2009 Zuid-Africa

Van idee naar werkelijkheid.

Toen het idee om naar Zuid-Afrika te gaan werkelijkheid werd begon de motor te draaien, eerst langzaam, maar uiteindelijk draaide de machine op volle toeren. Je vraagt hier, je informeert daar. Gaan we reizen, of gaan we trekken. Dit behoeft misschien enige toelichting. Het doet me namelijk denken aan de principiële keuze die gemaakt is voorafgaand aan het reorganisatie traject waar we op dit moment middenin zitten… maar dat vergeten we vanaf nu direct weer …

Kies je voor een vast uitgestippelde route met vaste markeringsplaatsen. Een soort georganiseerde trip waarbij veel vooraf vast staat, dan ben je aan het reizen of ……. Kies je voor wat meer onzekerheid, dan ga je trekken. Dat weet je natuurlijk wel waar je heen wilt, maar de manier waarop je er gaat komen staat niet vast. Een doel hebben blijft belangrijk!. Het is keuze die vrijheid geeft, ontwikkelingen op je af laat komen, een besluit neemt en weer verder gaat. Ook kiezen blijft belangrijk.
Omdat we gaan naar een land waar we eigenlijk niet zoveel van af weten. Je, zeker in de beginfase nog alles wil en moet onderzoeken, hebben we uiteindelijk besloten maar twee zaken vast te leggen. De keuze is gemaakt, we gaan trekken.

Omdat reizen een grotere zekerheid geeft dan trekken maar minder flexibel is en niets menselijk ons vreemd is, blijft het wel opletten, je komt snel in de verleiding…. Het zal uiteindelijk met een afwisseling worden van het een en het ander.

Webformat -South-Africa 2009b 2258Eerst maar eens gekeken op het Intranet. De verwarring die daarna ontstond was groot. Een zodanig enorme hoeveelheid informatie dat ik me eerst maar eens ben gaan verdiepen wat volgens de vele reisorganisaties nu de plaatsen zijn waar ze alle toeristen naar toe willen slepen. Dat willen wij misschien ook wel zien, maar dan zonder die massa’s mensen. Of zijn die er gewoon niet? Vergelijken we het met de attracties en het toerisme zoals je die in het “westen” tegen komt? Ook daar eerst maar eens wat onderzoek naar doen. Nu dat blijkt wel mee te vallen, die drukte is minimaal en in de tijd die wij gaan is het zomerseizoen al ver voorbij. Het is dan midden in de herfst.
Dus gestart bij een reisbureau en alle folders opgehaald waar het woord “Afrika”in voorkomt. Weer een paar weken werk. Gaan we naar de kust, naar de bergen, gaan we voor de game drives, de natuur reservaten, de afgelegen gebieden waar de stammen nog leven. Webformat -South-Africa 2009b 3123Hoe komen we er, huren we camper of een auto?. Vergeten we Cape Town niet en Robbeneiland? Of ….. gaan we gewoon zien wat we tegenkomen? Wel jammer natuurlijk als je ergens langsrijdt en er later achter komt dat je toch iets moois gemist hebt. Tja, dus toch wat voorwerk doen en vooral ook luisteren en …….. lezen, veel lezen.
Kan je overal wel [veilig] komen? Wie er eerder is geweest, kan het antwoord geven. Maar daarover later nog wat meer. Dus ….. bij het reisbureau komen we niet veel verder al hoewel die mij wel een vluchtplan en een bijpassende prijs geven. Daarna werd het even stil in huize rusteloos, maar niet voor lang.
Omdat structuur toch wel enige houvast geeft, hebben we eerst alle belangrijke plaatsen maar eens op een rijtje gezet en gegroepeerd naar gebied en later weer in een volgorde gezet. Zo ontstaat een voorlopige [voor mij logische] route. Wat heen en weer gemaild naar de dames in Durban en dan worden de contouren van de trip zichtbaar. De eerste kennismaking zal zijn met KwaZulu Natal, Eshowe en Hluhluwe om daarna via het voormalige Transkei [Eastern Cape], de Drakensbergen, af te zakken naar de Western Cape en daarna via de Karoo, naar Cape Town te trekken. Natuurlijk wordt de bloemenroute, dewijnroute niet vergeten. Een lekker glaasje wijn uit Zuid Afrika is natuurlijk wel heel gezellig. Als er nog wat tijd is, proberen we ook nog langs de Atlantische oceaan naar het noorden [Cederberg] te gaan, maar of dat lukt ….. Dan zijn we al weer heel wat weekjes verder.. wie weet.

Maar eerst maar eens zorgen dat we een ticket krijgen met de juiste aansluitingen. We willen in ieder geval niet midden in de nacht in Johannesburg aankomen. We starten op Schiphol, vandaar naar Frankfurt, overstappen en dan de nachtvlucht naar Johannesburg.

Webformat -South-Africa 2009b 2168Daar aangekomen in de morgen nog een overstap via een lokale vlucht naar Durban. Het ziet er op papier logisch uit, het is bij elkaar toch een uurtje of veertien vliegen. Of de praktijk hieraan gelijk is, zal mogelijk in een volgend verhaal duidelijk worden. Wordt het stil ….. geen paniek, dat zijn we aan het trekken en hebben gewoon geen verbinding met het Internet, even geen zin of geen tijd en kan een verhaal gewoon even niet geplaatst worden. Die onzekerheid duurt hooguit zo’n week of vijf en kan achteraf er altijd nog wat, in goed Nederlands, “ge-up-load” worden. Maar dat is een scenario waar voorlopig niet vanuit wordt gegaan. Geen bericht …. goed bericht!.

De vluchten die we hebben geboekt via Internet en bevestigd hebben verlopen prima. Het is nog wel even spannend of de tenaamstelling op de instapkaart/tickets en de vermelding op de paspoorten correct is. Het is gecheckt bij de maatschappij, het moet goed zijn, maar …… ik heb nog een paar procentjes twijfel. Ik houd in zo’n situatie eigenlijk van wat meer zekerheid. Ok we weten het binnenkort.

De tweede keuze was om van thuis uit een auto te huren. Omdat we toch met vier volwassenen rondtrekken en daarbij ook over evenredige tas – koffer – souvenir ruimte moeten beschikken lag de keuze voor een camper voor de hand. Een vrachtauto zou nog handiger zijn …. “Velen” gaven het advies dat de eerste keuze geen verstandige zou zijn. Te opvallend, te gevaarlijk. Omdat we ook niet beter weten, wordt dit advies gewoon opgevolgd. Soms luister ik [zelfs ik] gewoon naar een advies. Blijft de gedachte of dit nu ook werkelijk zo is, maar ja … daar kom je nooit helemaal achter en dat laten we hopelijk zo. Ik blijft het wel een erg leuke optie vinden. Misschien later nog eens?? Wie .. ??
De meiden hebben diverse keren een auto gehuurd via AroundaboutCars, met een heel goede ervaring. Het e-mail contact verloopt plezierig, snel en correct. Dus is de huur van een auto snel geregeld. Nu moet alleen alle bagage nog in het autootje passen, want het lijkt er op dat de maximale kilogrammetjes mee moeten en in een andere samenstelling weer mee terug moeten ….

Dat is ongeveer zo het enige wat we hebben vastgelegd in combinatie met een route. Nu heb ik uit betrouwbare bron vernomen dat de gebieden en plaatsen die op het lijstje staan zeker de moeite waard zijn. Heel erg leuk om juist in de voorbereiding mensen te spreken die je er vaak met zeer enthousiasme je van alles vertellen en laten zien. Ik had dat al eerder geschreven, maar het geeft gewoon een heel fijn gevoel en net wat meer zekerheid in een traject waarin we je gaat trekken. Bedankt! Inmiddels ga ik me realiseren dat de tijd om dit deel van de wereld te kort gaat zijn. Maar ja misschien wordt het nog wat met een campertje ….. [later]…
Nu dit waren de voorbereidingen, de plannen, de geschiedenis en wat ontwikkelingen in de politiek, mbt de verkiezingen. We zijn er klaar voor en willen nu ook gelijk vertrekken. Bepakt en voorzien van de nodige boeken, waaronder in ieder geval de Loneley Planet, kan het van start gaan. Uiteraard met de camera, voldoende geheugenkaartjes en batterijen en ….. nog veel meer, waaronder een geweldige zin….. O ja, volgens Dolf past ook Zuid-Afrika in een rugzak. Is het leuk?
Alle “meereizende” en wie nog aan het werk is – of juist weer gaat starten – lieve groeten, tot een later moment. [en meiden ….. tot snel!!]

AMS-FRA-JHB-DRB

Inmiddels zijn we al weer enkele dagen onderweg ….. Maar we gaan nog even terug naar ons vertrek. De reis is prima verlopen. We waren heerlijk op tijd op Schiphol [bedankt Max!], geen files. Het inchecken verliep eveneens perfect. Geen gezeur over de juiste naam op de reisdocumenten, dus Alie mag ook mee! Na het inchecken nog even op z’n Nederlands 4 koffie en een appeltaart genuttigd. Dat blijft schrikken …. € 22,- en nog een aanbieding ook. Maar goed, je mag niet anders beginnen. Afscheid genomen en wij op naar de paspoortcontrole, ook dat verloopt soepeltjes. De mevrouw van de douane wilde van mij alles hebben, tot m’n broekriem, laptop en m’n schoenen, fototoestel, SD-kaartjes toe. Nu keek ze erg streng dus het ik niet geprobeerd tegen te sputteren een voldaan aan al haar wensen. Zo ben ik natuurlijk….. Bij de toegang tot de gate, nogmaals boardingpas, paspoort en Alie mocht ook nu weer mee. In het vliegtuig van Schiphol naar Frankfurt. Het was super vol, de handbagage kon niet in de rekken en stond overal onder de stoelen. Het was bewolkt toen we vertrokken, maar in Frankfurt was het prima weer met lekkere opklaringen. Vanuit de lucht is het natuurlijk een prachtig gezicht om door de wolken heen te vliegen. Het lijkt soms op een Arctisch landschap, met sneeuw en ijsbergen. Alleen dit al maakt vliegen leuk.
Als voorzorg heb ik toch maar de bekende earplugs ingedaan om te voorkomen dat bij het afdalen de oren pijn gaan doen. Of dit helpt? Voorlopig heb ik nog geen last gehad.
Soms denk ik dat dit het enige is wat ik nog weet van een vlucht, ongeveer 30 jaar geleden …… noem dat maar gerust een traumatische ervaring. Daarna heb ik nooit meer gevlogen, maar een pijn dat het heeft gedaan …..

Webformat -South-Africa 2009a 0001Goed in Frankfurt was er geen gate meer vrij, dus landen we ergens buiten de gewone terminals. Er wachtte een bus die ons naar het hoofdgebouw bracht. Nu op zoek naar B45. We hadden maar een klein uurtje en juist op tijd weer door alle controles heen, konden we snel een zitplaats vinden. Deze keer vlogen we met een Airbus A340/600. Een gigantisch toestel. We zaten vlakbij de pantry, dus konden we ruiken wat we gingen eten. De afzuiger en de motoren maakten een stevig lawaai de zodat dat de muziek en de spraak bij de film [de nieuwste James Bond-film] maar net was te horen. We zijn goed verzorgt, hebben kort een beetje geslapen en rond een uur of half acht zijn we geland in Johannesburg. Op het beeldscherm konden we vluchtinformatie goed volgen. De reisafstand was 8800 kilometer en we vlogen op ruim 12 km hoogte, met een snelheid van ruim 900 km/h. buiten was het koud, – 55?C.

Zo dat waren de statistieken voor de liefhebber. In Johannesburg, een door de paspoortcontrole en weer de tas opzoeken. Dan moet je wel bij de juiste band gaan staan, want anders duurt het lang voor dat je de tassen vindt. Daarna, langs de douane [hoe we dat gedaan hebben weet ik nog steeds niet], maar het ging wel snel. Uiteraard kwamen we snel onze hulp tegen en die wees de weg naar de juiste balie om weer in te checken voor de binnenlandse vlucht SA537 naar Durban. Keurig op tijd, nog 10 minuten…… Maar weer door de paspoort en weer alles in een bakkie en door de scanner. We waren op tijd bij de gate D1. He hé, dat was rennen. Maar er was wel een Gate D1, maar geen vlucht naar Durban? Al weg? Even vragen, neen je moet gewoon gaan zitten, dan komt alles goed. Neen dus. We moeten naar D2, naar is de juiste vlucht, maar niet de juiste tijd en niet het juiste vluchtnummer. Nu vinden we dat helemaal niet erg, want als we maar in Durban komen, wat maakt het uit met welke vlucht. Met een half uurtje vertraging zijn we vertrokken. Het was fantastisch weer. De mooie schapenwolkjes geven leuke schaduwen op een licht glooiend landschap. Een fantastisch uitzicht vanaf zo‘n 3 km hoogte! Je ziet ontzettend veel huisjes verspreid over het landschap. Als je in de buurt van Durban komt is dit landschap vullend. Een compleet mierennest lijkt het wel. Helaas wonen hier de armste mensen van het land, maar dan wel enkele miljoenen….

We landen na een klein uurtje vliegen op de relatief kleine luchthaven. En daar …. ja zeker, hier hebben we lang naar uitgezien, na een hele lange periode staan onze beide meiden te wachten. Even lekker knuffelen natuurlijk. Ze zagen er geweldig uit.
Webformat -South-Africa 2009b 0536Annelies heeft haar lange haren in breads laten vlechten in de community in Pietermaritzburg. [slechts 5 uur werk met 2 personen]. Ze zag er zo geweldig uit, dat moet even gezegd worden. Het heeft even geduurd, maar dan heb je wel wat. Helaas kan het er maar een paar weken in blijven zitten. Het is niet zo best voor je eigen haar. Er wordt in die vlechten veel “nephaar” gebruikt. Dit zie je bij heel veel meiden met lange gevlochten haren.
Vanaf het vliegveld eerst de auto op gehaald, het is een Mazda 5 geworden, een fraaie auto, maar al de bagage overigens maar net in past. Dat wordt straks wat bij de terugreis …

De auto wordt gecontroleerd op alle kleine en grote butsen, schrammen en deukjes, want als je bij het inleveren er andere zaken gevonden worden is het “kassa”.
Bij de Pick ‘n Pay, enkele boodschappen gedaan en daarna rijden via de N2 naar het noorden naar onze eerste overnachtingplaats in Eshowe. We vinden de backpackers Zululand snel. Achter het George Hotel. Daar eten en drinken we en genieten van het samenzijn.
Overigens betalen we nu voor een diner van 4 personen, net zoveel als de koffie met … op Schiphol.

Shakaland, St Lucia Wetland, Hluhluwe-Imfolozi Reserve

Shakaland.

Sawubona. Kunjani? Ngiyaphila. Het Zululand hostel in Eshowe is een prima hostel. Het is een ouder deel achter het hotel. Het lijkt een gribus, maar nadat we van kamer hebben gewisseld vanwege een fraai mierennest onder het bed …, slapen we in een schone kamer met goede bedden.
We krijgen een paar bonnetjes voor een glaasje bier. We nemen een Zulublond en dat smaakte zeer prima!!Webformat -South-Africa 2009a 0128
We hebben wat programma’s doorgenomen en uiteindelijk is gekozen voor een toeristisch bezoek aan Shakaland. Het is een dorp, speciaal gebouwd voor het produceren van de film ShakaZulu, gemaakt in 1985. Nu wordt het Zuludorp geëxploiteerd door een hotel. We krijgen een rondleiding, bekijken het dorp en de gewoonten worden fraai gepresenteerd. We drinken wat zelfgebouwd Zulu bier, brr geef mij maar Zulublond.

Ook kunnen we genieten van enkele heel mooi uitgevoerde Zuludansen zoals de Tongadans. Webformat -South-Africa 2009a 0180De uitvoering hiervan is een uniek schouwspel en bekend binnen heel Zuid Afrika. Er wordt een verhaal verteld over het ontstaan en het leven van de Zulu’s en bij het zien hiervan krijg je een heel aardig beeld hoe men toen heeft geleefd. De verhalen gaan vaak om de strijders en het vechten en de headman heeft vooral veel vrouwen. De geesten van de overledenen leven in het voorouderhuis, in het midden van de ring staat de kraal met koeien. Er is nog een enkel Zuludorp te vinden, maar deze zijn vaak in zeer slechte staat.
Annelies heeft als vrijwilliger een Zuludans mee gedanst op verzoek van de headman …. Ze deed het zeker niet slecht en kreeg een luid applaus als waardering van het publiek.
De rondleiding is met een geweldige warme en koude buffetlunch afgesloten. Dat zat in de prijs inbegrepen, een super afsluiting van een leerzame [vakantie]dag.

Webformat -South-Africa 2009a 0166Bij terugkomst in ons verblijf kreeg ik toch de sterke verleiding om het dorp eens in te lopen. Dat wordt ten sterkste afgeraden. Als je boodschappen wil doen, als is het maar vijf minuten lopen, dan ga je met de auto en je stapt voor de winkel uit en in. Wat niet slim is, is om zomaar even een wandelingetje te maken. Vreemd, maar ook dit neem ik aan als wijs advies. Om een serie foto’s te maken in het dorp loopt dan ook op niets uit. Wie weet ….. Misschien op een ander moment.

Webformat -South-Africa 2009a 0075
Morgen vertrekken we weer en gaan op wel naar Hluhluwe.
Sala kahle, Jan

Hluhluwe.

We worden rond de klok van zes uur gewekt door een hele groep apen. Op de zelfde wijze als de dag er voor. Die apen hebben de gewoonte om rond deze tijd de argeloze toerist uit een verdiende nachtrust te laten ontwaken. We slapen onder een golfplaten dak en het spel wat door de apen wordt uitgevochten vindt boven ons plaats met een enorm geroffel en gedreund. Kort daarna hoor je overal om je heen de deuren geopend worden.

Een nieuwe dag.

De dag begon met regen, stortregen. Maar gelukkig werd het later weer droger. Webformat -South-Africa 2009a 0385Wel is het buiig gebleven deze dag. Onderweg hebben we niet zoveel gezien. Omdat er nauwelijks parkeerplaatsen zijn en het niet slim is om te stoppen langs de kant van de weg, dus rijden we in een rit door. De onverharde wegen zijn glad en modderig, maar we komen veilig aan in Bushbaby, ongeveer 10 kilometer ten zuiden van Hluhluwe. De komende dagen gaan we op bezoek in het game Reserve Hluhluwe Imflolozi en gaan we op st. Lucia met een bezoek vereren. We hebben wat te weinig tijd, dus boeken we gelijk nog een dag bij.
De Bushbaby Lodge is een ook een camping. Het is vol. De afgelopen week en het komende weekend is het nog vakantie. Overal krijg je de beste Paaswensen, in winkel, door de parkeerwachter, enz. Vandaag is het goede Vrijdag en de winkels zijn gesloten. Nadat we onze spullen hebben uitgepakt ….. Zijn we de plantage wezen bekijken. Inmiddels groeien daar geen ananassen meer, wel heeft de eigenaar er nu wild uitgezet.

Herten, impala’s en apen kom je in alle maten tegen. Esmeralda zag een slang, maar die snel weer verdween …. Ik heb helemaal niets met die beesten!!
Morgen weer een dag, tot dan.

Greater St Lucia Wetlands.

Een van ‘s werelds mooiste natuurparken strekt zich uit over een lengte van 80 kilometer langs de Indische Oceaan, ten noorden van St Lucia. Het park staat op de lijst van Unesco als een World Herritage area.
Het is een stralende winterdag in Zuid-Afrika. We vertrekken vandaag eerst richting Mtubatuba om wat boodschappen te doen om daarna met de boot over het lake Bangazi te varen. We zijn rond half tien bij de brug waar de boten vertrekken. We reserveren direct en kunnen met de boot van tien uur mee.
Webformat -South-Africa 2009a 0292Al snel zien we eerste krokodillen, om precies te zijn Nijlkrokedillen.

Langs de oever liggen ze heerlijk half in het water, half in het zand en riet. Het is goed opletten, want ze verroeren zich nauwelijks.
Webformat -South-Africa 2009a 0265Vele grote vogels laten zich zien en dat geldt ook voor de hippo’s, de nijlpaarden. Tientallen logge lichamen verplaatsen zich, met soms maar net twee ogen en oortjes boven water. Maar reken er op dat ze zich snel kunnen verplaatsen. In het water rond e 20 km/h en over het land bijna 50 km/h. Voorlopig zien wij ze alleen in het water en sommigen verplaatsen zich naar de oever. Dat ze uit het water komen zie je niet zo vaak.
Het was een boottocht die zeker de moeite waard is, maar in verhouding best veel geld kost voor anderhalf uur varen. Toch een aanrader!
Later rijden we via een zeer fraaie weg richting Cap Vidal door het game reserve van St Lucia. Onderweg komen we de eerste van de big five tegen, waaronder de buffel en de neushoorn. Verder komen we allerlei springbokken, herten en impala’s tegen. Ook de Zebra komen we tegen als we weer terug rijden door het park. In Cap Vidal brengen we ook nog even op het strand door. Een van de weinige veilige plaatsen om te zwemmen.

De golven waren mooi en surfen is in deze streek, maar met name in Durban, De sport.
We rijden als we het park weer uit zijn via de plaats St Lucia weer als een speer terug om voor het donker thuis te zijn. Dat lukt maar net, het was toch nog anderhalf uur rijden en de zon was al snel onder gegaan. Rond half zes is het pikkie donker en wordt het gevaarlijk op de weg. Er lopen heel veel mensen langs de kant van de weg en de verkeersregels worden hier met een korreltje zout genomen. Toch moest ik vanmiddag al een keer blazen voor een alcoholtest en moest Esmeralda eerder al haar papieren tonen. Nu vinden ze een papiertje met een foto al indrukwekkend, wat ze nemen snel genoegen met een internationaal rijbewijs als document ….
Morgen gaan we weer een daagje wild spotten in het game Reserve Hluhluwe Imflolozi …. tot dan.

Reserve Hluhluwe Imfolozi.

Inmiddels moeten we het aankunnen. Vroeg op en weer vroeg naar bed. Dat laatste is niet zozeer het probleem, maar het eerste is toch even wennen. Vanmorgen om half zes opstaan om een klein uurtje later te vertrekken naar het reserve. Dat was al om zes uur open en we waren zeker niet de eerste.

Webformat -South-Africa 2009a 0281Omdat gisteren maar 120 auto’s gelijktijdig in het Wetlandpark worden toegelaten en we niet wisten of dat ook zou gelden voor dit park, hebben we geen risico genomen.
Nu is het normaal dat iedereen ‘s morgens vroeg op staat. Het is hier rond zes uur ‘s avonds donker en dan moet je niet meer op straat komen.
Kortom lekker vroeg vertrokken en opzoek naar de ingang van het park. Dat verloopt prima en rond half acht reden we het park in. Eerst geheel registreren, zodat je in noodgevallen ook gebeld kan worden. De Big Five leven hier vrij en blij en bepalen onze vrijheid, Of te wel, je hebt geen vrijheid. Er zijn slechts enkele plaatsen waar je uit de auto mag, de rest verblijf je er in.
Als eerste komen we de giraffen tegen, statige beesten die heel vriendelijk kijken en toch indrukwekkend en groot overkomen. Webformat -South-Africa 2009a 0460Dan volgt er een olifant die ons pad kruist. Oppassen dus, bijna paniek in de tent. De ramen moeten dicht en de afstand moet groot blijven. Minimaal twee dames in het gezelschap vinden het uiteindelijk toch maar erg spannend. Je wordt als zo’n beest een beetje kwaad wil zo op z’n kan gelegd met z’n slurf … Nu heeft zo’n mooi beest een perfect geheugen, dus zal hij zich mij niet herinneren, En ….. onze Mazda is vast nog niet eerder in het park geweest, er is dus geen reden te vrezen….. maar zo’n olifant is en blijft wel erg indrukwekkend …..
Weer een stukje verder ontmoeten we een aantal reusachtige neushoorns, verscholen vlak langs de weg tussen de bomen en struiken. We staan klaar om weg te rijden, ….. reken maar.. We zien deze dag veel dieren die je normaal alleen in een dierentuin tegenkomt. Wel een bijzondere ervaring, dat moet gezegd worden. Wat ook best wel indrukwekkend was, waren de ruim 50 gieren die boven ons hoofd zweefden en in een boom vlakbij zaten te wachten op hun dagelijkse maaltijd…

Webformat -South-Africa 2009a 0505Verder allerlei soorten antilopen, herten, waterbokken, maar ook vele soorten als de koedoe, eland, wildebeest en veel apen in alle soorten en maten.
De buffel, behoort wel tot de big five, maar lijkt ogenschijnlijk, zeker op enige afstand, wel een vriendelijke grazer. De vogels kan ik verder eigenlijk niet benoemen, het zijn er vele. In allerlei grootte een kleuren, geweldig mooi.
Net voor het donker wordt rijden we nog een laatste loop. Hierin zitten enkele forse hellinkjes van zeker 25%. Onze Mazda haalt het wel, maar echt meer porry zit er niet in. Och eens wat peper geven …

Op de terugweg wil de oudste dame in ons midden, haar raampje nog even dicht draaien. helaas lukt dat niet meer en het gehele mechanisme heeft de geest gegeven. Teruggekomen in de Bushbaby Lodge bellen we de 24-uur service van Aroundabout en er wordt keurig beloofd dat we morgen worden teruggebeld.
De dag wordt afgesloten met een heerlijke warme maaltijd, door dames vervaardigd, in combinatie met een heerlijk glaasje wijn uit South Africa. Morgenochtend wachten we op een telefoontje van …… Tot dan en een hartelijke groet

Wisseling van auto.

We hadden al afgesproken dat we vandaag rustig aan zouden doen. Dus hebben we uitgeslapen tot een uurtje of zeven, daarna heerlijk gerelaxt. Tenslotte wachten we op een telefoontje en dan kunnen we [na tienen] de omgeving bezoeken. Het blijft erg stil …. Na tienen zelf maar even gebeld en ik krijg een antwoordapparaat, Weer even later nogmaals en uiteindelijk wordt gemeld dat de auto vanmiddag wel wordt geruild. Maar dat is natuurlijk geen 10.00 AM. We worden nog teruggebeld en rond een uur of 11.00 wordt duidelijk dat er gen auto beschikbaar is, maar …… we worden wel gebeld, ze werken er aan. Weer even later. We hebben een auto en “ik ga hem wassen” en “ik kom naar jullie toe” wordt er gezegd. Hoopgevend mag je zeggen. Rond 16.00 uur zullen we er zijn. Weer even later, ik ga vertrekken en rond 17.00 uur komen we de auto ruilen. Uitstekend natuurlijk. Weer even later wordt er gebeld, en weer gebeld en nog een keer gebeld, maar de verbinding is te slecht om te kunnen verstaan wat er wordt gezegd. Nu is mijn gehoor ook niet alles, maar de lijn wordt steeds weer verbroken. Wel werd me duidelijk dat ze het telefoonnummer van Bushbaby willen hebben, maar dat heb ik natuurlijk gisteren ook al verteld. Geen contact meer gehad dus wordt het afwachten wat er gaat gebeuren. Inmiddels is het 16.00 uur en we gaan het zien … We zijn tenslotte in Afrika!.

Webformat -South-Africa 2009b 1313Ondertussen zijn we natuurlijk niet stil blijven zitten. Op zoek naar de handicrafts, gallery en museum van Ilala Weavers. Een zeer bekende shop voor deze artikelen. Nu verteld de Lonely Planet dat deze is te vinden langs de N2, maar het blijkt vanaf deze hoofdweg toch nog 10 km verder te liggen, door het dorp Hluhluwe heen.
Zoals eerder verteld zijn binnenkort de verkiezingen. Er was een grote manifestatie waar veel ANC aanhangers met allerlei attributen, vlaggen, toeters enz op af zijn gekomen. Een drukte van belang. Wij zijn de plaatselijke Spar wezen bezoeken en hebben wat lekkere koeken gekocht als lunch. De Spar is uit het Nederlandse straatbeeld praktisch verdwenen, maar je komt het deze keten in het buitenland nog veel tegen.

Overigens was het bij Ilala prima vertoeven en was er een heel aardige indruk van het Zululeven op te snuiven. Achter de winkel en het museum woont nu het personeel, samen met de diverse werkers die nog souvenirs ter plaatse maken. Je gaat dan gelijk minimaal 100 jaar terug in de tijd…

Drakensbergen.

Een stralende dag, beter dan gisteren. Toen viel het er af en toe met bakken uit …. Rond een uur of vijf kwamen twee man sterk aanrijden met een nieuwe Nissan stationwagon. Even de formaliteiten regelen en daarna vertrokken ze weer richting Durban. De auto is iets smaller, maar alles past er gelukkig [met veel moeite] in!!.
Eerst rijden we via de N2 naar Durban en daarna via de vallei van de 1000 heuvels richting Pietermaritzburg. Zo kunnen de beide dames ook hun werkplaats van de afgelopen maanden laten zien. Dit ziet er overigens [aan de buitenkant] veel beter uit dan het is in Durban. Dat was het helemaal niets!!!. Daar kan je je niet op een gezonde manier buiten begeven, anders dan in een auto met meerdere personen. Het blijft wennen aan die gedachte.

Webformat -South-Africa 2009a 0627Wij zijn natuurlijk even de waterval wezen bekijken. Deze vinden we in Howick, daarna zijn we door gereden naar Underberg, via de 617 richting de Drakensbergen. Heel aparte bergen eigenlijk, zie je als je daar naar toe rijdt. Net hele grote molshopen, met daartussen heel veel townships, eindeloos veel dorpjes, noem het maar nederzettingen, verspreid over het gehele landschap. Vergelijkbaar met wat we uit de lucht hebben gezien, alleen rijden we er nu tussendoor.
Webformat -South-Africa 2009b 0406Vanuit Underberg nog een kilometer of 15 over een dirt weg naar de Sani Pass. Aangekomen in dit backpackershostel is het redelijk druk, alsof het midden in de vakantie is. Veel mensen uit Australië en Nieuw Zeeland, maar ook Duitsers, Fransen en Belgen. Een drukte van belang.
Webformat -South-Africa 2009a 0721Morgen gaan we met een 4×4 over de Sani Pass naar Lesotho. De papieren voor visa kunnen we vandaag al gereed maken. Hopelijk is het weer ook dan weer goed.
Voor nu is het mooi geweest. Maak er allemaal zelf ook maar iets moois van…

Lesotho.

Stralend weer als we rond een uur of zes opstaan, om te kunnen genieten van het begin van een nieuwe dag. De zon is zojuist opgegaan en komt zo dadelijk boven de bergen uit. Mooie felle paarse en oranje kleuren.
Rond negen uur verzamelen we bij de ingang van de Sani Lodge. Twee 4×4 voertuigen staan klaar. We zijn met z’n elven en verdelen ons over de 2 auto’s. De reis kan beginnen. Omdat E & A deze “beklimming” al in december hebben gemaakt en daaraan nog een paar dagen met een trektocht per paard hebben gemaakt, gaan ze vandaag niet mee.
Onderweg wordt door onze gids voor vandaag [Ian] en de andere driver de hele historie verteld. De weg was tot 1952 zo’n meter breed en werd vaak door ossenkarren en ezels gebruikt met name om mohairwol en andere producten vanuit Lesotho naar de handelsplaats net “boven” onze Lodge gebracht om vandaar door de Afrikaners naar Underberg te vervoeren en verhandeld te worden.

Webformat -South-Africa 2009b 2725In 1952 tot 1956 is de weg verbreed naar twee en halve meter, geheel met de hand uitgevoerd en dit over een lengte van 17 kilometer. Een enorme prestatie waar een voorbeeld aan kan worden genomen. De onverharde weg vanaf Underberg wordt nu sinds 3 jaar verbreed, met 400 werkers en 10-tallen Caterpillar en wel 50 grote vrachtauto’s die stenen transporteren. Zoals het er nu uitziet gaat dit nog wel 10 jaar duren en de lengte is “maar” 11 kilometer.

De route start als een highway volgens Ian. Een weg die al aardig wat keien in het wegdek heeft. Met een gewone auto is de weg al bijna niet meer te rijden ….
De laatste 12 kilometer gaat stijl omhoog en is echt een avontuur. Ian verteld dat je veel passen kan rijden, maar al je dan thuis komt, weet je de naam al bijna niet meer te herinneren. Dat is bij de Sani Pass anders! Hij krijgt gelijk.

Overigens is het zo dat deze route nu ook gebruikt wordt door de taxibusjes, overigens ook 4×4 aangedreven, maat helemaal volgepropt met mensen. Het is de goedkoopste manier om in Zuid-Afrika te reizen, maar of dit veilig is? Alhoewel, niemand kan zich verroeren in zo‘n busje, dus ook geen zakken rollen …. De tocht duurt toch al gauw anderhalf uur in de snelste uitvoering, met weinig tegenliggers. In het weekend gaan er al snel 100 auto’s per uur de berg of en af.
Beneden aan de berg is de SA douane. Vooral ook goed je gezicht laten zien. Boven op de berg moet ja de visa invullen en weer stempelen. Een heel gedoe om later op de dag dit weer in omgekeerde volgorde te doen. We mogen vooral geen foto’s maken van het kantoortje van de “immigratie” ha ha. Spectaculaire stijgingen, heerlijk hobbelen achterin de 4×4.

Onderweg stoppen we regelmatig voor een boeiend verhaal, bijvoorbeeld over de smokkelaars van marihuana die hier het pad oversteken. Ze komen uit Lesotho en de route is nog zichtbaar is. Omdat er een breed “niemandsland” is tussen de grensposten is dit goed te doen. Wij [de Dutchman, volgens Ian, weten er alles van] want Nederland staat zelf hier bekend om het drugsgebruik, het drugsbeleid en het vrij verkrijgen van drugs. Overigens …. alleen bij de grensposten kom je een hekwerk tegen en verder helemaal nergens!! Wat let je als je geld wilt verdienen.

Marihuana, wordt veel gebruikt als middel tegen pijn in plaats van morfine. Het werkt veel beter, langer en gelijkmatiger. Dus volledig medisch verantwoord … In beide gevallen overigens beter als je het niet nodig hebt ..
Nadat de pass is “genomen” komen we op een plateau, waarop Lesotho is gelegen. Het diepste punt van dit land ligt op ruim 1800 meter. Ruim 85% van het aantal inwoners woont op 15% van het landoppervlak, het laagste meest vlakke deel van het land.

We rijden nog een uurtje door en komen bij de hoogste bergen, ruim 3280 meter boven zeeniveau. We krijgen een heerlijk lunchpakket, genieten van het uitzicht en klimmen nog een stukje tijdens de wandeling. Daarna rijden we terug via een klein dorpje, waar de gewoonten van het land en de taal nog eens uit de doeken wordt gedaan. Helaas lukt het niet om de geleerde woorden op te schrijven …… We nemen afscheid van de jonge vrouw waar we op bezoek zijn.

Webformat -South-Africa 2009a 0740Ze is 24 jaar en heeft nu reeds 7 kinderen. Er is in dit land geen criminaliteit en geen honger. De mensen zijn blij en lachen, ze ogen heel gelukkig, maar er is ook in dit land één groot probleem en dat is Aids en het volgende grote probleem is Aids en daarna Aids enz. enz. enz. Een onmenselijk groot sociaal en cultureel probleem waar niemand echt een oplossing voor heeft.

Webformat -South-Africa 2009a 0650Na deze leerzame lessen rijden we kort voordat we aan de afdaling beginnen, nog naar de hoogst gelegen Pub in Africa op 2800 meter plus NAP. We genieten van een geweldig uitzicht, wat bergamotten en een heerlijke coca cola. Deze drank kom je in elk Afrikaans land tegen. Juist op dit moment krijg ik een sms van degene die mij juist over deze plaats heeft verteld. Heel apart.
De afdaling is zo mogelijk nog spectaculairder. Met de inmiddels laagstaande zon op de achtergrond rijden we zonder bijzondere tussenstops weer terg naar het hostel. Uiteraard om wel de nodige stempels voor het paspoort op te halen bij de controles.
Een mooie, leerzame dag met fraaie uitzichten. Een heel bijzonder tocht met de complimenten voor Ian.
Toen we vertrokken konden we kiezen uit een goede auto en een goede driver. We hebben het prima getroffen deze dag, met letterlijk geen wolkje aan de lucht! Geweldig.

Ik hoop nu snel een Internet verbinding te kunnen vinden. Met wat geluk gaat dat morgen gebeuren, want dan rijden we naar de East Coast. Inmiddels is het Woensdag 15 april en zijn we al een week onderweg en naar we nu gaan vinden: “een prachtig land”. En volgens ons boekje coast to coast is er Internetverbinding aanwezig. Nu moet het alleen nog werken ….. Maar daarover later weer meer. Tot een volgend moment. Jan

Naar de East Coast.

Vandaag maar eens lekker uitgeslapen, wat betekent een uurtje of zeven a half acht op. Het was al een drukte van belang van mensen die weer naar Lesotho gaan, voor korte of langere tijd. We hebben een paar pauzes gemaakt en een leuke farm bezocht om wat lekkers te kopen. Ook op de reis terug richting Durban hebben we nog een korte stop gemaakt in Howick. De waterval was er nog! De souvenir winkels ook …. Alles weer gelukt en op zoek naar ons nieuwe hostel [[Blue Sky Mining backpackers and Lodge]

Webformat -South-Africa 2009a 0384We hebben het gevonden, in ieder geval dankzij de GPS en de fraaie digitale kaart van South Africa die er op is gezet. Het is een echt strandhostel, maar de omgeving is nog zo onveilig dat je eigenlijk niet even naar het strand kan lopen. Dat is wel wennen hoor! Er zijn nog aardig wat mensen op bezoek in het hostel wat deze keer betekent dat de bar en de muziek goed te horen zijn, dat is wel gezellig maar wel weer even wennen na de rust die we gewend waren.

Nadat we vanmiddag aankwamen hebben we een poging ondernomen om nog even naar het strand te gaan. Het is bijna vijf uur. Er was niemand, het gehele strand helemaal leeg en nog met een temperatuur van bijna 30 graden, met een stralend blauwe lucht, was het een aangename [strand]dag. Op straat in het dorp was het druk, met name bij de winkels maar richting het strand lopend wordt het steeds stiller. Dan nog onder het spoor door lopen, door een tunneltje heen en dan kom je op een grote lege parkeerplaats. Eigenlijk moet je dan niet meer daar zijn. Morgen gaan we het elders proberen.
Het Internet is niet echt goed werkbaar, ook kan ik m’n usb stick niet lezen dus deze verhalen niet uploaden. Nog maar even geduld denk ik maar. Ik ga me nu een beetje zorgen maken wanneer het nu wel gaat lukken. Houd moed, wij doen het kalm aan en houden het hoofd koel. [We hebben namelijk deze keer airco op de kamer ……. wat een luxe!!].
Voor nu is dit belangrijkste. Welterusten beste medereizigers, voor anderen werk ze en succes met andere leuke dingen, voor nu ….. of op een later moment te lezen krijgt. Misschien …. ooit.
Groet vanuit een Warner Beach een kustplaats circa 30 km ten zuiden van Durban.

Strand.

Er wordt ons verteld dat we beter naar een strand kunnen gaan in het centrum van Warner, dat een kilometertje hier vandaan. Na dat ik uitgebreid heb geprobeerd om via mijn laptop op Internet te komen, en dit uiteindelijk niet is gelukt, zijn we naar het strand gegaan. Met de auto, dat is veiliger volgens de beheerders van het hostel. Als we op de parkeerplaats komen zit de parkeerwachter al op ons te wachten. Helaas heeft hij geen benen en slecht één goede arm. Hij zit in een rolstoel en verteld dat hij zorgt voor een veilige parkeerplaats. We bedanken hem vast bijvoorbaad en zullen hem belonen als we vertrekken. Twee tot vijf ZAR is wel het maximum tarief voor dit werk. Meer is ongewenst omdat dit de markt verpes… voor de Afrikaners zelf.

Er staat een stevige bries vanaf zee, de golven zijn hoog. Op de vloedlijn is een soort zwembad gemaakt waar er geen stroming staat, maar wel zeewater naar binnen en naar buiten stroomt. Buiten dit bad mag je niet in zee zwemmen of snorkelen. Dit snorkelen is wel erg jammer, want de kust van af hier naar het noorden is magnifiek mbt vissen en koralen. Het zij zo. Je kan niet alles hebben.

Webformat -South-Africa 2009a 0903Er zijn wel enkele kitesurfers actief. De kust en de golven staan zeer bekend door de enorm hoge golven die hier kunnen optreden. Wij vinden ze nu al spectaculair.
Na gezandstraald te zijn vertrekken we weer, na de parkeerwachter vriendelijk bedankt te hebben, naar ons Hostel. ‘s Avonds eten we in Zanzie Bar, een plaatselijke lokaliteit, waar we heerlijk eten. In de avond is het druk in het hostel, de plaatselijke “drumclub” komt oefenen in de tuin en de bar wordt ook [erg] druk bezocht. We kunnen de slaap pas laat vatten, Morgen gaan we naar Port St. John, een uurtje of vijf rijden en zijn zeer benieuwd wat ons daar staat te wachten.
Voor nu een zeer vriendelijke groet uit Zululand.

De Oostkaap

Door “zwart” Africa naar Port St. John.

Vanuit Werner Beach rustig naar het zuiden gereden langs de kust. Na een paar uur passeren we Port Edward en gaan dan over de R61 het binnenland in. Al snel zien we de eerste dorpen, gelegen tegen de bergen aan. De bergen zijn niet echt hoog, het is meer een fors heuvellandschap tot z’n 1000 a 1500 meter hoogte. Het ziet er lieflijk uit, ware het niet dat er tienduizenden huisjes, krotten, bouwvallen, golfplaten hutjes enz tegenaan zijn gebouwd, die het toch allemaal minder aantrekkelijk laten uitzien. Dit is het oude Transkei.
Het is zaterdag, iedereen is thuis aan het werk, is boodschappen aan het doen, verzorgen de was of gaan naar het dorp enz. enz.

We passeren ook twee grotere dorpen. Een zwarte wereld op zich. Duizenden, zo niet tienduizenden zwarte mensen zijn op zaterdag in het dorp om de boodschappen te doen.

Webformat -South-Africa 2009a 0577Zo’n dorp bestaat uit twee brede straten die elkaar kruisen in het centrum. Brede straten met aan beide zijden panden waarin winkels zijn gevestigd, containers waarin een kapsalon, groenten of fruit of kleding worden verkocht. Aan twee kanten staat het vol met bakkies en taxibusjes. Het krioelt van de mensen of straat. Iedereen staart je aan, je bent wel erg opvallen en een redelijk nieuwe auto en ….. je bent blank. Het lijkt wel een mierennest waartussen je je bevindt en er geen uitkomen aan is. Je rijdt stapvoets alles staat vol.
De grote drang om foto’s te maken wordt onderdrukt, ook al zou dit geweldige beelden opleveren. De mensen zijn vaak erg kleurrijk gekleed en zien er mooi uit. Als je uiteindelijk het dorp uit bent gereden kom je nog steeds veel mensen die weer naar huis lopen, door de bergen heen of liftend proberen sneller thuis te komen. De gebaren die ze daarbij maken geven de eindbestemming aan van waarheen ze willen.
Webformat -South-Africa 2009b 0557Onderweg lopen veel vrouwen met een enorme mand met was op hun hoofd. Kleine kinderen zitten comfortabel op de rug van ma vastgebonden. De was wordt gewassen in de rivier, soms kilometers verder op. We komen een “wasstraat” tegen. De hele omgeving hangt de was op aan lijnen in het landschap om te drogen. De taxibusjes staan stroomopwaarts ook langs de rivier. De drivers wassen hun bus in het zelfde water. Een leuk schouwspel, als je even vergeet hoeveel moeite het kost om de was gedaan te krijgen. Dan vergeten we ook de moeite die het kost om gewoon drinkwater te halen uit de zelfde rivier, door dezelfde vrouwen met cans van minimaal 25 liter op hun hoofd.

Webformat -South-Africa 2009b 0432Dit schouwspel duurt zo’n beetje de gehele dag totdat we in Port St. John aankomen. Wat me opvalt is dat de kinderen langs de kant van de weg je niet alleen koopwaar aanbieden, maar je ook toeschreeuwen en gooi bewegingen maken als je doorrijdt. Iets wat opvalt en wat we in Kwazulu Natal niet hebben gezien.
De stad is gelijk aan de eerdere dorpen die gepasseerd hebben, we rijden er doorheen en na een paar kilometer zien we ons slaapverblijf. Een redelijk alternatief optrekje, maar schoon en de mensen zijn er vriendelijk. We kunnen een grote familiekamer uitzoeken en vertrekken aansluitend gelijk even naar het strand wat we 300 meter verder, zo op kunnen lopen. Geweldige golven en een mooie rotskust wat de naam van dit gebied eer aan doet.

‘s Avond even op bezoek geweest in de receptie. Ze hebben een Internetverbinding, nu dat lijkt wel wat. Even de verhalen op de weblog zetten en de mail checken…….. dat was in ieder geval het plan.

Na de laptop van de vriendelijke dame wat verbouwd te hebben, het was erg donker in het kantoortje en de usb-stick paste er niet in…. Even later was alles donker, zowel het scherm als het kantoortje, maar ze kreeg het fraaie apparaat weer aan de praat. Gaat uw gang.
Er blijkt een soort gsm-modem aan te hangen met een verbinding van …. drie keer niets. Maar …. toch.
Beter iets dan niets! Uiteindelijk, echt waar, 1 pagina duurt ongeveer 10 minuten om ververst te worden … heb ik de eerste log kunnen plaatsen. Omdat de vriendelijke dame inmiddels zat te wachten tot ik klaar zou zijn, heb ik alle andere verhalen er maar in één keer opgezet. Toen ik het bericht zag dat de upload had plaatsgevonden werd de verbinding ineens verbroken en was alles weer donker. Het afsluiten ging sneller dan de opstart. En nu maar hopen dat alles er ook opstaat. Later zal ik eea nog wel eens op de juiste plaats en volgorde zetten. Het zal wel een lang [hopelijk niet te …] verhaal zijn geworden.

Zondag maken we er hier een lekker rustig dagje van, wat wandelen [hiken ha ha] en naar het strand.
Maandag gaan we naar Cintsa en dag volgt er weer een vervolg. Groet aan alle meelezende reisgenoten, thuis en elders..

Port St. John naar Cintsa en naar Addo.

Okidiki, we zijn er weer. In Cintsa zijn we maar één nachtje gebleven. Wel een erg leuke plaats, zo‘n 500 meter bij zee vandaan. Wel een beetje alternatief hostel, maar erg leuke kamers en een prachtige bar. De inhoud van de bierflesjes is hier “standaard” 0.75l. Niets mis mee en goed voor de machtsbalans en het smaakte heeeel erg goed. Soms rook je ook de zoete wietlucht boven de roffels van de drums uit! Niet vervelend, niet lastig, geen hinder, maar gewoon opvallend. Van Port St. John rijden we naar Cintsa, in de directe omgeving van East London. We vinden een Lodge boven in de duinen, met uitzicht op zee.

Webformat -South-Africa 2009b 0687
We hebben ons verheugd op een opgaande zon boven de Indische oceaan, maar helaas het was bewolkt deze nieuwe morgen en dus ….. misschien een volgende keer. Omdat we toch al vroeg op waren, zijn we dus ook vroeg vertrokken. Op weg naar Addo. Dit is toch al gauw ook weer een tochtje van zo’n 350 kilometer en 5½ a 6 uur verder. De snelheid is per uur niet zo hoog. Sommige delen zijn perfect te rijden, 4-baans en bij andere delen moet je goed om de putholes denken.

De gehele week merken we al dat de verkiezingen op komst zijn. Wel leuk om te zien en mee te maken. In veel dorpen staan “circustenten” in een gebied wat afgezet is. Grote borden geven de plaats aan waar gestemd kan worden. Webformat -South-Africa 2009b 0848Natuurlijk wordt zo’n plaats ook bewaakt door de politie. We hebben er een paar foto’s van gemaakt, nu het nog stil is … Toeterende auto’s met vlaggen uit de ramen. Luidsprekers strooien allerlei teksten de ruimte in, de teksten zijn niet te verstaan, overgemoduleerd, vervormd en zo hard dat de speakers het niet aan kunnen.
De UDP en de ANC zijn partijen die duidelijk in de smaak liggen. Per plek en dorp is dit geheel verschillend. Morgen is het zo ver. Wij zijn inmiddels in het Addo gearriveerd. Een leuke backpackers gelegenheid, vlakbij [10 km] de ingang van het Nationaal Park, het “Addo Game Reserve”.

Gaande weg ….. de route naar het zuiden, wordt de bebouwing en de “kleur” anders. Wat vriendelijker. Maar, dat moet er direct bij gezegd worden, we hebben alleen zeer vriendelijke mensen getroffen. Bijzonder gastvrij, behulpzaam en ze staan altijd klaar je te helpen. Gewoon lieve mensen. Heel geweldig, absoluut!!!. Het is gewoon wennen aan een geheel andere omgeving, dat je niet kan stoppen op de plaats die mooi of leuk is. Mar misschien denken we met z’n allen wel veel meer [vooroordelen?] over hun handelen dan dat nodig is. Maar …. We zijn in een ander land met andere gewoonten en een heel andere cultuur. En dat is al een beleving op zich die de moeite waard is. Kortom, tot nu toe [en naar verwachting ook hierna] een geweldig land: Zuid-Afrika!!!

In Addo aangekomen slapen we in een leuke dorm, met ons vieren. Het is vanavond koud geworden. Een heldere nacht. Een mooie sterrenhemel, met zoveel sterren die steeds omvangrijker worden hoe langer je er naar kijkt. De keuken delen we met de bewoners/eigenaars van het hostel. Morgen gaan we naar de Game Reserve op zoek naar olifanten in the Sunday River Valley, een vallei vol met citrusvruchten [limoenen/citroenen].…. Tot dan en een vriendelijke groet. Jan

Webformat -South-Africa 2009b 0861Addo elephants Park.

Vanmorgen zijn we vroeg vertrokken. De ingang van het park is 10 kilometer bij ons vandaan. Het is stil op de weg, als voorafgaand aan een donderbui. Maar het weer is fantastisch. Een zonovergoten dag en het is warm. Bij de ingang van het park staat ook de verwijzing naar een stembureau. Niemand te zien. Iedereen is vrij vandaag. De gehele dag vernemen we ook niets van de verkiezingen. Pas ‘s avonds horen we dat er op twee plaatsen, in Johannesburg en Kaapstad te weinig stembiljetten zijn, waardoor enorm lange rijen zijn ontstaan. Denk dan maar aan enkele tienduizenden mensen die in slingerende rijen langs linten wachten om hun stem uit te brengen. De kranten schrijven er de volgende dagen nog boekdelen over.

Een eerste schatting van de uitslag is dat de ANC bijna een 2/3 meerderheid op landelijk niveau gaat behalen. Dit ondanks het feit dat onze vriend Zuma er toch nog steeds van wordt verdacht allerlei onfrisse zaakjes heeft uitgehaald. Met name de oostelijke kantons zijn voor meer dan 75% voor het ANC. Begrijpelijk en nu maar afwachten hoe het echt gaat uitpakken. Het land heeft het nodig! Het is onbegrijpelijk dat pas in 2010 gestreefd wordt dat iedereen een minimum inkomen heeft van 1$ per dag. Dat is ongeveer 1 brood of 1 pak pasta per persoon. Addo bestaat uit 99% bewoners die leven in de standaard huisjes, gebouwd door de staat of door hun zelf.

Wij gaan dus naar de game reserve van Addo. Zoals gezegd een rustige dag. De toegang is ongeveer 10x een minimaal dag inkomen per persoon. In dit park, zeker zo groot als de gehele provincie Zuid-Holland, leven vele dieren die onder de big five vallen. Als eerste zien we de jakhals die nog een prooi aan het verslinden is. Skeletten van enkele andere dieren liggen langs de kant van de weg. Helaas spotten we vandaag geen leeuw of leopard. We komen we de buffels tegen en vele, vele warthogs en ook vele verschillende antilopen, de kudu, zebra’s, het rode hartebeest, elanden en grijsbokken. Pas rond de middag zien we de eerste olifanten.

Maar dan ook in spectaculaire hoeveelheden verzamelen ze zich bij de drinkplaats. Steeds weer nieuwe kuddes komen en gaan van e naar de waterplaats toe. Veel jonge dieren, verschuilen zich tussen de ouderen tijdens hun tocht. De oudere dieren beschermen de jonge dieren, bij het oversteken van een weg, bij de drinkplaats, bij het passeren van andere kuddes.

Er staat er altijd eentje op wacht terwijl de voorste baan maakt voor de rest van de kudde. Opvallend is dat je ze nauwelijks aan hoort komen. Verder zien we de gehele dag nieuwe kuddes door het woud trekken. Je kan daar uren naar kijken, het blijft een boeiend schouwspel om te zien hoe ze trekken, eten en drinken en zich massaal een weg banen door bosschages met stekels waarop de je autobanden gelijk helemaal lek rijdt! Webformat -South-Africa 2009a 0959Het is een geweldig indrukwekkende mooie dag geweest. Overigens het kleinste beestje in het park wat beschermd is, is de mestkever, een kever die mestballen transporteert achteruitlopend. Een leuk schouwspel waar de auto’s voor stoppen als ze over de weg lopen.

Van Addo naar Port Elizabeth.

We bezoeken het Ocianium en het slangenmuseum. Helaas valt na een optreden in het dolfinarium de elektriciteit uit. De gehele stad zit zonder stroom. Dan werkt echt [ook hier in Afrika] niets meer. Het slangenhuis kunnen we dan ook niet meer in. Onze ticket blijft geldig. Webformat -South-Africa 2009a 1283We kunnen eventueel morgen wel terugkomen als we dat willen. Nu dat is mooi toch? Vorige week Maandag was er een spanningsuitval van 1 ½ dag. Dat is best lastig …… Wij zijn naar de pier gelopen, tegenover de parkeerplaats en zien daar nog een aantal dolfijnen zwemmen in de Indische oceaan. Mooi om dit zo te zien!
We rijden nog een rondje en komen net na vieren weer aan bij het slangenhuis om nog net glimp op te vangen van de verschillende dieren. Webformat -South-Africa 2009b 1218Omdat deze dieren ook hier in het wild leven, ga je toch nadenken of je hier nog wel wilt gaan wandelen in het bos …… Maar niet te veel nadenken. Alle dieren die je hier ziet, zijn groot en anders dan thuis.
Dat was het wel weer voor vanuit Addo. Morgen gaan we naar Plattenburg Baaij en zullen eens kijken wat we daar kunnen vinden. Ook daar zullen we zeeën van tijd tekort gaan komen. Nu weten we allang niet meer wat voor dag en datum het is, maar er komt weer een tijd dat dit weer belangrijker wordt, alhoewel ….. Now is no time to think of what you do not have, think of what you can do with what there is [Ernst Hemmingway]. Deze waarheden lezen we hier op allerlei snoepgoed, suikerzakjes enz enz. Deze heb ik meegenomen, ook al gebruiken we geen suiker!

In Plettenberg Bay

Hallo beste medereizigers, Vandaag was het een reisdag die we hebben afgesloten toen we arriveerden in Plettenberg Bay.

Onderweg was het op het laatst vreselijk slecht weer. Een enorme storm, met een vreselijke hagel. We dachten dat de gehele auto zou worden geperforeerd. Gelukkig is het goed afgelopen. Zoveel hagel is er gevallen dat alles in de omgeving wit werd, centimeters hagel, zo groot als een paasei….. Het koelde in 10 minuten ongeveer 20 graden af.

Maar ….. we zijn er heelhuids doorgekomen en de auto gaan we morgen wel inspecteren.
Alle verhalen staan er weer op. De Internet verbindingen zijn niet optimaal, dus nu gelijk maar een verhaal geplaatst.
Tot een volgende keer en hier gaat verder alles heel goed en we hebben het uitstekend naar onze zin.

Robberg Nature Reserve

Plettenberg Bay
Beste medereizigers en harde werkers. De allerbeste groeten vanuit Plettenberg Bay. Op dit moment hebben we een fraai overnachtingadres gevonden aan het Keurboomstrand, een locatie midden in een nature reserve, eerste klas. Helaas hebben we er vanmiddag niet veel van gezien, want het was vreselijk beestenweer.
Vanmorgen rond een uur of negen vetrokken uit Addo en via Port Elizabeth, langs de kust, naar het westen getoerd. We rijden verschillende binnenwegen waaronder de “102” die parallel lang de doorgaande weg, de N2 ligt. Alleen rijden wij door allerlei leuke plaatsjes. Webformat -South-Africa 2009a 1313De moeite waard.
In de omgeving van de Blouwkransbridge kan je bungeespringen vanaf de brug. Dit is werelds hoogste springmogelijkheid van totaal 216 meter. Voor mij te weinig …. Dus ik heb het ook maar niet geprobeerd. Vreselijk!. Maar goed je mag niet alles leuk vinden.

Webformat -South-Africa 2009a 1516Het Tsitsikamma nationaal Park is een geweldig mooi wandel gebied. Bij voorkeur moet je daar dan een dag of vijf aan besteden.

Nadat we de Blouwkransrivier hadden overgestoken zagen we vreemde wolken over de bergen heen komen, een soort mist die razend snel naar beneden kwam. We wisten niet wat dit was. Het wordt ook koud. In zo’n 10 minuten tijd zakte te temperatuur van ruim 24 graden naar net boven nul!. Er steekt een storm op en het begint te hagelen. Binnen een minuut is alles wit. Grote hagelstenen vallen op de auto. We stoppen op de snelweg. Even later staat alles vast. We kunnen elkaar niet aan schreeuwen in de auto. Een enorm kabaal op het dak en de ruit van de auto. Eén dametje zit met een vest over haar hoofd in de auto alsof ze verwacht dat de hagelstenen zo groot als paaseieren er doorheen zullen komen.

Het duurt ruim een kwartier voor het minder wordt. Alles is wit in de omgeving. Het smetwater loopt als een rivier door de goten langs de weg. Daarna gaat de hagel over in regen en voorlopig wordt het ook niet droog. We komen een half uurtje laten op onze bestemming aan en laden de auto snel uit. Morgen kijken we wel of er ook schade aan de auto is. Mogelijk valt het wel mee, nog even afwachten.

Webformat -South-Africa 2009b 1331‘s Avonds heb ik weer een poging ondernomen om wat verhalen op de weblog te zetten. Hopelijk is het gelukt. Het is nu vrijdagavond 24 april, morgen willen we in het Robberg Nature Reserve gaan wandelen. De rest van het programma staat nog niet vast. De planning voor de komende dagen gaan we dit weekend ook eens uitzoeken, want dat wordt wel tijd ….
De allerbeste groeten uit een nu regenachtig Zuid-Afrika, waar de temperatuur inmiddels weer aangenaam is geworden en rond de 20 graden ligt.

Robberg Nature Reserve.

Ook vanmorgen valt de regen er met bakken uit. Natuurlijk zijn wij niet bang voor een buitje, dus gewoon vertrokken. Rond een uur of elf zijn we gaan lopen, het op een na kleinste rondje, slechts 5 kilometer. Het is klimmen en klauteren over een mooi schiereiland.

Onderweg zien we de zeehonden spelen in het water. Een kleine honderd van deze speelse beesten waren in de golven zich heerlijk aan het vermaken. Helaas hebben geen andere dieren gezien. Het pad wat we lopen is goed gemarkeerd, maar het is stijl, heel erg stijl en heel erg smal. Dit is normaal niet een pad wat je zou kiezen om een eindje te wandelen. We zijn al gauw een uurtje of 3 actief bezig om het eindpunt weer op een veilige manier te halen. De helft van de tocht heeft het geregend, daarna kwam de zon en is het de gehele dag droog gebleven en konden we op het dakterras van ons verblijf nog heerlijk van een glaasje echte Zuid-Afrikaanse wijn genieten.

‘s Avonds hebben we Plettenberg Bay nog even onveilig gemaakt en hebben we de spare ribs geproefd, wat de moeite waard was. Toen we terug wilden rijden stond de auto onder de straatverlichting. Pas toen zagen we het dak en de motorkap van de auto. Helemaal vol met putten van de hagel van gisteren. Dat is niet zo fraai. Hopelijk zijn we goed verzekerd, natuurgeweld is altijd een probleem, we hopen dat de auto zo vuil is dat dit de putten gaat opvullen ……. Als je bedenkt dat bij het vertrek alle schrammetjes zijn opgeschreven, tot en met de krassen op de velgen, dan kan je vermoeden wat dit gaat betekenen bij het afleveren van de auto in Cape Town.

Bird- en apenpark en Mossel Bay

Bird- en apen reserve.

Vanuit Plettenberg Bay is het maar een paar kilometer om zowel een apenpark en een vogel park te bezoeken. We rijden weer een klein stukje terug naar het Tsitsikamma gebergte en vinden twee leuke parken die het bezoek zeker waard zijn. Er zijn in deze omgeving diverse parken te vinden waaronder ook een slangentuin en olifantenopvang en leeuwenreservaat.
In het apenpark worden we rondgeleid door een gids die ons verteld hoe bijzonder dit park is. Verder was zijn dialect en mijn “engels” zodanig dat we het wel hebben verstaan, maar niet echt konden begrijpen.

Webformat -South-Africa 2009a 1388De gidsen zijn over het algemeen zeer enthousiaste personen die je voor weinig veel te vertellen hebben. Deze dus ook, maar wat jammer van het begrijpen.
In het direct hiernaast gelegen vogelpark komen we zo’n beetje met alle vogels in aanraking die leven in dit gebied. Het is sfeervol en echt tropisch ingericht op een originele plaats Eigenlijk is het een stukje tropisch woud wat is aangepast om doorheen te wandelen.

Omdat je normaal papegaaien, parkieten en vele andere vogels, echt in alle soorten maten en kleuren, alleen thuis in een volière ziet vliegen, is dit echt een bijzondere belevenis. In beide parken moet je overigens goed op je eigendommen letten. Voor je het weet is het weg en volgens de gids gebeurd dat vaak, vooral met waardevolle spullen ….. en je krijgt het nooit meer terug. In het vogelpark moesten ook de oorbellen uit …. gelukkig had ik daar geen last van, alhoewel ik zonder bril niet zoveel zie.

Helaas begon het halverwege de middag weer te regenen. Reden om terug te gaan en heerlijk van onze maaltijd te gaan genieten met “boeren worst”.[een Zuid-Afrikaanse]. Inmiddels waren de geheugenkaartjes vol en de batterijen van de camera’s leeg …

Terug gekomen kreeg ik even de gelegenheid wat laatste foto’s op de weblog te plaatsen en mail te checken. Op de weblog is het maximum aantal foto’s inmiddels wel bijna bereikt denk ik !! Ook de laatste teksten zijn er nog bijgezet. Soms denk ik dat de epistels makkelijker te schrijven dan te lezen zijn …… maar dat moeten jullie een mening over hebben en laat het dan maar weten. Ik heb nog een week of twee om wat bij te leren…. Overigens is dit een land om veel “westerse zaken” geheel te vergeten en af en toe eens goed te relativeren.

Had ik verteld dat ik sterk onder de indruk waren van de “getto’s” die aan de buitenwijken van Port Elizabeth aanwezig zijn? Vele vierkante kilometers, vol met bouwvallen van afval, golfplaten, stukken hout en plastics. Eindeloos lange hoge hekken er omheen, waarvan de spijlen er op vele plaatsen toch al weer tussenuit zijn gehaald. Een grote modderpoel wat ook wel tuin en weg wordt genoemd. En …. zo mogelijk een nog grotere begraafplaats en tussen in, waarbij bij de ingang bossen hout lagen om zelf een kruisje te maken en bij het graf te plaatsen. Confronterend en absurd. Even later rijdt je de stad binnen en wordt er een stadion gebouwd van vele, vele miljoenen euro’s om 6 wedstrijden te spelen voor het wereldkampioenschap voetbal in 2010! Overigens zijn veel Afrikaanse mensen blij en super enthousiast dat dit kampioenschap in HUN land wordt gespeeld. Ze horen er toch nog bij!!!

Voor een aantal collega’s kan ik melden dat het “trekken” hier prima verloopt, ten kosten van het “reizen“. Voor de goede orde, soms kom ik wel in de verleiding, maar ik kan het [soms, onder enige druk] weerstaan. Trekken geeft meer mogelijkheden, als je kan kiezen.

Tot een later moment en een groet voor allen.

Mosselbaai.

Gisteren zijn we naar Mossel Bay gereden, via allerlei binnendoor-weggetjes, die soms stijl, smal, altijd onverhard en soms door riviertjes doorkruisen. Via Knysna [die stad is inderdaad niets bijzonders Joyce!!] en George komen we in de stad aan, die we eerst hebben verkend en natuurlijk een ijsje bij de KFC gehaald en verder op zoek naar wat bijzonderheden. Ons Park Hostel is deze keer een oud Victoriaans huis in het centrum van de stad. Stijlvol en nog deels origineel ingericht. Leuk ingerichte kamers om heerlijk te lezen, eten of tv te kijken en allemaal met prachtig meubilair. Het is steeds weer een verrassing waar te terecht komt.

Vandaag wordt het museumcomplex van Bartolomeu Dias bezocht. In 1988 is het museum geopend om te vieren dat 500 jaar de Portugees mijnheer Dias hier aan land is gekomen. Een replica van zijn schip is in 1987 gebouwd in Portugal, daarna naar Mossel Bay gevaren, waar het op 3 februari 1988 is aangekomen. Er is een speciaal museum gebouwd waar de replica is ondergebracht.
Er is ook een speciale brievenbus. De post van hieruit verzonden krijgt een speciaal poststempel. Hier staat ook de “Postkantoorboom”. In de 16e eeuw lieten zeelieden berichten voor elkaar achter in een schoen, hangend aan een boom als die naast het museumgebouw staat! Natuurlijk heb ik ook post in de schoen gedaan ….

Nadat we het museum hebben bekeken, zijn we naar de punt gegaan en is een wandeling gemaakt op de kop van de baai. Gisteren hebben we hier honderden dolfijnen zien duikelen en spelen, Een prachtig gezicht, maar juist te ver om er nog leuke foto’s van te maken.
Maar ….. we hebben ze wel gezien!! Helaas is het nog te vroeg in de tijd om hier walvissen te spotten. Nog ongeveer anderhalve maand wachten voordat ze vanuit het Antarctische gebied weer naar de kust komen van Zuid-Afrika. Heel misschien kunnen we ze zien bij het Robbeneiland, daar komende ze iets vroeger langs als ze naar het noorden trekken.

Webformat -South-Africa 2009a 1294Ons verblijf hier is bijna ten einde, morgen gaan we landinwaarts, richting Oudtshoorn. Ons verder plan moet nog beraamd worden.
SeeYouLater, bij de struisvogels.

Oudtshoorn, struisvogels, grotten en de Karoo

Via de Robertsonpass naar Oudtshoorn

Voordat we richting Oudtshoorn vertrekken brengen we eerst nog een bezoek aan Jukani. Een wildlife predator park voor lions, tigers, leopard, cheetah’s, puma’s en nog meer. Een gids leidt ons rond en verteld ons met groot enthousiasme over verschillen en overeenkomsten. Voor mij is één ding duidelijk. Je moet ze geen van allen tegenkomen in het wild. Of je nu dood geplet wordt door een leeuw of doodbloed bij een panter, het is helemaal niets. Of dat een soort Das je ingewanden als eerste probeert te pakken, het blijft een dramatische gebeurtenis. Je bent als verzorgen toch in de gelegenheid sommige beesten aan te raken en hun vacht te voelen. Ik heb het er niet zo op …. Jaarlijks komen er nog ruim 50 mensen om door deze “lieve” beestjes. Na een leuke uitleg zijn we via de R328 richting Oudtshoorn vertrokken. Onderweg zien een groot ongeval van een vrachtauto met oplegger die mogelijk zonder remmen van de berg af is gereden. Hulptroepen zijn ruimschoots aanwezig en wij zijn snel doorgereden.

In de plaats van bestemming zoeken we ons Hostel. Het is een grote drukken plaats maar met de GPS hebben we het toch snel gevonden. Een leuke cottage, met zwembad. Ons wordt nog verteld dat er enkele kilometers verder een leuke plaats is om wat te drinken en gelijktijdig te genieten van het wild wat komt drinken in een soort stuwmeer. Dat maken we gebruik van al snel komen we bij een Lodge met een reserve [Buffelsdrift] en met een glaasje prik zien we al snel enkele hipo’s maar ook reno’s, olifanten, springbokken en kudu’s. Deze dieren maken steeds weer een geweldige indruk. Het blijft boeien hoe deze dieren reageren, zowel op elkaar als elk dier apart. Als de zon bijna onder is gaan we genieten van ons diner [wat we deze keer zelf koken]. Een geweldig stuk echte Afrikaanse chocoladetaart maakt het weer af.
Voor de komende uren gaan we ons verdiepen in het vervolgprogramma. Maar daarover later wel weer wat meer. Groet aan allen.

De Swartsbergpas.

Voor deze dag staan twee zaken op het programma. De Cango cave en een route rijden over de Swartsbergpas.
Als we vertrekken hangen de wolken nog in de bergtoppen. Als eerste rijden we ongeveer 30 kilometer naar het noorden tot in de Kleine Karoo. We krijgen in de grotten een leuke rondleiding. De grot wordt als mooiste en belangrijkste gezien in geheel Afrika. Volgens de folders is het één van de zeven wonderen van Southern Africa.

De grot is in 1780 ontdekt door een niet Nederlandse kolonist. Wij zijn [gewoon] dat in de grotten een temperatuur heerst van rond de 9 graden Celsius. Dus bepakt en bezakt naar de entree, blijkt het 19 graden [een zogenaamde warme] grot te zijn. Er is sinds de ontdekking 5 grote belangrijke grotten gevonden, waarvan alleen deze wordt geëxploiteerd. De overige worden [gelukkig] in oorspronkelijke staat gehouden. Omdat er 2 verschillende tochten in de grotten worden gehouden leek ons de adventure tour wel leuk.
Nu moet je natuurlijk wel blijven lezen ….. Want deze is niet meer voor mijn leeftijd, daarnaast moet je lenig zijn, slank en in een goede conditie. Bij de kassa werd ik gelukkig nog op tijd gewaarschuwd, omdat ik anders nu nog in de grot zou verblijven. Er zijn drie “tunnels”, doorgangen naar andere kamers. De afmetingen van de kleinste is 27 x 37 cm en daar moet je over een lengte van 3,5 meter door heen kruipen. De twee andere zal ik maar niet beschrijven, maar die waren schuin omhoog en nog smaller, maar wel iets hoger…….. Een paar jaar geleden heeft er een mevrouw [van waarschijnlijk enige omvang] ruim elf uur vast gezeten. De anderen waren al vooruit en konden hierdoor niet terug. Echt niet leuk!!

Goed, wij hebben dus gewoon de standaard rondleiding gevolg die overigens de moeite waard was!
Na afloop wilden we de pas rijden. Omdat er de laatste periode veel regen was gevallen en het vandaag waarschijnlijk in de bergen niet droog zal blijven is de pas gesloten. Op twee plaatsen komen we de borden tegen. Helaas.

We hebben toen de Cango Ostrich Farm bezocht.    Een farm gelegen aan de zelfde weg. De plaatselijke boer is slim genoeg om zijn Struisvogel boerderij ook te laten bezoeken en souvenirs te verkopen. Overigens kan je er ook overnachten en lekker eten … De boer geeft aan dat de struisvogelvrouwtjes aardig te bedotten zijn. Ze gaan altijd broeden op een nest van rond de 14 eieren. Als de vogels eieren gaan leggen en er zo’n 10 in het nest liggen worden er negen uitgehaald. Het vrouwtje denkt dan dat er nog minimaal 13 gelegd moeten worden …… Webformat -South-Africa 2009a 1760Dit gaat zo door, totdat er ongeveer 130 eieren zijn gelegd. Alle eieren worden in een broedmachine uitgebroed. Ongeveer 95% van de eieren zijn bevrucht. Bij een struisvogel kan je pas na 14 maanden zien of het een mannetje of een vrouwtje is. Overigens ook de leeftijd dat er veel worden geslacht. Je hebt dan ongeveer 30 kilogram vlees.

In vroeger tijden was het fokken van struisvogels een handel waar je goed geld mee kon verdienen. Een kilo struisvogelveren was in de jaren tot de eerste wereldoorlog, evenveel waard als een kilo goud!!!! Dat is ook de reden dat er zoveel grote rijke huizen in die periode zijn gebouwd. Kortom leuke en leerzame verhalen.

Voordat we deze farm bezoeken rijden we nog een stukje binnendoor, wat zomaar een jaar van je leven kan kosten, als je over de wegen rijdt waar je dan op terecht komt. Stijl, onverhard, glad, putten en gaten en voor deze keer waren ze ook nog aan het werk zodat het wegdek ruw en zacht was. Dan kom je onderweg ook nog zo’n groot apparaat tegen met een schuif tegen die het wegdek wil egaliseren, waar je bijna mee van de weg af wordt geschoven. Enfin we zijn uiteindelijk bij een waterval uitgekomen. Het begin van de Karoo rivier en de waterwinning voor de gehele gemeente van Oudtshoorn. Uiteraard hebben we halverwege ook moeten betalen om op de picknickplaats onze boterham op te mogen eten. Natuurlijk ook gevraagd wat ons te wachten zou staan, werd verteld, dat het wel de mooiste waterval van Zuid-Afrika was en dat de weg gisteren helemaal is hersteld en er nu als een zonnetje bij ligt. Onderweg is ook nog een lekke persleiding geconstateerd waardoor de weg over de lengte van 500 meter een grote modderbad was geworden. Maar goed dat de auto niet gewassen behoeft te worden bij het inleveren in Cape Town. Nu dat was weer een dagje.

Morgen proberen de Swartsbergpas nog een keer en anders …. Dat zien we wel weer als we verder trekken door het landschap van South-Africa. Een bijzonder land.
O ja, ‘s avonds hebben we het heerlijke vlees gegeten van de Ostrich, [heerlijk] ze hebben er hier ruim anderhalf miljoen exemplaren van in deze streek. Dat moet je dus gewoon gegeten hebben. Tot een volgend moment en opnieuw een hartelijke groet.

De pas “genomen”.

Het is de natste winter sinds heugenis. Dit zeggen de mensen die hier al vele, vele jaren wonen en werken. Dat geloof ik gelijk. Wij zijn altijd de gelukkigen die altijd iets meemaken, wat nog nooit eerder is voorgekomen. Allemaal goed en wel, maar we hebben er niets aan. Niemand weet hoe het komt. Webformat -South-Africa 2009a 1797De struisvogels hebben warmte nodig. Oorspronkelijk komen deze lieve beestjes uit de Sahara en vroeger reikte de Sahara tot de Karoo. Maar vanmorgen is het bewolkt, er komt regen en de pas zal wel niet open gaan.
We wachten tot een uurtje of elf en gaan toch op pad, het ziet er wel dreigend uit, maar ……… het is nog droog. De pas is open en wij als een speer de tocht gestart. We zijn wel wat gewend in het hoge noorden, maar volgens de papieren is dit toch wel een bijzondere …

Webformat -South-Africa 2009a 1784De weg naar boven is prima, het weer is goed, het is erg rustig, dus …… gewoon op ons gemakje de weg naar boven gemaakt.
De laatste 10 kilometer stijg je ongeveer 1000 meter, dat is dus 10%.
Prachtige uitzichten, haarspeldbochten en uiteindelijk zijn we vier uur later in Prince Albert, een leuk plaatsje in de Karoo.

Hier is vandaag en morgen feest!! Het feest van de olijven! En verder kan je er overal op straat lekker eten en drinken.

Omdat we natuurlijk wel lekkere trek hebben kiezen we voor een hamburger van de Kudu. We kopen wat biltong voor later op de avond en gaan later via het echte woestijn gebied van de Karoo naar het oosten. Dit is een bergachtig gebied, maar in de zomer rond de 50 graden en dus onaangenaam warm. De eerst volgende plaats ligt 50 km verder en verder is deze aarde woest en ledig, maar wel mooi om doorheen te rijden.

Via Klaarstroom rijden we naar het zuiden via de Meiringspoort [N12] naar het zuiden en komen in de plaats “De Rust”. De N12 is in 1998 bijna helemaal weg gespoeld. De weg ligt nu in een nauwe kloof waar zowel de weg als de rivier doorheen lopen. Je kruist met de weg ongeveer 30 keer de rivier. Nu zijn er speciale constructies, zodat je eigenlijk over de weg door de rivier rijdt. Als het regent rijdt je dus over de rivierbedding van asfalt …. Een aparte ervaring. Gelukkig is het vandaag droog gebleven totdat we weer in ons hostel aankomen. Halverwege is nog een mooie waterval te zien op 10 minuutjes lopen vanaf de doorgaande weg. De bak waarin de waterval uitkomt is volgend de legende onmetelijk diep. Er zijn negen mensen in verdwenen en nooit meer terug gevonden. Pas enkele jaren terug is de diepte officieel vastgesteld: 9 meter!?

De plaats Rust is een rustig klein plaatsje waar op deze 1e mei helemaal niets te doen is. Het is rustig op straat. Iedereen is deze dag vrij, een nationale vrije dag ….
Ik heb nu in ieder geval de woestijn gezien, dat is al een aardige ervaring. Maar de echte zandwoestijn ….. Die zullen we deze vakantie niet zien. Morgen vertrekken we richting Robertson, ongeveer 300 kilometer naar het westen, richting Kaapstad.
Ook deze dag was weer een aaneenschakeling van momenten, voor nu tot later.

To Cape Town

Hallo allemaal. Inmiddels zijn we bijna in Kaapstad aangekomen. Een fantastisch mooie zonnige dag met zeker 25 graden. Heeeeerlijk, echt winter.
Ik ga eerst even proberen de teksten van de vorige dagen te uploaden, want tot op heden gaat dat niet altijd even goed. Hier is alles goed en de belevenissen van Cape Town volgen zo spoedig mogelijk, maar het is nog wel vakantie …..!! Tot de volgende keer, Jan

De kleine Karoo en een Marokkaanse nederzetting in Robertson.

Vandaag hebben we van een geweldig mooi landschap kunnen genieten. Het was mooi weer, met fraaie wolkenluchten en een heerlijk temperatuurtje, zowel om te rijden als om te lopen. Webformat -South-Africa 2009b 2087Een sterk afwisselend landschap. Vanaf Oudtshoorn rijden we via de route 62 richting Kaapstad. Een broertje van de route 66, maar nu van Port Elizabeth naar Kaapstad. We passeren diverse dorpen, hoe verder je richting het westen rijdt, zoveel te meer de invloed van de blanken te zien is. Wel zie je nog steeds de townships, maar [veel] minder dan we eerst hebben gezien. De niet blanken zijn minder donker, de huisjes meestal van steen, maar nog altijd wonen deze mensen buiten het centrum aan de buitenkant van het dorp of stad. Vaak hebben ze hun eigen winkels, maar afstanden moeten ze bijna altijd nog afleggen om ergens te komen. Maar ….. de integratie is hier ogenschijnlijk al wel verder doorgevoerd. Inmiddels zijn we in de wijnstreek aangekomen. De hoogste bergen hebben we inmiddels achter ons gelaten. Het wordt groener. Een vergelijkbaar landschap hebben wij in nog geen ander land in Europa gezien, zo weids met zulke specifieke bergen, heel bijzonder. Het zal moeilijk, zo niet onmogelijk om dit op foto’s vast te leggen. Veel rijen heuvels en bergen achter elkaar links en rechts van de weg, die soms kaarsrecht door het landschap is aangelegd. Bergen, kaal, slechts enkele lage bomen en vooral veel struiken [waarvan ik de naam niet weet] cactussen, vetplanten en kale met steen bedekte bodem. De bergen en heuvels lijken wel gevormd zoals je zand door je vingers heen laat glippen en dat op hoopje laat vallen en anderzijds omstulpingen als vulkanen met kraters. Veel soorten wild zien we onderweg niet. Het is hier de uitloop van de Karoo [de kleine Karoo]. En zelfs nu is het hier nog ruim boven de 20 graden. Water is hier nauwelijks te vinden.

Als je over stuk grond beschikt waarop water toestroomt als het een keer regent, beschik je over een aardige rijkdom. Als er regen valt en dit afstroomt over de weg, wordt het snel opgevangen en afgevoerd naar het land door middel van goten en dammen om over de bodem te verspreiden. In Robertson komen we in een backpackers hostel, waar we bijna de enige zijn. De beheerders/eigenaars wonen zelf ook in dit huis. Je deelt met elkaar keuken en zitkamer. Dit hebben we wel meer meegemaakt, het blijft apart,

Overigens zijn de bewoners zelf ook best bijzonder. De zitkamer is ingericht in Marokkaanse stijl, zelfs de waterpijp ontbreekt niet. De openhaard wordt ‘s avonds opgestookt en er wordt sfeervolle muziek gedraaid. [de stijl moet je mij niet vragen een beetje soul, blues, maar ik vind het ok!] In een andere kamer kan je relaxed van een dvd’tje genieten en in weer een andere kamer kan je rustig en stil lezen. Alles is aanwezig, een heel aparte sfeer. Vanavond was ik de vrijwilliger om te koken. Omdat het weer een hele tijd geleden was, is gekozen voor pannenkoeken bakken. Nu dat moet je nooit meer doen op een elektrisch kookfornuis!!! Het is dramatisch afgelopen en dat echt voor het eerst in mijn carrière. We hebben het noodrantsoen van noodles, een boterham en nog een pak yoghurt opgegeten. We krijgen geen honger hoor, maar het was weer eens anders dan anders. Inmiddels weten we ook dat we niet meer langs de westkust naar het noorden gaan. Er is nu niet zoveel te zien. Juist in de lente is het er prachtig, nu wordt het minder geadviseerd.

We gaan na het weekend weer eens naar de kust in de buurt van Hermannus. De plek om walvissen te spotten, maar we zijn nog wel ruim een maand te vroeg, maar daar heb ik eerder al wat over verteld. Voor nu is het weer genoeg. Geniet van de tijd! Maak er wat moois van. Ik wil afsluiten met een uitspraak van Emma Goldman “When we can ‘t dream any longer, we die”. Gewoon even geleend van weer een suikerzakje ……

Worcester en de Kogmanskloof.

Vandaag doen we het eens rustig aan. Nu lijkt het dat we deze vakantie niet rustig doen, niets is minder waar. We rijden af en toe een stukje, zoeken een heerlijk onderkomen. De grootste afstand is zo’n beetje rond de kilometer geweest, dat valt dus wel mee. Wat wel opvalt is dat van het aantal auto’s wat hier rondrijdt, meer dan 80% witte auto’s zijn. Zoveel witte auto’s in een zwart land …… dat valt op. Wij doen daar ook gewoon aan mee, ook onze auto is wit!. Hoe dat komt? Ik ben er niet achter gekomen, maar het is een absolute waarheid. Nu is de auto niet echt wit meer, hij is bruin van de modder en zit vol deuken, maar ….. de mislukte pannenkoeken van gisteren ben ik inmiddels wel weer te boven gekomen.

We hebben een route geren door de Karoo, vanaf Robertson naar Worcester, via de N1 naar De Doorns. Deze weg loopt door het dal waarin veel druiven groeien. Langs de weg lopen veel mensen druiven te verkopen. Ook wij hebben een klein doosje van ongeveer 5 kg gekocht. Je kan ze alleen per doos kopen. Onze verkoper was gigantisch blij, want er wordt [als je al gelukt hebt] hoog uit 1 doosje per dag verkocht. De opbrengst is dan R20 [ongeveer € 2,00]. Iedereen weer blij. Net na De Doorns [een enorme zwart dorp met bijna alleen townships] rijden we de Kogmanskloof in.

Daar kom je alleen enkele boerderijen tegen, verder een grote lege vlakte, waarin je op zo’n 1000 meter hoogte door de Karoo rijdt. Geweldig mooi gebied.

Het verveelt geen moment om hier doorheen te rijden, je komt slecht af en toe een auto tegen. Aangekomen in Montage rijden we weer door naar Robertson. Dan ben je toch al gauw weer 150 km verder. We hebben er de gehele dag over gedaan, want geniet daar moet je ook de tijd voor nemen. Morgen gaan we naar Hermannus en zijn benieuwd wat we daar aantreffen. Voor de laatste keer wil ik afsluiten met een suikerzakjes waarheid [deze keer van Sun Sweet Brown Sugar …], van Jo Petty “Each new day is an opportunity to start all over again …… to clarify your vision”. Dat was het wel voor vandaag, een hartelijke groet. Jan.

Walvissen in Hermanus?.

Die hebben we niet gezien, nog niet! Vandaag is een zonovergoten dag geweest. We rijden relaxed door een gebied, eerst met veel wijn boerderijen, later met fruitbomen en weer later eindeloos grote landerijen, waar het gewas inmiddels al af is gehaald. We treffen onderweg een enorm mist gebied. Maar nadat we via allerlei binnendoor wegen, verhard en onverhard bij de kust aankomen, is het zon, zon en nog eens zon. Je ziet dat iedereen er van geniet en zelf hier praten ze over het weer. En ik maar denken dat dat typisch Nederlands is. Het zal wel in de taal zitten, want hier spreken ze veel meer Afrikaans, dan dat we elders hebben ervaren.
Uit gemakzucht volgens de hostel-beheerster spreken we Engels, want dat verstaat [bijna] iedereen. Maar sinds de komst van enkele Belgen [enkele weken geleden] begint zij in ieder geval nu elk gesprek eerst met de Afrikaanse taal. Die Belgen waren al twee weken in Zuid-Afrika en hadden nog geen Afrikaans gehoord. En dat terwijl ze juist zich in deze taal wilden verdiepen. Nu in het Afrikaans is leuk “lekker” en dat geeft grappige woordspelingen. In Hermanus aangekomen, vinden we een heel mooi Hostel met de naam “De Zoete Inval”, en dat terwijl er geen enkele Nederlandse gedachte heeft gezeten bij het bedenken van deze naam …… erg lekker!

Wat vreemd is en waardoor je oriëntatie soms even wat minder is …. is dat de zon van het Oosten naar het Noorden draait om dan in het Westen onder te gaan. Ik ben gewend om “te weten” dat rond het middaguur de zon in het zuiden staat en als je een richting op rijdt, weet je waar je heb gaat. Dat is hier precies andersom. Niks bijzonders, maar wel wennen op het zuidelijk halfrond. Hermanus ligt aan de baai waar van de maanden juli t/m november de walvissen naar toekomen vanuit het Arctisch gebied om hier een jongen te krijgen.

Webformat -South-Africa 2009a 1946Je kan hier vanaf de rotsen vanaf de boulevard deze walvissen in grote aantallen waarnemen. Helaas gaat dat nu niet lukken!? We zijn hier nog één dag, je weet maar nooit. We zijn allemaal wel eens verdwaald en zien we ze niet ……. Dan moeten we misschien nog wel een keer terug! Nog liefhebbers, wie lijkt dat wat? Voor vandaag is het weer genoeg, tot een volgende keer.

Maar vandaag, dinsdag de 5e mei hebben we ze ook niet gezien. Het was een uitgelezen dag om te wandelen. Een speciaal aangelegd pad langs de rotsen over een lengte van 12 kilometer, langs de baai van Hermanus. Gestart in de omgeving van de nieuwe haven en langzaam aan naar de andere kant van het dorp gelopen. Onderweg hebben we wel zeehonden en vele soorten vogels gezien, maar zoals al gezegd, geen walvissen. Het was ook niet te verwachten ….. maar ….. je weet maar nooit, dus blijf je er naar uitzien. Het is een mooie rotskust, maar het pad was effen. Bergschoenen hadden we dus niet nodig. Nadat we ongeveer 8 kilometer hadden gelopen, zigzaggend en van boven naar beneden, zijn we ook weer teruggelopen. Dan ben je toch een poosje bezig. Later zijn we met de auto nog even naar “boven op de berg” geweest, van waar je een prachtig uitzicht hebt over de gehele baai, vanaf De Kaap de Goede Hoop tot en met Danger point, bij Gans Bay.

Voordat we naar Cape Town gaan, rijden we morgen eerst nog naar Stellenbosch, midden in de wijnstreek. De op een na laatste overnachtingsplaats voordat we weer naar Nederland vliegen en de meiden weer voor een paar weken achter laten in Kaapstad. De tijd is ook voorbij gevlogen. Veel is opgeschreven, veel foto’s gemaakt en in het geheugen gegrift. Het is een wonderschoon land met een diversiteit van alle kleuren van de regenboog. Dat is niet overdreven. Zo divers, zo weids, een land met gigantische verschillen, rijkdom versus armoede. En …… nog een paar levensgrote problemen op te lossen, aids en de townships. Zeker de townships zoals die in Transkei hebben aangetroffen. Hopelijk gaat meneer Zuma, de nieuwe president met zijn regering er iets van maken, want anderen nog niet is gelukt, ook al zie je, beetje bij beetje, een hele kleine verbeterring. Maar zo’n antwoord is letterlijk gekleurd. Het hangt maar af aan wie je het vraagt, blank, bruin of zwart. Groet en tot de volgende keer. Jan.

Stellenbosch.

Mist, dikke mist was het toen we vanmorgen opstonden. Deze zou de gehele dag wel blijven hangen, daar zag het echt naar uit. Nadat ik onze spullen weer in de auto heb gepro…. zijn we vertrokken naar het westen. In de omgeving van Batty’s Bay hebben we de grote botanische tuin Harold Porter bezocht en nog heerlijk [in de mist] een route door de bergen gelopen, waar je een mooi uitzicht over de zee kan hebben. Wij hebben alleen de golven gehoord.

Wat later zijn we borden gevolgd waarop verwezen wordt naar een pinguïns kolonie. Daar aangekomen hebben we voor het eerst een grote kolonie Afrikaanse pinguïns gezien.

Prachtig om deze beesten in “het echt” te zien. Vele zaten te broeden en slechts ééntje had nu al een jonkie. Een prachtig en lief gezicht en bijna net zo fotogeniek als olifanten ……. Even later rijden we een route via de Hangklip. De route blijkt halverwege afgesloten, net na dat we dachten dat we maar om moesten keren, de weg wordt zo slecht.. We treffen daar ook een hele groep Bobbejaanen [Bavianen]. Ze zijn redelijk schuw, wat op zich een goed teken is. Ze zou maar zo’n groep in je tuintje krijgen. Maar de moeite waard om eens te aanschouwen hoe ze zich gedragen. Uiteindelijk komen we in Stellenbosch aan en vinden vrij snel het Hostel iKhaya. We zijn veel gewend, niet al te kritisch, maar dit is helemaal niets!. We hebben wel één grote spaarlamp aan het plafond hangen [de schakelaar zit buiten de kamer] en op de gang anex keuken staat een bunk bed, waarin ook 2 personen slapen. Dit blijkt later een medebeheerder. Ze hebben een zodanige zooi in en op en nabij het bed liggen dat de sorteerclub bij het kleding sorteren voor Roemenië het er nog moeilijk mee zou hebben …. Er staat van alles in de ruimte.

Het is gewoon helemaal niets en het ruikt er onaangenaam en er wordt overal gerookt. De kamer is een halve meter groter dan de afmetingen van het bed….. Ik stop er mee, we gaan slapen er en gaan morgen ergens bij Mugg + Bean ontbijten en zetten nu eerst de balkondeur open om te luchten. Koken wil je hier niet doen. Eén ding is goed. De sanitair ruimte is groot en schoon.

Webformat -South-Africa 2009b 2528Aan het eind de middag maken we de eerst kennis met de stad en komen in de Dorpsstraat Oom Samie se winkel. Een winkel uit de Victoriaanse tijd. Een prachtig winkeltje waar Swiebertje zich ook thuis zou voelen, als in de winkel van malle Pietje. Er is ook echt van alles te koop. We gaan straks proberen te slapen en morgen is er weer een nieuwe dag. Allen gegroet, Jan.

Goedemorgen vanuit Stellenbosch.

Het was een lange nacht. Niet alleen veel herrie in het gebouw, maar ook vanuit de omgeving. Er is de gehele nacht door gewerkt aan een verbouwing buiten, boren, zagen en slijpen. Maar ook staat er een grote koelgenerator te draaien die regelmatig aanslaat waarbij het lijkt op er een straaljager aan het opstijgen is. We zullen er onze dag niet door laten verpe……

We lopen na het ontbijt via de Dorpsstraat en de Kerkstraat nar het Stellenbosch village museum. Een aantal oude huizen uit de Victoriaanse tijd. Geheel ingericht met alles er op en aan. Een aantal enthousiaste medewerkers geven hun toelichting. Opvallen is dat er na de uitleg bij verteld wordt dat foto’s maken is toegestaan. Ze vinden het ook leuk dat er foto’s van hun worden gemaakt.

Na het museumbezoek vertrekken we naar Franschenhoek en later naar Paarl. Met name de eerste plaats is het bezoeken waard. Hier zijn de Franse Hugenoten in de 17e eeuw naar toegetrokken. Bij hun vertrek uit Frankrijk hebben ze ook enkele wijnstokken meegenomen en hier geplant. Het echte begin van de wijnbouw en druiventeelt in Zuid-Afrika. Het is nu een enorme wijnstreek met vele, zeer vele prachtige boerderijen die een bezoek waard zijn. We bezoeken er vandaag ook enkele, Morgenhof en Spiers. Leuk om ook de enorme wijnkelders te zien. Vanuit de laatste wijnboerderij nemen we wat lekkers mee. Niet te veel, want we kunnen natuurlijk niets mee naar huis nemen en morgen vertrekken we al naar Kaapstad. Een nieuwe uitdaging.

Kaap De Goede Hoop

Sunset in Cape Town.

Vannacht was het rustiger. We hebben redelijk geslapen, maar zijn niet tevreden over de accommodatie, tot nog toe de enige …
Het weer is prima en als eerste rijden we van Stellenbosch naar de luchthaven van Kaapstad om te kijken waar we de auto moeten brengen. Dat bleek wel slim, want het is een grootse verbouwing en een enorme puinhoop, maar ….. Na een paar keer rondrijden hebben de Firstcar gevonden en rijden we richting het centrum om als eerste Victoria and Alfred Waterfront te bekijken.Webformat -South-Africa 2009b 2794 Een druk, maar sfeervol centrum. Bij het Mandela House hebben kaarten besteld voor het bezoek aan Robbeneiland. Morgen gaan we er naar toe, nu zullen we proberen ons door het gekrioel in Kaapstad heen zien te komen. Uiteindelijk, na tig keer vragen en omrijden komen we in ons laatste Hostel, deze vakantie. Dat ziet er goed uit en we hebben één grote kamer, wat mooi uitkomt omdat we nogal wat zaken moeten verdelen. Die “20 kg” wordt een grote ramp. Maar ja, dan moet je ook maar geen souvenirtjes kopen die zwaar wegen ha ha.

Nadat we naar de bekende Tafelberg zijn gereden blijkt deze te zijn gesloten. Het waait te hard, Jammer, want er hangen geen wolken en het is mooi weer. We zijn een rondje gereden en hebben daarna het Iziko Kasteel van goede hoop, een soort fort en museum bezocht, in het centrum van de stad. Een kleinigheid: de klok in de toegangspoort is in 1697 in Amsterdam gegoten. Overal kom je de sterke invloed van Nederland in het verleden tegen. En …… deze keer zeker niet in negatieve zin.

Inmiddels ben ik een klein beetje bekend geraakt aan de rijstijl en de drukte van de stad. Links rijden en langs scheurende taxibusjes ….. en steile hellingen [> 12%] en de stad …. ‘t is even wennen, maar het gaat wel lukken .. hoop ik ..

Webformat -South-Africa 2009a 2253Weer wat later, zo rond een uur of zes zijn we een andere berg opgereden aan de zeekant en hebben met vele andere mensen zitten genieten van een fraaie zonsondergang.
Webformat -South-Africa 2009b 2884Morgen gaan we varen en zien wat Robben eiland ons bied. Tot de volgende keer. Jan.

Robben eiland.

We staan vroeg op. Even de weg zoeken naar het V&A Waterfront. De parkeerwachten zijn er nog niet als wij arriveren, dat scheelt meer R 10. Daar zouden ze in Nederland eens een voorbeeld aan moeten nemen. Een [bijna] persoonlijk bewaakte parkeerplaats voor € 1,00 per dag!! Overigens bij ons Hostel kunnen ook niet parkeren op eigen terrein. Daar hebben we een parkeerplaats vakbij, waar een bewaker 24 uur de auto bewaakt. Het geeft wel een veilig gevoel, de rest is altijd afwachten. Voor een nacht betalen we R 20.

Webformat -South-Africa 2009b 2813We varen weg vanaf de Mandela Gateway. De zon staat net boven de horizon. We schieten een paar mooie plaatjes van de Tafelberg als we de haven verlaten. We hebben echt geweldig mooi weer en ondanks dat toch een deining op zee van een paar meter. Heerlijk!!

Over Robben eiland is veel te schrijven. Er is ook heel veel verteld. Een geweldige guide hebben we gehad. Zeer enthousiast en een fijne humor. Als eerste wilde hij weten waar we vandaan kwamen en daarna had hij direct [in relatie tot Zuid-Afrika] een verhaal wat bijvoorbeeld Nederland voor Zuid-Afrika betekend heeft, of juist ook niet. Geweldig. De geschiedenis, de apartheid, de gewoonten, de bijzonderheden …. Alles komt aan bod. Wat zeer bekend en steeds weer terugkomt is dat wij Nederlanders een horloge hebben en wij [ de zuid Afrikaners] de Tijd. Iets wat haast heeft duurt ongeveer 3 weken. Now is een paar uur, Now Now, ….. Daar is iets meer spoed bij, zo’n 5 tot 10 minuten. Dit zijn geen grapjes!!

De guide is zelf woonachtig op Robbeneiland en een andere guide in de gevangenis is zelf een politiek gevangene. Zeer gemotiveerd en gedreven. Het valt op, dat vinden we toch wel zeer bijzonder, Ze zijn trots op hun land, op alles wat Zuid-Afrika is, hoe het land is, de verschillende bevolkingsgroepen, hun aard, de muziek, de dans. Ze zingen de gehele dag, met elkaar, klappen en zijn vrolijk. Dat zijn kenmerken die je blij kunnen maken. Ik mis dat in Nederland!!

Dat Nelson Mandela en vele anderen zijn opgesloten in de gevangenis op Robbeneiland is bekend en daarover kan van alles over worden gelezen. Dat hij, en zijn mede gevangenen, minimaal 6 uur per dag in de kalsteengroeve moesten hakken, 13 jaar lang en dat daarna wat ze losgehakt hadden, nooit zou worden gebruikt, maar gewoon aan de andere kant van de groeve er gewoon weer in werd gestort, dat hebben ze lang niet geweten. Dertien jaar lang helemaal voor niets, omdat je politiek anders denkt …… Daarom zijn ze onder andere zo blij om wat ze vrijheid noemen. Freedom day is 27 april. Een nationale vrije dag, dan hoor je iedereen, ook op de radio, maar ook op straat, praten over wat dat voor hun betekend. Doen wij dat ook op Bevrijdingsdag??

Alle verhalen zijn de review gepasseerd. Webformat -South-Africa 2009b 2949Zo ook dat Nederland het eerste land was dat het apartheidsregiem in Zuid-Afrika veroordeelde. Acties om stickers te plakken op sinaasappels met leuzen om geen citrusvruchten uit Zuid-Afrika te eten zijn vanuit Nederland ontstaan. Ze hebben hier veel steun en grote waarde aan gehecht.
Een ander belangrijke waarde vanuit de strijd tegen de apartheid is reconsilidatie. Dit wordt uitgelegd dat er geen vergelding moet plaatsvinden voor wat is aangedaan aan hen die onrecht, pijn en straf is aangedaan. Een belangrijke waarde als je dat echt kan uitvoeren en uitdragen. Overigens heeft de nieuwe president Zuma, gelijk met Mandela gevangen gezeten op Robben eiland.

In alle verhalen die verteld worden komt ook het andere verleden, als lepra eiland en een functie als verdedigingswerk in de 2e wereldoorlog aan bod. Veel te veel om nu op te schrijven, maar …… indrukwekkend, de moeite waard, leerzaam en met humor verteld aan een internationaal publiek. In onze bus zaten van 2 mensen uit Zuid-Afrika, de rest kwam uit India, Egypte, Engeland, VS, Nederland, Griekenland en Noorwegen. Kortom een dag waar we naar hebben uitgezien en een dag om niet snel te vergeten.

Na afloop verkennen we het V&A Waterfront verder. Veel dansers, straatmuzikanten, drummers en mimespelers. Een gezellig, modern deel van de stad, waar het leuk vertoeven is. Aan het eind van de dag, het is nog steeds stralend mooi en warm weer, gaan we nogmaals van de Signal Hill van de zonsondergang genieten. Heel mooi en het was zo mogelijk nog drukker met mensen die ook hiervan wilden genieten. Zuid-Afrikaners kunnen genieten van een braai, gezellig ergens op een bankje in het park, in het bos, aan het strand of zoals nu, bovenop een berg, een glaasje drinken, heerlijk genieten met vrienden, familie of bekenden. Leuk, bijzonder en opvallend deze spontaniteit en gezelligheid. Iets om trots op te zijn!!
Tot een volgend moment! We gaan de Kaap de Goede Hoop nog bezoeken en dan gaat het aardig opschieten om de spullen weer in te gaan pakken. Groet, Jan.

Kaap de Goede Hoop.

Het gebied van Kaapstad strekt zich uit tot en met het schiereiland. Dit schiereiland is ongeveer 100 kilometer lang en nadat de bebouwing van de stad stopt, begint het Table Mountain Nationaal Park.

Het park eindigt bij Kaap de Goede Hoop.
Vanuit onze verblijfplaats zijn we de gehele dag bezig een rondje te rijden. Een eerste stop maken we opnieuw bij de pinguïn kolonie, nu bij Simonstown. Het blijven leuke diertjes, zie kleiner zijn dan we eerst dachten. Helaas is er een hele commerciële toestand van gemaakt, wat het geheel er niet aantrekkelijker op heeft gemaakt, daarnaast wordt het gewoon duur om er even rond te lopen. Snel rijden we via allerlei kleine vissersplaatsjes naar het zuidelijkste puntje van Afrika. Eerst klimmen we naar de vuurtoren [Cape Point] en daarna naar Kaap de goede Hoop. We zien de golven op de rotsen slaan. Je kan je voorstellen dat bij storm en koud weer het hier enorm kan spoken. Niet voor niets was het in de periode rond de 17e eeuw hier een wrakkenravage.

Op vele plaatsen zouden hier nog de restanten van moeten liggen. We rijden terug via de “koude kant” van het eiland. Helaas is de Chapman’s Peak gesloten wegens onderhoud. Dit is een hele mooie route om te rijden, weer een reden om nog eens terug te komen.
De natuur is prachtig. Opnieuw hebben we een fantastisch mooie dag meegemaakt. Ook deze dag was weer de moeite waard. Nog één dag echte vakantie, twee dagen vliegen en dan is het weer voorbij. Een aaneenschakeling van prachtige momenten die het waard waren meegemaakt en beleefd te hebben. Samen met de drie meiden is het heel fijn geweest. Zij blijven hier nog twee weken en komen dan ook naar huis.
Webformat -South-Africa 2009a 2406De laatste dag gaan we Kaapstad lopend onveilig maken. We hebben met de bewaker af gesproken dat de auto ook overdag mag blijven staan. Loopstreet en de Buitengragt zijn enkele straten die lang en druk zijn met allerlei winkels.
Nu dan zullen de dames zich wel vermaken ….. Als we thuis zijn, zal ik het verhaal afmaken, de foto’s sorteren enz enz. Nog heeeeel veel werk. En met een beetje geluk krijg ik nog wat tijd om de weblog bij te werken. Tot vandaag heb ik nauwelijks aan het werk gedacht, laat staan dat ik nog weet wat er allemaal staat te gebeuren. Het enige dat ik weet, is dat er veel staat te gebeuren, maar dat wachten we dan maar af. Ik hoop dat jullie allemaal met plezier de weblog hebben gelezen en samen met ons een bijzondere reis hebben beleefd. Tot later, misschien wel vanuit thuis, een hartelijke groet, Jan.

Kaapstad > Johannesburg > Munchen > Amsterdam.

Sanibona, Hallo, een goede dag toegewenst, een hartelijke groet vanuit Zuid-Afrika. Twee reisdagen zijn wel te combineren in één verhaaltje denk ik. We vertrekken niet te vroeg om vanuit onze verblijfplaats in het centrum van Cape Town naar Bloubergstrand te rijden, een plaats zo’n 30 kilometer ten noorden van het centrum. We nemen daar afscheid van de beide meiden. Ze zullen hier bij YFC nog twee weken meedraaien bij verschillende projecten.

Webformat -South-Africa 2009b 3367
Wij rijden naar het vliegveld en brengen gelijk de auto terug. Dat verloopt vlekkeloos. Daarna opzoek naar de Domestic terminal. Bij het inchecken vertelde de beambte dat het handiger is om de bagage gelijk maar door te labelen tot Amsterdam. Anders moet je bij elke luchthaven je bagage gaan opzoeken en telkens weer opnieuw gaan inchecken. Fijn dat ze meedenken. Bij de heen-vlucht kon dat niet op Schiphol?! Het kan dus gewoon wel, maar je moet het ook willen doen!

In Johannesburg is het knap zoeken. Het is een enorm groot vliegveld. Al bijna helemaal opgeknapt voordat volgend jaar de wereld kampioenschappen voetbal plaatsvinden. We hebben veel activiteiten gezien om accommodaties en stadions te bouwen. Dus ook de omgeving, dus ook het openbaar vervoer, dus ook het vliegveld, dus verdwijnen de townships op die routes om elders weer “opgebouwd” te worden, buiten de stad, buiten het blikveld van de toerist, buiten het gezichtsveld van de pers en supporters. Gewoon het de shovel er overheen en alles is zo plat … Toch is en blijft iedereen erg enthousiast. Volgend jaar maar eens kijken wat dit allemaal gaat opleveren.
Via Johannesburg vliegen we naar Munchen en daarna even overstappen naar de vlucht naar Amsterdam.

Bij veel gates zijn er geen directe toegangen naar de vliegtuigen. Je stapt eigenlijk bij de gate in de bus die je daarna naar je toestel brengt. Als je voor elke gate een direct opstappunt zou maken moet de vluchthaven verdubbeld worden qua oppervlak. We vliegen in een Airbus 340/300. Het toestel is half vol, dan wel half leeg voor de liefhebber. De crisis??

Woensdagmorgen zijn we conform schema veilig geland. Het zit er op. Er is al eerder een samenvatting geschreven, dat gaan we nu dus niet meer opnieuw doen. Gewoon geweldig prachtig, mooi, indrukwekkend, fantastisch, en er blijven veel vragen over, divers, het gevarieerd, net zoveel kleuren als er in een regenboog[natie] zitten. Dan is de cirkel weer rond!!

Alle medereizigers, nogmaals bedankt voor de belangstelling, voor de reacties op de weblog en op andere wijze!

Een hartelijke groet en misschien wel weer tot een volgend moment …

Advertenties