachting in Faxe [Danmark] is nog niet bevestigd, maar dat doen we maar op goed geluk, anders zetten we ergens de tent op. Dit uiteraard in de hoop dat het geen slecht weer is, want ……… wij zijn natuurlijk mooi weer campeerders ha ha. O ja, nog even de link voor de treinwinkel dat is altijd gemakkelijk.

Dat was tie weer voor even … de rest volgt later

Het is nu echt zover…. vertrek.

Na een voorbereiding van enkele maanden zijn we vandaag echt vertrokken. Een stralende dag. Wel een dag met gemengde gevoelens. Dat moet toch nog wel even worden gezegd. Een week geleden Annelies naar het vliegveld gebracht, waarna ze naar Durban is vertrokken voor één jaar. En als we straks, hopelijk weer gezond terug zijn zal Esmeralda haar achterna gaan. En wees eerlijk ….. tot eind mei 2009 is toch een hele lange tijd. Na een wat lastige start, een val en een breuk in haar voet heeft ze in ieder geval kennis gemaakt met apotheek, huisarts en het ziekenhuis. Nog een maandje geduld en dat zal het wel weer beter gaan. Kortom wel iets om mee bezig te zijn en dan komen de voorbereidende gedachten voor je vakantie in het nauw.

Precies op tijd, dat komt omdat Alie haar horloge een half uur voor liep, zijn we vertrokken richting Puttgarden in het noorden van Duitsland. De reis verloopt buitengewoon voorspoedig. De file´s die we hebben gezien stonden allen de andere kant op.

Na 600 kilometer gereden te hebben stonden we om 3 uur voor de pont naar Rødby [Danmark]. Het was in het geheel niet druk.. We hadden wel gereserveerd voor de overtocht van 16.45 uur, maar nu al meegaan was geen probleem. Dat kwam mooi uit, want de dan waren we lekker op tijd in Fakse [Faxe] en konden we de omgeving even bekijken.
De laatste honderd kilometer was zo afgelegd. Wel even op de maximum snelheid letten, want ze zijn hier ook dol op racende Hollanders… Het hostel in Fakse is snel gevonden. Plaats genoeg.

In de avond zijn we de, direct naast het hostel gelegen, kalk groeve wezen bekijken. Een geweldig grote groeve met enkele meren en verschillende diepten. Sinds de eerste werkzaamheden in 1847 zijn verschillende geologische periode blootgelegd. Sinds 2006 is een wandelroute aangegeven die je door deze perioden heel leidt. Een deel waar veel mammoetresten worden gevonden en het deel waar fossielen zijn te vinden worden duidelijk aangegeven. Met met name het koraalrif is indrukwekkend. Zo ontzettend veel kalksteen met daarin koraal, schelpen, restanten van allerlei schelpdieren, haaien, vissen en ook krokedillen. Indrukwekkend, maar we nemen slechts enkele kleine steentjes mee …… de auto zit al zo vol…..

Van Denemarken naar Zweden.

De dag begint met zon, maar zal eindigen met bewolking en aan het eind van de dag enkele druppels regen. Een heerlijke temperatuur, al kunnen we daar in de auto niet zoveel van genieten. We vervolgen onze reis en stoppen, maar met de nodige tussenstops. De eerste is net boven Køge. We lopen even naar het strand, mooi wit strand met aardige golven. Overal op het strand staan stapel van hout, gereed om in de fik te steken a.s. Zaterdag, de 21 juni. Dit midzomerfeest is in Scandinavië over het algemeen een groot feest. We zullen zien, of wij daar ook nog iets van kunnen meemaken.

Daarna reizen we via diverse binnenwegen richting Kopenhagen en via de E20 door de nieuwe tunnel en de Ørensundsbrug naar Malmö. Daar hebben we wat rondgetoerd en de brug vanuit een andere richting bekeken. Het blijft een indrukwekkend bouwwerk..

Omdat we toch voldoende tijd hadden zijn we daarna richting het oosten gereden. Dit gebied is ons een beetje bekend van de televisie serie Wallander wat zich afspeelt in de omgeving van Ystad. Hier vandaan rijden we richting Lund. Omdat het fraai zomerweer is gaan we eerst de stad bekijken. Vanaf het onze overnachtingsplaats, deze keer een treincoupé van het hostel Tåget in Lund, waar de auto prima kunnen parkeren, lopen we zo naar het centrum. Rond een uur of zes checken we in en gaan we lekker van onze bonenschotel genieten. ´s Avond het verslag een beetje bijwerken en verder lekker niets doen. Het begint no ook te regenen. Afwachten op de dag van morgen. Straks duiken we onze coupe in….. tot de volgende keer maar weer

Stockholm

Weer even bijpraten .. Na het vertrek uit Lund, waar de zon inmiddels weer uitbundig is gaan schijnen, vertrekken we richting Stockholm. Als we de borden op de trein, waarin we hebben geslapen, mogen geloven, heeft deze vroeger ook naar Stockholm gereden en was dat over een afstand van 598 km vanaf Lund. We gaan van start. Eerst richting Gotenburg, daarna over de E4 naar het noordoosten. We passeren Husqvarna [van de naaimachines]. Hier is een machinemuseum gevestigd, waar alles is te zien wat in deze fabriek is gemaakt, en dat is veel meer dan naaimachines.

In Stockholm aangekomen, is het stil, heel erg stil, als voor een storm….. Webformat -J002-0057Die storm komt gelukkig niet, maar het is één van de belangrijkste feestdagen van het jaar in heel Scandinavië. Midsommer en dat werk er echt niemand. Hier. Overigens ook de dag er na niet, de 21e juni! De gehele stad is uitgestorven, met uitzondering van toeristen natuurlijk. Winkels en kroegen, alle eetgelegenheden zijn gesloten en ook de artsen en ziekenhuizen draaien zondagsdienst. Het beste breek je geen been …….. [grapje].

Deze zaterdag doorkruisen we de hele stad, eerst naar de oude stad, de Gamla Stan. We vereren The Royal Palace met een bezoekje. Om 12.00 uur is het wisselen van de wacht. Een eenvoudige uitvoering, niet met paarden, muziek oid. Misschien is dat morgen wel zo….. Een bijzondere gebeurtenis, waarin het er niet zo formeel aan toe gaat, zoals je in Oostbloklanden vaak nog tegen komt.

Hierna wandelen we richting het Stadshuset. Webformat -J003-0098Vanaf de Riddarholmen heb je een fraai uitzicht over de Riddarfjärden en dit mooi gebouwde stadhuis, met de Västerbron op de achtergrond.

Later gaan we de nieuwe stad ook bekijken, we lopen via het Centraal Station. Via de Klara Kirke loop je zo naar het winkelhart van Stockholm maar …… de winkels zijn vandaag toch dicht!!
We maken ons rondje de zaterdag en lopen terug naar Skeppsholmen. Het hostel waar we verblijven bestaat uit 2 delen, een oud geel statig gebouw gelegen aan Saltsjön. Voor de wal ligt de driemaster AF Chapman. Deze boot is geheel verbouwd en voorzien van mooie slaapruimten van dit Hostel. Op bijna elke kaart is deze boot vermeld.

Morgen is een dag van rust en zullen we gaan wandelen in de Djurgärden. Maandag moeten we vroeg op [het lijkt werken op werktijden]. We varen om 07.45 uur vanaf de Vikingterminal aan de Städsgärdsleden naar Turku in Finland. Dat zal ruim een dag varen zijn. Maar daarover later meer …….. SeeYouInFinland

Finland, Turku

Maandagmorgen vertrokken we uit Stockholm. Het heeft vannacht fors geregend. Gelukkig lagen we niet in ons tentje …. De temperatuur is gezakt na 13 a 14 graden en het waait stevig. En wij zijn mooi weer kampeerders, toch ….?! Dat hebben we eens gezegd, maar eigenlijk valt het wel mee !

Vijf uur op, als een speer naar de haven gereden. We ontbijten niet, want onze bootreis is inclusief ontbijt. Omdat je ongeveer anderhalf uur van te voren aanwezig moet zijn was het best vroeg dag. We zijn zeker niet de eerste en sluiten aan in de rij.

Bij het inchecken blijkt dat we geen ontbijt, maar een uitgebreide lunch/diner er bij hebben gekregen. Het zal wel aan de blauwe ogen hebben gelegen van … Gereserveerde plaatsen en vóór op de boot met een magnefiek uitzicht was ons deel. Inmiddels is de zon weer gaan schijnen en varend langs de duizenden eilandjes is het een mooie ervaring.

De Botnische Golf oversteken is manoeuvreren tussen eilanden door. We varen slechts 2 uur op “open” zee. Daar merken we onstuimig het is geworden, met een deining die er wezen mag …..

Webformat -J006-0036Halverwege doen we het eiland Mariehamn aan. Daar wordt een kwartiertje gestopt en kan je overstappen op de boot terug. Gelijktijdig met onze aankomst, komt ook de boot uit Finland aan. Het is daar een komen en een gaan. Veel “dagjesmensen” gaan eten op de boot en belastingvrij boodschappen doen. Dan is het blijkbaar nog steeds aantrekkelijk …..vinden zij.

In Finland wordt de tijd aangepast en is het één uur later. Net voor acht uur ’s avonds varen we de haven van Turku binnen. Naar het hostel is het nog vijf minuten rijden. We vinden het snel en gaan eerst even uitpakken en later nog een rondje doen in de stad. Het is er stil, heel erg stil. De laatste Nederlanders hebben we ook achtergelaten in Stockholm….

Helsinki

Van Turku naar Helsinki is het ruim 200 kilometer. We maken een ommetje, we zijn er toch zo…. En we hebben alle tijd. Het is heerlijk rustig op de weg.

Na een poosje blijkt echter dat we in millitair gebied terecht zijn gekomen en gaan we maar weer terug. In Helsinki vinden we hostel perfect dankzij de navigator, een mooi kastje wat zeker in de stad zijn diensten bewijst.
We arriveren bij het Olympisch stadion. Hier zijn in 1952 de Olympische zomerspelen gehouden. Een goed jaar dacht ik zo. Het is een enorm complex wat nog geheel intact is. Alle sporten kunnen hier worden beoefend. Hier had Nederland moeten spelen in het voetbalstadion, dan hadden we ze vanuit het raam van onze kamer kunnen aanmoedigen. Maar ja, dat is ook allemaal al weer voorbij. In Zweden waren ze allemaal voor Rusland, dus daar hebben we ook niet echt kunnen juichen ….. Het was niet nodig ook. Wat een sport! Maar goed, nu kunnen we met een gerust hart naar Rusland.

Maar goed, in Helsinki ziet het stadion er geweldig mooi uit. Fraaier dan in Wroclav [Polen]. Daar is alles geheel vervallen alleen het park en de camping is daar nog in gebruik.

Woensdag hebben uitgebreid Helsinki verkent.. Natuurlijk zijn we op zoek gegaan naar he centraal station. Uiteindelijk is het toch bijna een uur lopen vanaf het hostel naar het centrum van de stad. Als we donderdag naar St. Petersburg moeten we weer lekker vroeg op …. want de trein vertrekt om kwart over zeven vanaf het Järnvagsstationen in het centrum van Helsinki. Vandaag hebben we ook de Senatstorgat [Domkerk] bezocht. Een fraai bouwwerk. Met de blauwe lucht en het witte gebouw met de witte wolken op de achtergrond een waar plaatje. Webformat -J017-0030Er werden zowel foto als filmopnamen gemaakt. Gelijk maar even als fotograaf en figurant opgetreden.

Voor de tweede keer tijdens deze vakantie werden we verrast door een orgelconcert, nu in deze Domkerk. Misschien geen liefhebber, maar het klonk echt goed.
Als je nu toch een keer naar Helsinki zou gaan moet je ook zeker even gaan kijken in de Uspenskijkatedralen op het schiereilandje Katajanokka Skatudden. Een fraaie kathedraal van de Orthodokse Kerk. Verder is Helsinki een rustige stad met veel ruimte. Enkele parken en ruime wegen. O ja, vergeet ook niet de markt te bezoeken op de Pohjosesplanad, nabij de haventerminals van Viking, Nordic enz.. Als je vis wilt eten kan dat daar !!!

Schoon, ja schoon is de stad zeker. Je ziet hier jonge mensen gewoon een papiertje van een ander oprapen en in de container deponeren. Voorbeeldig en toch gewoon.

Tot slot gaan we ons wat voorbereiden op de dag van morgen. Het onmogelijke wordt gevraagd. We gaan totaal twee rugzakken vullen meet een selectie wat wij in de auto bij ons hebben. Nu je snapt wel dat dat niet eenvoudig wordt. Al hoewel ……. meer heb je dus gewoon niet nodig. We gaan maar eens afwachten hoe dit gaat verlopen, hopelijk vergeten we niets [belangrijks]. Groeten aan allen die thuis nog hard aan het werk zijn…..

De eerste kennismaking.

Het is vroeg als we vertrekken. De trein staat al gereed als wij arriveren. Gereserveerde plaatsen voor personen en bagage. Prima trein met fraaie zitplaatsen. We gaan er voor … Nadat we zijn vertrokken worden de paspoorten en treintickets al door de conducteur gecontroleerd. We krijgen gelijk een documentje in 2-voud in te vullen voor de immigratie en [later] de emigratie vanuit Rusland. We dachten dat een Visum voldoende was, maar dat blijkt niet zo te zijn. Het zou voor de treinmaatschappij niet prettig zijn als de papieren niet kloppen, zij krijgen vertraging en veel last….

Maar goed alles is in orde en deze manier van het passeren van de grens is niet onbekend.

Bij de grens van Finland met Rusland komt eerst de Finse tulli voor de goederen controle en dan daarna komt men de personen controleren. Omdat wij uit de Eurpeese Unie komen krijgen we geen stempels, jammer dat vult de paspoorten een beetje …. We staan voor deze behandeling ruim een kwartier stil bij de grensovergang. Alle ruimten, toiletten, restaurant enz worden gesloten. Stel eens voor dat er iemand zich verstopt.

Nadat de Finse autoriteiten de zaken hebben afgehandeld, gaan we een klein stukje rijden, daar komt de Russiche douane de trein in. Eerst wordt de normale paspoortcontrole gedaan en wordt je paspoort meegenomen. Van alle passagiers is dat een hele stapel. Na een poosje komen die weer terug en is de conducteur de klos om iedereen weer het juiste paspoort terug te geven. Daarna de “zoll activiteiten”, of je niets hebt in te voeren oid, maar dat verloopt verder soepel.

De reis is niet indrukwekkend, veel bos, soms een meertje maar door de schittering van de zon op vieze ramen, zie je maar weinig. In Vyborg stappen de douaniers ook weer uit. Al met al gaat hier toch ruim een uur in zitten voordat we weer verder reizen. Inmiddels is de tijd een uur verder gezet en arriveren we rond 14.00 in Sint Petersburg.

We zijn sportief …. ! De inschatting was dat we vanaf het Finlandstation naar ons Hostel een klein uurtje lopen zou zijn. Een paar kilometer met volle bepakking zou moeten lukken. Het was heerlijk open weer, een graad of twintig, prachtige wolkenluchten, kortweg aangenaam!

Je doet gelijk veel indrukken op en gelijkertijd zie je ook iets van de stad en dat was precies de bedoeling.

Na een uurtje wandelen, foto`s maken komen we het eerste paleis tegen met dito park. Ik zal alle namen maar niet noemen, dat is veel te lastig ….. Na anderhalf uur naderen we het centrum. Het lijkt wel of iedereen zich hier lopend verplaatst. Een is enorme drukte en hektiek op de straat en op de voetpaden. Ronkende, vaak stinkende auto´s die meer stil staan dan rijden. Breden wegen, acht banen breed en alles staat veelal stil of schuift maar langszaam door. Fietsers zie je eigenlijk niet. Daar zou overiegens een echte markt voor zijn [is mijn bescheiden mening]. Echt waar, alhoewel eigenlijk ook levensgevaarlijk. Oversteken moet echt alleen bij verkeerslichten, anders ben je je leven niet zeker !! We lopen gestadig door, zien al veel van de stad, kruisen de grootste en duurste winkelsstraat van Sint Petersburg, de Nevski Prospect..

 

Sint-Petersburg is na Moskou de belangrijkste stad van Rusland en is een belangrijk industrieel, wetenschappelijk en cultureel centrum. De stad is met zijn architectuur uit de 18e en 19e eeuw, zijn grachten, zijn lange rechte straten, tuinen, parken en paleizen een toeristische trekpleister van belang. De stad heette van 1914 tot 1924 Petrograd en van 1924 tot 1991 Leningrad. Sint-Petersburg is de zetel van de oblast Leningrad, hoewel het er zelf geen deel van uitmaakt.

De stad is gelegen aan de monding van de rivier de Neva in de Finse Golf in een deltagebied. Het inwonertal is circa 5 miljoen. Het is een belangrijk verkeersknooppunt met een zeehaven, een luchthaven Poelkovo en toegang tot het Wolga-Baltische systeem van waterwegen. De stad heeft een metro (sinds 1955. Er is veel industrie, onder andere staal, chemie en machinebouw. De stad is de zetel van de Russische Academie van Wetenschappen en telt vele onderzoeksinstituten, drie universiteiten en een conservatorium. Er zijn zo’n 120 musea, waaronder de Hermitage en het Russisch Museum, en 18 theaters, waaronder het Mariinskitheater.

Zo nu is iedereen weer op de hoogte van enkele Wikipedia gegevens. Na een uurtje of drie wandelen, nog steeds met volle bepakking, gingen we maar eens goed op de kaart kijken. Hoever is het eigenlijk nog?. Het was mooi, leuk, informatief, fantastisch weer, erg druk, veel herrie, een ware belevenis … we begonnen er al een beetje aan te wennen, maar we begonnen onze voeten toch een beetje te voelen. Enfin nog een poosje verder lopen, we zijn er bijna. Na nog een uurtje verder gelopen te hebben, toch maar even de weg gevraagd in mijn beste Russisch ….. We lopen op de Moskovski Prospect …. en …daarna wordt het toch moeilijk, maar we komen er uit

Oh oh wat naar, we zijn te ver gelopen, dat zal toch niet waar zijn!! Nog een keer gevraagd, een second opinie, nu aan vriendelijke dame….. maar dat geeft een ander onbevredigend resultaat, we moeten nog eens vijf kilometer verder, allemaal rechtdoor …… maar moed houden verteld ze ons: Dat is maar 40 minuten lopen en ……. iedereen loopt hier, dus zijn we niet alleen!! Gezellig.

En inderdaad, we hebben de eerste proef doorstaan. We hebben ons hostel gevonden, na ruim 5 ! uur gelopen te hebben.

Ons hostel “All seasons”, niet dat je dat zo op het eerste gezicht zou zeggen, maar het staat op de deur en dan moet het zo zijn. Niet echt uitnodigend, het is gewoon even wennen. Naar de vierde verdieping gesloft [liften zijn hier nog niet] en we worden daar zeer vriendelijk ontvangen.

Webformat -J011-0079Formulieren ingevuld, ons laten registreren en daarna nog maar even ergens koffie wezen drinken….. gewoon nog een kwartiertje lopen …. Dat mag je niet missen en we hebben tenslotte maar 5 dagen in Sint Petersburg, dus alle tijd moet goed worden benut en hier is veel te zien.

Daarna is het duidelijk……….. welterusten …… totdat om vijf uur er luid op de deuren wordt gebonkt, kloppen is dat niet, er allemaal uit – onmiddellijk!!! Uiteindelijk was dat bedoeld voor een andere groep, maar ze hadden zich vergist in de kamer ……….. grr. Toen we net weer in slaap waren werd er opnieuw form op de deuren gebonkt. Het was net na zeven uur. De werksters staan voor de deur om schoon te maken. We hebben ze maar even laten wachten …… Een nieuwe morgen… volgt later.

De Hermitage

Vandaag dus met de metro naar het centrum….. Dat gaat een stuk sneller en je wordt ook wat minder moe.

Het reizen met de metro is een vak apart en zoals bij elk vak, als je het onder de knie hebt, is het niet meer zo moeilijk. Sterker het wordt steeds gemakkelijker. Je koop eerst een stapel metro-muntjes, bij de kassa voordat je met de roltrappen naar beneden gaat. Ze kosten op dit moment 17 roebel per muntje. Dat is ongeveer 50 eurocent.. Je gaat via een poortje, wat zich opent nadat er een muntje ingooit, met de roltrap naar beneden. Zolang je beneden blijft kan je reizen zoveel je wil, overstappen, heen en terug rijden, wat je maar wil. Er wordt niet op kosten gelet. Er staan zeker 5 beambten boven bij de roltrap [of je niet over het hekje springt en die houden je goed in de gaten. Omdat is natuurlijk een foto wilde maken, kom je daar gelijk achter, want in alle metro´s en andere stations enz is het verboden foto´s te maken. Jammer natuurlijk……

Beneden aangekomen met de roltrap, kom je op een perron met allemaal toegangsdeuren. Die gaan pas open als de metro haar deuren ook heeft geopend. Wat lastig is , dat je niet ziet welke kant de metro opgaat.

Zorg er voor dat in het Cyrilisch schrift de namen van de eindstations opschrijft en tel de stations totdat je wilt uitstappen. Er wordt keurig verteld waar je bent en wat de volgende stop is, maar mijn Russisch is niet van dien aard dat dat goed verstaan wordt. In de metro en op de perrons staat het minimaal of helemaal niet aangegeven. Daarnaast is het zeeeeer druk, overvol en heel veel windgeruis. Gewoon tellen en anders ga je gewoon weer terug met de volgende metro. Ze rijden op werkdagen ongeveer om de minuut tot maximaal om de 3 minuten. Overigens liggen de station erg diep, zo´n 30 – 50 meter beneden straatniveau. Ze moeten namelijk ook alle kanalen, maar ook de Neva kruisen die de stad rijk is.

We starten met het bezoeken van de Hermitage. Thuis hebben we een voucher via Internet aangeschaft. Je moet daarmee naar de centrale hal en dat ontvang je de toegangsbewijzen. Je even legitimeren en alles is voor de bakker. Eerst nog even de centrale hal vinden en iemand die je wil helpen. Nu dat is geen probleem. Je loopt gewoon langs een hele lange rij mensen heen die ook een ticket willen komen en een vriendelijke dame wil gelijk helpen. Ze loopt met je mee en plaatst je gewoon vooraan in de rij en verteld de dame achter het loket ons gelijk te helpen ….. Dat doet me denken aan een echte Oostblok mentaliteit… Maar goed, daar konden wij niets aan doen. Alleen vonden de mensen, die ook inmiddels vooraan stonden en nu nog een kwartiertje moesten wachten, dat wat minder en dat lieten ze blijken ook. Uitleg geven had niet zoveel zin.

Na enig bureaucratisch werk, handtekeningen, en wat formulieren invullen, kregen we de tickets en konden we 2 dagen lang allerlei musea bezoeken. Voor de kosten behoef je het niet te laten, reken maar op ongeveer 15 euro per persoon.

Het museum is groot, groot en nog eens groot. Alle soorten kunst kom je tegen. Eigenlijk is het niet te beschrijven. Je moet het gewoon zien. Wat ons opviel waren met name de schilderijen van de Nederlandse “meesters”. Ik kende ze vaak alleen maar van naam, maar er hingen vele schilderijen van elk van hun. Voor de schilderijen van Rembrandt was veel belangstelling. We hebben slechts een enkele Nederlandse stem gehoord, meestal in een groep met gids. Dat betekent dat je in sneltreintempo het gehele museum verkent.

Wij waren net voor sluitingstijd geheel versleten. Veel gezien, het was mooi en zeker de moeite waard. Omdat we dachten een ticket te hebben waarmee je ook foto´s mocht maken, hebben we veel op de SD-kaart vastgelegd. Dan kan je zeker nog eens nagenieten en enkele zaken terugzoeken. Je doet veel indrukken op en verwerken duurt even. Dat is ook het mooie hiervan.

We schuifelen weer terug naar het park Paboby vlakbij het hostel, gaan ergens lekker wat eten en duiken later in ons bed. Het is inmiddels al laat. Donker wordt het bijna niet, je vergist je dus erg snel in de tijd…

De dag na de tweede dag.

We verkennen de stad en lopen via de paleiskade, de Admiraliteit, de Bronzen Ruiter , naar de Izaak Kathedraal. Daarna lopen we via de Dvortsovyy Most naar het Vasiljevski-eiland.

 

Omdat op de museumkaart ook het Mensjikovpalies is vermeld, bezoeken we dat eerst. Dat is een lief en niet te groot museum, heel erg rustig, maar veel mooi gebruiksvoorwerpen uit de Tsarentijd. Indrukwekkend waren de zalen uitgevoerd met Delfts-blauwe tegels. De muren en de plafonds geheel uitgevoerd met 18e eeuws Hollandse tegels….. Zoveel heb ik er nog nooit in bijeen gezien. Zo kom je Nederland overal op de wereld tegen. De tegels waren oa aangeschaft omdat ze stof en vliegenwerend waren …… Volgens mij was het gewoon omdat ze mooi waren …..

Daarna zijn we in het parkje aan de Birzhevava Ploshchad beland. Webformat -J014-0035Niet groot, maar op de zaterdagmiddag wel bijzonder. Op de kop van dit deel van het eiland [Strelka] vindt je de plaats waar alle bruidsparen elkaar hun beloften geven. Vaak wordt er getrouwd op de zaterdag en op plaats met het uitzicht op de Petrus en Pauluskathedraal worden de champagne glazen gevuld en over de schouder kapot gegooid op de graniet stenen bol. Dit gebeurd soms raak en soms mis .. er worden talloze gemaakt en er wordt uitbundig gefeliciteerd en soms vuurwerk afgestoken.
De seriemeniemeester [met sjerp] organiseert en zorgt ervoor dat alles volgens plan verloopt. Dat is ook wel nodig want het loopt storm. Op enkele momenten lopen er meer dan 5 kersverse paren rond die op de zelfde plek een zelfde activiteit willen ontplooien. Echt origineel is het niet, al zie je wel dat de verschillende fotografen hun best doen afwisselend werk te leveren ….

Heel grappig om vanaf de balustrade dit gebeuren te volgen. Het is schitterend weer en het is dan ook een drukte van belang.
De fonteinen in het midden van de Neva reageren op fraaie muziek. Dit geburd om het uur en wordt prachtig aangestuurd. Een geweldig leuk schouwspel.

Inmiddels is het al weer bijna avond geworden, we lopen naar de kerk van de Verlosser op het Bloed. Een mooie kerk, gebouwd op de plaats waar op 1 maart 1881 tsaar Alexander I werd vermoord. De fundering is gelegd in 1883 en er is 25 jaar aan gebouwd.

In 1998 is de Kerk na ruim 20 jaar restauratiewerk weer geopend. Er is bijna net zolang over de restauratie gedaan, als de eerste bouw ….

Na deze dag was het mooi geweest. We hebben veel gezien, het was echt een bijzondere dag, waarin vele hoogtepunten van de stad voorbij zijn gekomen. Natuurlijk lukt het nooit zo´n stad in een paar dagen te bezoeken. Dat kost weken, zo niet langer. Maar een forse indruk hebben we inmiddels wel gekregen en daar ging het ook om. Morgen hebben we nog een dag.

Petrogradskaya

Het Alexandrovsky Park en de Petrus en Paulusvesting maken een belangrijk deel uit van het eiland, wat we vandaag bezoeken. Het ligt op de noordoever van de Neva en is een belangrijk militair domain. Nu en in de vroegere tijden, ook tijdens de 2e wereldoorlog, toen de Duitsers voor Leninggrad lagen en het niet is gelukt de stad in te nemen. Nog steeds lopen er in deel van de stad veel militairen rond van verschillende onderdelen, met name land en marine personeel.

In de vesting, in de bastions werden in het nabije verleden vooral politieke gevangenen opgesloten en gemarteld.

 

Er is ook een strand aanwezig op de zuidoever. Het was goed weer, maar toch nog wat te fris om een duik te nemen. Wel komen enorme hoeveelheden toeristen, vooral Russen, die een bezoek brengen aan deze bouwwerken.

We worden verrast door een lekkere stevige onweersbui. We schuilen in de plaatselijke uitspanning. We zitten droog en nemen een lekkere consumptie. Het weer knapt snel op en de fraaie luchten komen snel weer terug. We hebben tot op heden echt heel erg mooi weer gehad. Vooral ook niet te warm, want anders is het lopen geen echt plezier. Nu blijft de temperatuur hangen zo rond de 24-25 graden.
Deze wijk was de laatste wijk die we wilden zie. De rest is toegift, we lopenrustig naar de Nevski en komen veel mooie gebouwen tegen, die soms al hebben gezien en soms ook weer nieuw waren.

We gaan in herhalingen treden, dus is het nu weer wachten op morgen. Dan gaan we weer terug, op zoek naar de trein op het juiste tijdstip. Maar dat komt morgen…..

Het is mooi geweest.

Het verblijf in deze echt Russische stad heeft naast de mooie dingen ook wel herinneringen opgeroepen vanuit de tijd dat Roemenië werd bezocht. De tegenstellingen zijn groot. Rijk en arm zitten elkaar in de weg. Soms letterlijk, soms figuurlijk. Het is een hectische stad met veel snelheidsverschil, in auto´s in goederen, in winkels op straat. Maar je ziet veel ontwikkelingen ten goede, al hoewel je dat vaak vergelijkt met wat wij in het westen hebben. En laten we eerlijk zijn: “is dat zo geweldig??”. Toch ook niet altijd. Ook nu weer, hebben we veel blije mensen gezien die genoten van wat zij hadden, ook al zijn dat vaak maar korte momenten. Wat opviel [en niet alleen mij] is dat de vrouwen vaak mooi, stijlvol, erg netjes en verzorgt er uitzien. Soms laten ze graag zien wat ze hebben, dat hoort ook bij hun gedrag en cultuur. Maar het is opvallend …

Vanmorgen opnieuw de metro gepakt tot de Nevski. Via de Kerk De Verlosser op het Bloed. Daar stond een leuk kioskje waar we enkele souvenirs hebben gekocht. We hadden iemand nog wat beloofd en dat konden we daar kopen. Daarna nogmaals het Marsveld doorgelopen naar het park van het zomerpaleis. Overgestoken via de Troitskiy Most, over het eiland naar de kruiser Arora.

Webformat -J015-0006De kruiser werd in 1903 in gebruik genomen en loste op 25 oktober 1917 één schot. Het schip werd later omgebouwd tot opleidingsschip. Tijdens het beleg van Leningrad hebben ze het schip laten zinken om het uit de handen van de Duiters te houden. In 1944 hebben de Russen het werd boven water gehaald en nu is het een museum. Helaas is het vandaag dicht. Veel musea zijn op maandag gesloten.

Langzaam lopen we nu via diverse parken, bruggen en woonwijken naar het Station. Op de treinticket staat vermeld dat we om 16.45 uur vertrekken. Niet vermeld is om dat de lokale tijd is. We zorgen er voor dat we op tijd zijn. Nog een lekker ijsje gegeten en nog wat lekkers gekocht om de laatste Roebels op te maken en de laatste Roebels zijn voor het plakboek ….

We kunnen nog even wat rondneuzen voordat we paspoorten en treintickets laten controleren, deze keer vóórdat we de trein in gaan. Zodra deze is vertrokken worden alle paspoorten weer opgehaald en begint het ritueel van de heenreis opnieuw, maar nu in omgekeerde volgorde.

Uiteindelijk komen we om 22.00 uur aan in Helsinki en is nog een klein uurtje lopen naar ons Hostel. Daar vallen we na 5 bijzondere dagen heerlijk in slaap en kunnen we nog een poosje verder dromen.

Helsinki, 2e ronde

Vandaag een heerlijk relax-dag. Alles weer een plekje geven in de auto en bekijken waar we morgen heen zullen gaan. Natuurlijk ook alle foto´s op de laptop gezet en snel een eerste keer bekeken. We zijn tevreden !!!

We lopen vandaag nog wat door de stad, bezoeken de Russische en Joodse begraafplaats en slenteren braaf door de binnenstad. Helsinki is geen stad die een grote indruk maakt. Stijl, glad, niet echt een warme sfeer, maar eigenlijk hebben de meeste Scandinavische steden dat niet zo.

Het is nog steeds warm weer, zo rond de 25 graden en nog steeds mooie luchten.
Na wat omzwervingen komen we uiteindelijk weer in ons Hostel aan. De weblog wat bijgewerkt, met de dochter in Durban geskyped en dan is het weer tijd om de dag af te sluiten.

Savonlinna/Oravi

Als we de stad Helsinki uitrijden, volgen we eerst nog zo´n 100 kilometer autoweg. Na Lathi wordt die snel enkelbaans en het zal voorlopig ook wel de laatste autobaan zijn. Langzaam aan wordt het rustiger op de weg, via Mikkeli komen we in Savonlinna en rijden daarna nog 40km door naar het noorden. We overnachten in een soort watersportcentrum. Volop verhuur van kano´s en andere boten. Oravi ligt in een kort kanaal tussen twee watergebieden in. Er liggen ook drie stoomboten die je kan huren inclusief kapitein. Stoken moet je zelf …….. Al snel begint het te regenen en dat blijft het de komende uren ook doen. Nu dat komt mooi uit, doen wij het ook verder rustig aan.

 

Webformat -J017-0070In dit gebied leven de uiterst zeldzame Saimee Robben. Er leven er tegenwoordig 250 stuks. Wij hebben er niet eentje gezien, maar dat is niet zo vreemd, want het Saimee gebied bestaat uit 33.000 eilandjes en het is ongeveer net zo groot als Nederland en Belgie bij elkaar.

De volgende morgen fungeert schrijver tijdelijk als manager van het verblijf. Door afwezigheid van de bedrijfsleider accepteert hij een grote lading ijsjes die worden bezorgt, er is alleen geen voldoende opbergplek. Hopelijk is de omzet groot, wij vertrekken met mooi weer richting het oosten voordat de ijsjes gesmolten zijn.

Lieksa/Koli

Via Joensuu rijden we vandaag naar het noord-oosten richting Liekse. Lieksa is de meest oostelijk gelegen gemeente van de huidige Europeese Unie. Nu wij overnachten daar in een heel mooi landelijk gelegen Hostel. Wij zijn de enige bewoners. Het is niet druk. De omgeving is fantastisch mooi. We rijden honderden kilometer over onverharde wegen, heuveltje op en heuveltje af. Heel soms kom je nog een andere auto tegen. Het wordt steeds rustiger. Wij ook!!

Als je onderweg even wilt stoppen dan bevliegen de muggen je. Ons middel helpt wel, maar niet afdoende. Soms moet je vluchten, maar bij het hostel van vandaag is het erg rustig en kunnen we tot laat in de avond lekker buiten zitten in de grote tuin.

De avond duurt hier inmiddels tot de morgen. Het wordt niet meer donker. Gelukkig heeft de kamer goede voorzieningen, want je ritme kan hierdoor aardig verstoort raken.

We hebben nog geen groot wild gezien in Finland. Wel bijzonder, toch moet er in deze omgeving [Lieksa en Nurmes] in de natuurgebied vele beren, wolven, bevers, veelvraten en andere dieren leven. Nu is dit gebied zo enorm groot dat je echt met een goede kaart en andere voorzieningen dit gebied in moet gaan. Verdwalen is goed mogelijk, maar een GPS kan dan wel helpen ….

Kuusamo

Wij doorkruisen het gebied vanaf Lieksa, Nurmes, Kuhmo naar Vartius. Deze plaats ligt aan de grens met Rusland en sinds enkele jaren is hier ook een grensovergang. Vanaf 2,5 kilometer vóór de grens mag je geen foto´s maken. Wat jammer nou. Dan van het bord maar een foto maken. Wij gaan weer terug en rijden langs de grens helemaal binnendoor naar Kuusamo. Een totale route van 450 kilometer en we hebben allen maar “binnendoor” gereden. Wegen waar je maximaal 80 km/h mag en soms niet eens kan rijden. Over zo´n afstand moet je dag ook een volle dag rekenen.

Steeds als er een aanduiding staat van “bezienswaardigheid” slaan we af en gaan we kijken. Zo kom je van alles tegen, bronnen, uitkijktorens voor een vogelreservaat, rendier bedrijven van verschillende aard enz enz. Zo af en toe nog eens ergens gaan zitten, luisteren en kijken, heerlijk lekker ontspannen je bewegen. De auto zetten we op cruisecontrol en zo zoeven we door het landschap. Je bent hier bijna alleen.

De eerste rendieren komen we in de middag tegen in de omgeving van Hossa, dan kom je ook de eerste bedrijven tegen. Opletten nu, want deze dieren kunnen overal lopen.
Aan het begin van de avond komen we op ons volgende overnachtingsadres aan. Dit is eigenlijk een hotel, maar volgens de eigenaar is hij sinds kort aangesloten bij Hostelling Internationaal.

De eigenaar is van oorsprong een Nederlander en woont nu al sinds 11 jaar hier in Kuusamo. We praten weer eens lekker bij en komen zo weer achter een aantal Finse gewoonten.
Onderweg hier naartoe is binnen een afstand van 100 kilometer de temperatuur gezakt van 24 in Lieksa naar 13 op de plaats waar we nu zijn in Kuusamo. Die temperatuur was het ook de gehel dag al !!
De truien worden opgezocht en de jassen klaargelegd. De weblog wordt weer bijgewerkt en morgen vertrekken we richting de poolcirkel. Daar blijven we het weekend.

Rovaniemi, hoofstad van Fins lapland

Het was vanmorgen bewolkt toen we vertrokken uit Kuusamo. Langszaam aan vandaag, we hebben alle tijd. We plannen vandaag 200 kilometer te rijden naar Rovaniemi. Het waait stevig en het is koud. Als we thermometer raadplegen geeft die slechts 6 graden boven nul aan. Frisjes dus!

 

Weg 81 is de recht toe, recht aan weg. We stoppen eerst bij Posio, daar is een bekende fabriek van aardewerk [Pentik]. We bezoeken deze vestiging de moeite waard, niet alleen om de koppen en schoteltjes, maar ze hebben uit een soort liefhebberij er een museum van gemaakt. Allerlei voorwerpen, gebruiksgoederen, kleding, woninginrichtingen, houten, stenen en ijzeren voorwerpen uit Finland waren tentoongesteld. Erg leuk! Natuurlijk hopen ze gelijk op extra kopers van wat ze zelf maken…… Er is voldoende belangstelling.

We reizen verder richting het noordwesten en slaan af naar Piippukota, een zijweg van de 81 en komen bij een toegang tot de Canyon met hoge klipwanden. De hoogste van Europa. Het is slechts 1,5 kilometer lopen er nar toe, dat moet dus wel lukken. Waar we alleen [deze keer] geen rekening mee hadden gehouden, waren de muggen. Die waren er ook.; duizenden, miljoenen. En hoe vreemd het ook mogen zijn, ze zochten ons en ze vonden ons!!! Als je [heel] even stil stond, was je de klos. Omdat het een aardige klim was op de terugweg en je soms heel even moest rusten. Werd het een drama. Weer bij de auto aangekomen, constateerden we een onvergetelijke wandeltocht te hebben gehad. Vanaf nu, alleen maar helemaal insmeren met de juiste middelen. De vorige eigenaar van het hostel noemde de naam: OFF als middel wat zou werken.

Overigens is het een geweldig mooie omgeving en je kan door deze canyon Korouoma tochten maken van circa 40 kilometer. In de canyon zijn ook allerlei hutten te vinden om te overnachten. Het gehele gebied wordt ruwer en heuvelachtiger. Er zijn diverse watervallen en fraaie, grote meren.

Verderop slaan we af van de doorgaande weg en rijden we richting het noorden. We passeren de poolcirkel, zonder dat er ook maar een teken of bord langs de weg is aangegeven …. Dat zullen we nog anders zien. Ruim 60 kilometer rijden we over overharde wegen en komen uitendelijk weer op de weg 82, die eveneens naar Rovaniemi voert. Onderweg lopen er diverse rendieren, single of in groepen.

Vandaag weer lekker gelopen, geklommen en gereden. Enige littekens zijn overgebleven. We vinden ons Hostel door ons in te checken in het Clarion Hotel in het centrum van de stad. Ons hostel ligt ongveer een kilometer daar vandaan in een rustige woonwijk. Alle voorzieningen zijn aanwezig, dus we gaan hier het weekend doorbrengen en maandag volgt een nieuwe week, waarvan we de route en planning nog niet weten.
Groet, mede namens de Samen, waarvan er in Finland nog zo´n 5 á 6000 wonen.

Naar Jokkmokk

Hej hej. Vanuit een zonnig en warm Zweden worden jullie allemaal weer gegroet. Tot op het moment dat ik mijn laatste weblog bijwerkte ging alles goed. Maar door de oververhitte verhalen is ook de netvoeding van m’n laptop gesneuveld. Dat is natuurlijk vette pech. De batterij is bijna leeg en al de foto’s staan er op. Nu hopen dat er thuis nog voldoende spanning in de batterijen zit om de foto’s over te zetten anders moet ik eerst een nieuwe voeding zien te bemachtigen.

Vanuit Rovaniemi zijn we westwaarts getrokken, een beetje slingerend om de poolcirkel heen. Uiteindelijk zijn we in Jokkmokk aangekomen. Een leuk toeristisch stadje.

Het was de laatste dag dat hier de middernachtzon was te zien. Voor ons jammer, want het was bewolkt, maar ondanks dat, was het ’s nachts bijna net zo licht als overdag.
We vertrokken met wat regen en 5 graden, maar naarmate we westelijker kwamen steeg de temperatuur en kwam de zon ook weer meer om de hoek kijken.

Tyrktasjo

Kyrktasjo is een klein gehucht ongeveer 20 kilometer ten weten van Hotting. We komen wat later dan gewoon aan in een geweldig mooi Hostel langs de rand van het meer Tasjo. Alles is hier mooi en er heerst een geweldige rust. Wat kan je daar snel aan wennen. Stilte en rust. Alleen een waterval, stromend water en het sjilpen van de vogels. Geen auto’s. motoren, en al helemaal geen file’s. Geweldig. en zo’n mooie natuur.
Morgen gaan we naar Hammerstrand, daar wonen Kees en Ellen. Ze zijn daar nu ongeveer 2 jaar gelden naar toe vertrokken en we zijn erg benieuwd hoe het met ze gaat. Dat is hier nog ongeveer 200 km bij vandaan. We gaan dus “even” langs.

Webformat -J021-0024

 

Als het mee zit gaan we net voor het weekend naar Noorwegen om via Trondheim, de Jotunheimen naar het zuiden af te zakken. Maar gelukkig is het nog niet zover. Maar daarover zien jullie vanzelf weer meer.

Hammarstrand

Beste werkers en vakantiegangers. Inmiddels is het al weer even geleden dat de log is bijgewerkt. Waarom dat zo is, is inmiddels wel bekend, maar wel lastig natuurlijk. Schrijven op een papiertje en dat later weer overschrijven …… dat werkt niet. Dus doen we het even uit het “blote” hoofd.

We zijn inmiddels in Hammarstrand geweest. We hebben Kees en ellen ontmoet op een vindbare plaats en zijn aansluitend er achteraan gereden.
Laat ik maar kort zijn. Ze zitten op een geweldige stek. Een fantastisch uitzicht, een leuk huis en een enorme lap grond, bos, tuin, gras en eigenlijk kan je er alles doen. Een paar mooie schuren en verder is er natuurlijk ook nog veel te doen. Bijna selfsupporting mbt energie en water.

We praten eens heerlijk bij, en komen vooral achter een aantal Zweedse gewoonten. We overnachting op de camping “Slinger”. In het bos direct achter de woning leven nog de meeste “wilde” dieren die in je in Zweden kan tegen komen, waaronder beren!! Echt waar hoor. We hebben ons tentje maar dicht gehouden.

Overigens was het vandaag, dat we onze eerste eland hebben gezien, groot en log, tot hij mij zag ……. en weg was tie. Natuurlijk nog wel net genoeg tijd voor een foto….

De laatste winter waren er twee herten in het kippenhok gekropen, mogelijk dat daar nog wat voedsel te vinden was. Elanden zijn er hier ook nog voldoende. De rendieren die hier nog voorkomen zijn “verdwaalde” exemplaren en uit de grote kudden geraakt. Een heerlijke nachtrust midden in de natuur. Het deed iedereen goed.

Weer naar Noorwegen, Sunndalen

Het is inmiddels al weer 4 jaar geleden dat wij Noorwegen bezochten. Het is alsof je er gisteren nog geweest ben. Het is voor ons een land waar je je snel thuis voelt. Toch gaan we nu weer plaatsen opzoeken waar we nog niet eerder zijn geweest.
Het blijft mooi en overweldigend. We zijn vanmorgen met een bewolkte lucht uit Hammarstrand vertrokken en naarmate we westelijker rijden klaart het op. Via Ostersund, Are en later Trondheim, komen we aan in Sunndalsore. Daar zetten we ons tentje weer op. Het is kraakhelder en het beloofd een mooie dag te worden. Helaas komt de eerste regen al snel en onverwachts. Maar we hebben heerlijk geslapen in de tent.

 

We komen nu in het fjordengebied en verkennen het gebied door het kleinst mogelijke rondje te rijden. Eerst rijden we het dal bij Sunndalsore in richting het zuiden. Langzaam aan stijgen we naar ongekende hoogte. We passeren al snel de sneeuwgrens en voor het eerst zien we omvangrijke sneeuwhoeveelheden. De winter in Scandinavië is lang winter geweest, niet echt streng, maar het is pas laat, na het nieuwe jaar gaan sneeuwen. De sneeuw is nog niet gesmolten.

We genieten eerst deze dag nog van het zonnetje en uit de wind, achter een boeren schuur eten we ons boterhammetje en vallen bijna in slaap in de zon. Totdat er snel een wolkje komt en binnen het kwartier is alles grauw en grijs en zakt de temperatuur naar 10 graden.

We maken ons rondje af en rijden via prachtig onverharde wegen eerst wat naar het weste, om het Aursjoen meer heen en dan weer naar het noorden. Webformat -J023-0086Als we weer terug zijn op de camping hebben we er ruim 200 km op zitten. Het was echt het kleinste rondje… Wel de moeite waard !!!

Galdesand, Bovredalen

Nadat we uit Sunnsora zijn vertrokken rijden via de Trolligstveien, de weg met de zeer vele haarspeldbochten en de diverse passen, naar het zuidwesten en dan weer naar het oosten.
We passeren Geiranger en zien deze keer slechts 1 groot passagiersschip in het fjord liggen, een Hurtigrutten op doortocht … Inmiddels lijkt het er op dat op elke plaats waar wij willen stoppen, om welke reden dan ook, het begint te regenen. Dat gaat de gehele dag door, reden dat we een hostel hebben gevonden langs de bekende toeristenweg “55” van Lom naar het Sognedal. We overnachten het weekend in Bovredalen, een leuk hostel onder aan de toerit naar de Juvashytte en de Galdhoppigen, de hoogste berg van Noorwegen.

 

Webformat -J025-0028Voordat we daar arriveren rijden we vanuit Geiranger naar Stryn en via de oude weg richting Lom. Er is daar nog volop gelegenheid om te skie-en. Alle voorzieningen zijn open en het is een drukte van belang. We vervolgen onze weg via de 258 richting Lom.

Het is mooi om te zien dat naast de grote hoeveelheden sneeuw de meren nog zijn dichtgevroren, de ijsschotsen en sneeuw nog in het meer liggen. Inmiddels raakt het geheugen voor de opslag van foto’s bijna op. Dringend behoefte aan extra opslag.

 

Jammer is het dat ik de foto’s nu niet in de log kan plaatsen. Maar ….. dat doe ik later nog !

De zondag gaan we heerlijk in de bergen wandelen in de omgeving van het Bovertunvatnet, op ongeveer 1400 boven de zeespiegel. Regen en wind afgewisseld met zon en een redelijke temperatuur van rond de 10 graden is het hier heerlijk toeven.

We lopen enkele uren en kunnen heerlijk genieten van sneeuw, zon en de natuur die hier net weer tot leven komt. Dat zijn de Jotunheimen …

Regen en kersen eten

Uit Bovredalen vertrokken met veel bewolking en wat later ….. juist ja ….. regen. We raken er aan gewend, maar je ziet maar de helft van de omgeving. De bewolking hangt ongeveer op ooghoogte. Via de “55” rijden we naar Ovre Ardal en daarna richting Laerdal. We kunnen kiezen uit de oude pas of de 24 kilometer lange tunnel. De vorige keer hebben we de tunnel gereden, ook een hele belevenis, maar nu kiezen we toch voor de oude pas. Dat is ongeveer 2x zo lang, maar 10x zo mooi. Die sneeuw, bevroren meren en een eindeloos, wit landschap met ruwe bergtoppen, meren, een werkelijk maanlandschap, dat blijft ons toch enorm boeien.

De temperatuur is vandaag zo rond de 8 graden, maar “boven” is het nog maar 4 graden boven nul. Als de temperatuur iets zakt heb je zo weer een aardige hoeveelheid sneeuw en sneeuwkettingen hebben we niet bij ons. Wel handschoenen, sjaal en een dikke muts. Die heb je dan ook echt nodig !!

 

We varen vandaag weer een paar keer over. Leuk en minder kostbaar dan omrijden en soms gaat dat helemaal niet.
We eindigen onze dag is een hostel in Lufthus. Een “oude” volkshogeschool, midden tussen de kersenboomgaarden in. Over ongeveer 2 weken is het hier groot feest ter gelegenheid van de “Kersenpluk”. De natuur loopt in dit gebied ongeveer 2 maanden achter op het klimaat in Nederland.

Webformat -J025-0056Morgen zakken we nog iets zuidelijker en hopen we in de omgeving van Stavanger uit te komen, maar daarover later meer…

De Noorse zuidwest kust

Als we aankomen in Lofthus, regent het nog steeds. Niet een beetje, maar het valt er met bakken uit. Dit heeft ook wel iets, maar het zou mooi zijn als we ook de bergen zouden kunnen zien. Helaas was dit alleen ’s avonds even mogelijk. Toen begon het gewoon weer opnieuw te regenen.

Het hostel ligt tegen de berghelling van het Sørflord. In het oosten ligt de Hardangervidda. Een plaats om zeker nog een keer naar terug te gaan. De volgende morgen regent het nog steeds en we rijden richting Sand. Onderweg passeren we enorme watervallen die zowel het smeltwater als ook de overvloedige regen afvoeren op spectaculaire wijze. Soms valt het water meer dan 300 meter in één vrije val naar beneden. Overigens stroomde het water nu ook op plaatsen waar normaal geen watervallen zijn, de berg af, zo in de berm, de weg over, een tunnel in, enz. Nu wordt duidelijk waarom er veel onderhoud wordt verricht aan de bermen van de wegen om deze schoon en vrij van begroeiing te houden. Als dit niet zou worden gedaan, staat de berm[sloot] snel vol en stroom het water over de weg, wat tot gevolg heeft dat de weg letterlijk wegstroomt.

Als we in Sand arriveren is het een paar uur droog geworden. We nemen gelijk van de gelegenheid gebruik om de omgeving verder te verkennen. We zijn in een gebied gekomen waar het in de winter drukker is, dan in de zomer. Het hostel waar we overnachten is duidelijk op de wintersport ingericht.

Wij rijden een weg in waarvan we op de kaart zien, dat deze snel eindigt. Maar ….. na zo’n 20 kilometer gereden te hebben komen we steeds hoger, de sneeuw begint weer zichtbaar te worden en uiteindelijk lijkt het meer op een snelweg dan een smal bergpaadje. De reden hiervoor blijkt de bouw van een enorm stuwmeer met bijbehorende stuwdam. Heel vaak zie je in Noorwegen allerlei wegen, speciaal aangelegd om energieopwekkening-installaties te bouwen, soms tot heel hoog in de bergen. Er worden zelfs speciale tunnels voor gemaakt. We zijn er ooit eentje in gereden, maar moesten na een paar kilometer [achteruit en zonder verlichting] terugrijden. Dat is geen pretje, maar ja, als je ergens op uit gaat …….. De tunnel kon zelfs met een hek afgesloten worden …. het hek stond open …. dus was gelegenheid om er in te rijden.

 

Altijd wel goed je kaart gebruiken …. Een voorwaarde! Tegenwoordig gebruik je gewoon je GPS, maar die doet in tunnels niet zoveel. De langste tunnel is overigens 24 kilometer lang, maar daar heb ik eerder al wat over geschreven. Ok, ’s avonds begon het gewoon weer te regenen en deze morgen, rijden we naar Fede, in de omgeving van Flekkefjord, aan de zuid-kust van Noorwegen.

Van de regen naar een bui…..tje.

Natuurlijk blijft het geweldig vertoeven in dit land en laten we ons niet [te veel] beïnvloeden door een buitje regen van een paar dagen. Wel maken we de keuze om weer in een hosten te gaan overnachten. Het wordt wel drukker in deze omgeving, dus bellen we ’s morgens wel of er plaats is. Heel soms, is het vol.

Nu rijen we via de “13” naar het zuiden. We passeren de Preikestolen bij Jørpeland. Dit moet een mooie plaats zijn, maar helaas, we zien niets als gevolg van de neerslag en rijden door tot de omgeving van Flekkefjord. Niet via de hoofdwegen, maar lekker binnendoor. Leuke smal, soms onverharde wegen. We zien daar 2 jonge damhertjes. We wisten niet dat die in het wild ook leefden …. Mogelijk dat we niet de juiste naam hebben genoemd, maar ze zagen we wel het zelfde uit … Wie het beter weet …. we horen het wel.

In Feda aangekomen, blijkt dat we overnachten in de centrum waar jagers en/met jachthonden worden opgeleid. Het centrum is nu niet actief en daarom reden om de ruimten ter beschikking te stellen. Alles, maar dan ook alles, is aan voorzieningen aanwezig. Dat is hier echt allemaal perfect georganiseerd. Daar kunnen ze hier nog wel wat van leren. Alles blijft hier ook gewoon schoon, netjes en heel.

De bergen zijn inmiddels heuvels geworden. Slechts een paar honderd meter hoog. Een leifelijk landschap, mooie meren en soms komt de zon door. Dan fleurt alles weer op en krijg je zin om weer eens in je tentje te gaan slapen ….

Dat gaat morgen komen, want de vooruitzichten worden beter!
Ik begrijp nu veel beter waarom ze hier overal sauna’s en zonnebanken hebben, zelfs in hostels en campings….
Overigens is het voor de gebieden verplicht om met grote regelmaat gebruik te maken van zonnebanken in de winterperioden om de nodige vitaminen voor het lichaam binnen te krijgen …

Volgens mij zit dat bij ons niet in het basis-pakket voor de ziektekosten…. Dan toch maar de echte zomer-zon …

Stralen

Een stralende dag. Echt waar. Het valt gewoon op. Je wilt gewoon direct naar buiten.

Wij rijen vandaag een korte route, naar Kristiansand. Daar zoeken we een camping vlakbij de ferry naar Denemarken [3 kilometer]. Het is de gehele dag stralend weer en vlakbij de haven vinden we een echte doortrekcamping, direct aan zee. Strand en alle attributen zijn hier aanwezig.

Webformat -J029-0068Wat is het dan lekker om heerlijk op een rots te gaan zitten, naar de zee te kijken met een lekker koud biertje …. Toch?
Voordat het zover was, hebben we wel eerst de overtocht besproken. Het was druk. Heel erg druk, maar met de Color-line kunnen we morgen overvaren. Vertrek aan het eind van de middag, dus nog een lekkere stranddag. Mogelijk is via internet boeken, wat langer van te voren, wel financieel aantrekkelijker. Maar ja, dan moet je maar strakker plannen ….

SuperSpeed

Het kan niet op, opnieuw stralend weer. Lekker om de tent droog in te pakken. De overtocht maken we met de SuperSpeed … In plaats van 20 knopen, vaart deze boot met een snelheid van 25 knopen.

Webformat -J029-0037Maar voor ons maakt het niet uit. We kunnen heerlijk op het achterdek zitten, in de zon en uit de wind. Rond half acht komen we in Hirsthals, Denemarken, aan. Na een kleine 20 kilometer zoeken we aan de kust bij Løkken een camping. We stranden bij de Klitgaard camping. Een echte strandcamping, niet te groot, met alle voorzieningen. Dat zoeken we natuurlijk, want wat is makkelijker om het koken, bakken en braden in een keuken te doen die groots in ingericht en waar alle voorzieningen zijn.

Daar hebben overigens meer mensen aan gedacht …. Maar we hebben alle tijd. We blijven hier het weekend en vertrekken maandag waarschijn verder. Even het weer afwachten, want zo stabiel is het niet!
In de morgen fantastisch weer en vanaf de middag trekt de lucht dicht, het begint te waaien en te regenen ….. en ….. dan zijn wij juist lekker aan de wandel. We hebben heerlijk gewandeld, door de duinen en het strand. Vele, vele kilometers. Het gehele gebied is vrij toegankelijk.

Morgen gaan we naar het noorden. Nu was het zuiden aan de beurt. Doordat ook optredend onweer, met regen en wind wat te heftig werd, was de “echte” Irish Pub de beste plaats om een lekker Alé te drinken.

De stoute wandelschoenen aangetrokken

Heerlijk uitslapen en op een zeker moment je tent uit branden, dat is echt iets voor Frankrijk. Vandaag begon het er op te lijken …. De stoute wandelschoenen aangetrokken en op weg, nu naar het noorden. De duinen worden hoger en steiler. De hoogte was toch zeker zo’n 60 meter. Met name in de winter vind hier veel duinafslag plaats. Lekker werkje voor het plaatselijke waterschap “De Deense Duinen” zou je zeggen. Om eerlijk te zijn waren er ook echte heel gevaarlijke stukjes bij, waar je langs moest lopen. “Moest”, omdat er anders geen paden waren. Soms was zelfs het pad al geheel weggeslagen. Asfalt, trappen, touwen …. Alles de diepte in.

 

Webformat -J030-0020Grote gaten, afgekalfd en soms meer dan 50 meter diep het duin in. Net na de middag begon het opnieuw fors te regenen. Zonder goede regenkleding werd je zei…. door-water nat. Hoge struiken, lang gras, bossen en zanderige paadjes…. Gelukkig had ik [deels] goede regenkleding aan, maar A….. niet!

Maar niet getreurd, uiteindelijk weer aangekomen op de camping [na vele uren] de openhaard aangestoken en de kleding heerlijk gedroogd. Het hout lag keurig klaar, alleen de brand er in en klaar is Jan.

In de tent is het droog, we wachten wel op morgen en kijken wat we dan gaan doen.

Naar het zonnige zuiden ..

We breken op. Het is mooi geweest. We hebben veel gezien, gedaan, beleefd, gereden, gelopen, bekeken, gegeten, ontdekt en vooral ook genoten. We zijn op veel plaatsen geweest waar we nog nooit eerder zijn geweest. Het is koud geweest, nat, droog, warm en koud. Het was goed, het was prachtig. Het weer wordt mooi, doen het heerlijk rustig aan en vertrekken nu toch naar het zuiden.

Afhankelijk hoe het gaat, rijden we door.
Maar zal ik eens vertellen …….. na de middag gaat het regenen. Eerst een beetje, maar dan ….. echt waar, steeds harder. We rijden door.

 

Webformat -J030-0091Voordat Duitsland werd binnengereden, zijn we “binnendoor” via Kolding door Schleswig Holstein en Noord-Friesland getoerd. Langs de Deens/Duitse kust met de wadden eilanden. Maar het weer werd slechter en uiteindelijk via de autobahn naar het zuiden. Heerlijk wezen eten in het Posthuis in Ahlhorn in de omgeving van Wildeshausen in Duitsland en daarna rustig aan, zonder files naar Nederland. Het Posthuis was een locatie waar ik vroeger in mijn militaire diensttijd met de bus [ja echt waar] een pauze hadden, voordat we naar Seedorf zouden doorstomen. Na het Posthuis was het “kort of lang verlof” echt over. Nu was het ook over. De vakantie is bijna ten einde.

Rond middernacht arriveren we in het schone Hardinxveld, waar een bom kan vallen en niemand wordt geraakt. Niet letterlijk natuurlijk, want dan wordt de rust verstoord….. De vakantie is nu echt aangebroken. Voor ons is het bijna voorbij, voor dit moment ….!

Bedankt voor het meelezen.

Advertenties