2013 Roemenië

Een nieuwe reis

Deze weblog is dé plaats om op de hoogte te blijven van onze ervaringen tijdens de reis naar Roemenië. Vanaf medio april kan je hier dan ook regelmatig verhalen en foto\’s vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar we ons bevinden. Het is nu nog winter, de vorst is net weer verdwenen, de dooi slaat genadeloos toe. Er worden weer plannen gesmeed.

De keus was niet moeilijk om weer een vakantiebestemming te vinden. De plannen: het wordt Scandinavië – Lofoten, Italië – de omgeving van de Vesuvius [Pompeii] of het voormalig Joegoslavië, langs de kusten ten zuid-oosten van Istrië. De werkelijkheid? Het wordt echter niets van dat alles! We gaan voor een hernieuwde kennismaking met een prachtig land: Roemenië. Alle plannen blijven plannen.

De werkelijkheid is toch vaak net even anders. Net als in de periode waarin Roemenië werd bezocht, samen met een aantal medereisgenoten vanuit de Stichting Contact Oost-Europa, toen ook bijna altijd alles anders liep dan gepland, gaan we nu samen naar Roemenië. Een land waar ik veel geweldige mensen heb ontmoet, vechtend, overlevend, ondernemend, moedeloos, hopeloos en hoopvol. En … een land met een geweldige natuur en cultuur. Toen hebben transporten georganiseerd, hebben vele locaties bezocht, scholen, ziekenhuizen, gezinnen enz enz en hebben we gereisd met mensen om ook nooit meer te vergeten. Nu gaan we er naartoe, met vakantie, op reis om opnieuw situaties te zien, die nog echt zijn maar zich snel zullen ontwikkelen, naar welke richting dan ook. Het zal niet lang meer duren, dan wordt Roemenië min of meer gelijk aan hoe je de situatie aan treft in Polen, Hongarije of het voormalig Oost-Duitsland. Laat een ieder zijn eigen mening maar daarover vormen. Voor ons de reden om daar NU naar toe te gaan en ons waarschijnlijk opnieuw te verbazen over dit prachtige land. We kijken er naar uit en zullen jullie ook informeren over de reis-ontwikkelingen.

De winter is voorbij …

De winter is voorbij, de lente is begonnen, wat later dan ….. Op het reisfront is het ook stil geweest. Er is nog niet echt tijd genomen om te gaan voorbereiden. Er is nog zoveel te doen ….. leuke, maar soms ook minder leuke zaken. Dat laatste draagt niet bij om enthousiast te starten met een vakantie voorbereiding. Nu is het echter nog maar minder dan een maand, gezien de bestemming en de nodige uitdagingen die ons te wachten staan, is een begin noodzakelijk. Gelukkig begint dan toch een vuurtje te branden. De reisboeken Roemenië van Trotter & National Geographic zijn in korte tijd verslonden. Niet dat je nu de bekendste plaatsen uit het hoofd kan noemen, maar we weten ze nu in het boek te vinden. De plaatsen die ons zijn opgevallen heb ik op Google Maps gezet zodat een mooi sterrenlandschap ontstaat. Inmiddels zijn daar wat locaties bijgezet waar overnachtingsadressen, zijn te vinden en de punten zijn met elkaar verbonden en in de tijd gezet.

Blijkt toch vier weken wat kort ….. Zo eenvoudig werkt dat …. Voor de begin en eindperiode ook nog maar het autobahn vignet voor Oostenrijk gekocht. Verder zijn er ook in Hongarije tolwegen, waar ook een vignet voor nodig is. Om in Roemenië te mogen rijden is ook een vignet noodzakelijk. Dat is wat lastiger te verkrijgen en gebonden aan andere voorwaarden, hopelijk helpen dan kopiën van het kentekenbewijs. Vooral ook niet vergeten alle kassabonnetjes bewaren omdat daar bij controle zeker om wordt gevraagd. De route gaat via Wenen, Debrecen, naar het noorden van Roemenië. Dan wordt het heel globaal langs de grens met de Ukraïne richting Moldavië. Vanuit deze hoek van het land via het oosten, naar het zuiden, richting Brasov. Mogelijk toch nog een treinuitstapje naar Bucharest. Of dat lukt en er tijd voor is, zal later wel blijken. Vanuit Brasov naar het gebied waar nog beren moeten leven, langs de zuidkant van de Karpaten en weer naar Sighisoara. Hier is Dracula geboren … Zijn woonplaats hebben we onderweg natuurlijk ook bezocht. Vanuit Sighisoara naar het westen, nu ten noorden van de Karpaten en uiteindelijk via Hongarije weer naar het noordwesten, waar Hardinxveld wacht … Met wat zijn dan vier weken kort!!!

Zo plan je dat in redelijk korte tijd. Maar één ding is helder. In Roemenië werkt deze planning niet. Dat is wel zeker. Zo’n beetje de enige zekerheid deze vakantie. Dat is al vele malen bewezen, we weten alleen niet wat het dan gaat worden. Daar moet je dan deze site voor blijven volgen. Met een beetje geluk en goede zin en een beschikbare Internetverbinding, zal ik onze belevenissen verwoorden. Lees je mee?

Gelukkig zijn we één Europa.

He he, dat scheelt veel papierwerk en tijd [en ergenis]. Bij de voorbereidingen kom ik een mooie site tegen. Daar kan je vooraf de registratie en betaling regelen voor de verschillende toll-wegen in veel landen. Helaas niet voor Roemenië, maar wel voor veel andere landen, waaronder Hongarije. Deze regeling is erg handig, reden om er hier kort iets over te vertellen. Inmiddels alle kopieën verzameld, inclusief wat extra pasfoto’s. De grenspassage ’s zijn nu geen probleem meer, zeker niet in vergelijking tot het nabije verleden, in het begin van de jaren negentig. De eerste keren, ik herinner me het nog als de dag van gisteren, koud en troosteloos, kil en eenzaam, verdriet en uitbuiting, corruptie en stress. Soms 24 lange uren, uitgeput, maar ook hoopvol. Een bus vol met hulpgoederen. controle en controle, helaas ook soms met ziekte, totdat je uiteindelijk door kon rijden. Op naar onbekend gebied. En nu … opnieuw naar onbekend gebied, maar toch weer veel gewoner … Alles is nu al aardig op orde. De heenreis is wel lang, we gaan in twee dagen naar Debrecen in Hongarije, ongeveer 1650 kilometer. Dan een relaxed weekend en aansluitend zijn het om de paar dagen stukken van maximaal 200 kilometer. In Roemenië moeten we daar wel een dag voor rekenen. We willen natuurlijk veel stoppen, bezoeken enz. Volgens wat andere reisblogs zit er nog steeds te weinig asfalt in de gaten van het wegdek. Dus afwachten hoe het in het noorden van Transsylvanië rijdt als we richting Moldavïe [Suceava en Botosani] gaan. Met betrekking tot het weer …. tja daar kunnen we kort over zijn. Het is al zomer in die streken en of dat straks nog zo is? Dat weet je natuurlijk nooit. We zullen zien.

Op deze site heb je de actuele meteo informatie in Cluj. De Karpaten, een bergrug van circa 2500 meter hoog, gaat door het midden van het land, als een slinger van west naar oost en dan naar het noorden. Ten zuiden en ten oosten van de Karpaten heeft de Atlantische oceaan geen invloed meer op het weer. Ten noorden en ten westen nog wel, waardoor het nog iets wisselvalliger van aard is. Voor ons misschien wel aangenamer. We zullen nog enorm moeten wennen aan de hogere temperaturen. Vanuit eerdere ervaringen hebben we ook extreem weer, met forse overstromingen gezien en deels meegemaakt, dat speelde zich met name af in Maramures. Kortom, er is toch niets veranderlijker dan het weer …. en wij dan natuurlijk, dus daar moeten ook jullie het mee doen. Uiteraard worden die overstromingen veroorzaakt door de hoeveelheid neerslag, die daar in korte tijd valt. Maar ook door de [nog] niet aanwezige infrastructuur, van de afwatering, sloten, kanalen enz is daar debet aan. Alles stroomt van de heuvels en bergen zo over het land naar het laagst gelegen gebied en zo’n modderstroom neemt echt alle huisjes mee. Ook niet zo moeilijk als je ziet waarvan ze gebouwd zijn. Nu weer genoeg geschreven. We zijn nog niet eens weg …

007-2013 Roemenie Jan 0063 (Large)Satu Mare .

Inmiddels is het zaterdagavond. De tijd is één uur vooruit gezet. We zijn zojuist in Satu Mare aangekomen. Vandaag hebben we ongeveer 6 uur gedaan over ruim 100 kilometer. De afstand was het niet.Neen hoor niets aan de hand, maar het was mooi weer en er is veel te zien. Een nieuw land met veel nieuwe gezichten. Zo zijn het paard en wagen een normaal onderdeel van het straatbeeld. De “oude” wegen zijn niet opgeknapt. Nog steeds een chaotisch straatoppervlak met veel grote en diepe gaten. Er zijn gewoon nieuwe wegen aangelegd voor het doorgaande verkeer. Daar scheuren de audi’s, BMW’s, Porsche’s je om de oren. Doorgetrokken strepen en andere verkeersregels gelden niet voor de “nieuwe” Roemenen. Onbesuisd en onverantwoordelijk. Helaas is er een veel grotere groep die het met ander vervoer moeten doen: de benenwagen. We zijn net van thuis vertrokken en het lijkt of we al veel langer op weg zijn. De eerste dag was het prima weer, ruim 900 km gereden. De dag werd afgesloten met regen, maar dat mocht de pret niet drukken.

De volgende dag regende het nog steeds, pijpenstelen. Uren achter elkaar. Toen we via Oostenrijk, halverwege Hongarije waren aangekomen, werd het weer duidelijk beter. Rond een uur of zes bereikten we Debrecen. ‘s Avonds zijn we een lekker biertje wezen drinken in een plaatselijke bar. Eerst nog even naar het centrum gewandeld, maar daarna wat dorstig geworden. Misschien vreemd, maar er kwamen weer jeugdherinneringen boven .. Echt een kroegje waar de plaatselijke, niet al te jonge jeugd bijeen komt,, elkaar te ontmoeten en een beetje uit te sloven. Geweldig leuk, heel gewoon eigenlijk. Prachtig om te zien hoe dat bij ons in de jaren 60 zou kunnen plaatsvinden, Biertje, een tic, een bordje chips. Een forintje in de jukebox en een sfeervol nummer. Het was wel een digitale jukebox, rechtstreeks onttrokken via het internet. De singles waren niet meer te vinden in de grote kast.

015-2013 Roemenie Jan 0124 (Large)De volgende dag een korte rit, de eerste kennismaking met een nieuw vakantieland, maar daar waren we mee gestart in dit verhaal. We verblijven in een leuk hotelletje, nabij het centrum en gaan straks de omgeving eens te voet verkennen. Het verkrijgen van een vignet bleek kinderspel, ware het niet dat je de kopieën van autopapieren, verzekering en paspoort moet meenemen. Garantie op deze eenvoud is er echter niet.

Er moet wel een internetverbinding zijn, er vindt namelijk een digitale registratie plaats. Je ontvangt een 3 keer gestempeld, grijs, zwart, vaag afgedrukt papiertje, waaruit blijkt dat je betaald hebt. Verder ben je gewoon elektronisch geregistreerd. Voor de kosten behoef je het niet te laten; 7€ voor één maand. Na mij, kwamen er nog een aantal automobilisten het kantoortje binnenstormen. Dat moet je toch al gauw op een uurtje extra reistijd rekenen. Soms moet je ook gewoon geluk hebben. Dat was het weer voor nu, de indrukken komen en gaan. Voor nu weer even genoeg. Tot een volgend moment en groeten vanuit Satu Mare.

024-2013 Roemenie Jan 0224 (Large) De vrolijke begraafplaats.

Sapanta. In dit bergdorpje wonen ongeveer 1500 inwoners. Het gehucht is buiten Roemenië alleen bekend vanwege het Mary Cemetery. Het Vesel-kerkhof is een begraafplaats waar je als buitenstaander “vrolijk” van wordt. Dat wilden we wel eens meemaken … De orthodoxe kerk, prachtig exemplaar, die helaas helemaal in de steigers staat, wordt omringd door een vrolijk tafereel van blauw geschilderde eikenhouten graven waarop de levens van zo’n 800 mensen zijn vastgelegd.

Ioan Patras heeft in 1935 de eerste zerk ter hand genomen om met snijmes en penceel de dode te eren. De geschiedenis van het dorp heeft hij zo tot zijn dood in 1977 op poëtische wijze vastgelegd.

Daarna nam zijn leerling Dumitru het van hem over. Deze boer, houtsnijder is als dichter en schilder een autodidact. Wat op de zerk staat is de waarheid. Hier kennen we geen geheimen voor elkaar. De afbeeldingen zijn altijd rudimentair: vrouwen die garen spinnen, boeren met hun paard en wagen, een slager die pijprokend een lam doorsnijdt, een leraar achter zijn bureau, of een muzikant die een cello met drie snaren bespeeld.

In ieder geval was één persoon die lachte, namelijk de kaartjes verkoper. De prijs was onlangs verhoogd naar 5 RON. Want natuurlijk moet er een toegangsprijs voor betaald worden om deze bijzondere verzameling van graftekens te bekijken. Absoluut de moeite waard. Zodra er wat foto’s ontwikkeld zijn zet ik ze op de site …

De omgeving is prachtig, we rijden eerst langs de Ukraïne grens naar het oosten, we bezoeken Sarpanta en Sighetu Marmatiei. Via een smalle pas rijden we door de [lager] bergen naar Baie Sprie. Via Baie Mare naar Satu Mare en zijn weer bij het thuis voor dit moment. Morgen doorkruisen we het gebied opnieuw, maar dan in omgekeerde volgorde, Opvallend vind ik dat de wegen hier prima zijn hersteld en goed berijdbaar zijn gemaakt. Er wordt ook veel gebouwd. Elk jaar steeds een stapje vooruit. Dit jaar de fundering, volgend jaar de muren, dan de kozijnen en later weer het pleisterwerk. De afbouw duurt dan nog zeker een paar jaar, maar dan wonen de meeste er al in. Je ziet de vooruitgang, beetje bij beetje. In de stad is het weer anders dan op het platteland. In deze omgeving was het in ieder geval opvallend!

Onderweg hebben we een aantal orthodoxe kerken bezocht. Van die enorm grote, prachtig versierde gebouwen met een torenspits van soms wel meer dan 30 meter hoog. Geheel bedekt met kleine houten leien. De hoogste piek is 54 meter, die moeten we nog ergens tegenkomen. Om foto’s te maken vragen ze een bijdrage van 5 RON. Volgens mij heb ik die bijdrage al betaald aan de Europese Unie, dus sla ik vandaag over. Ik begreep ze toch al niet … O ja, als de verhalen te lang zijn of misschien niet uitgebreid genoeg laat het dan even weten. En als het goed is … mag dat ook.

Nu genoeg weer. Tot een volgende keer. Morgen vertrekken we uit het westen van Roemenië, oostwaarts.

041-2013 Roemenie Jan 0437 (Large) 045-2013 Roemenie Jan 0457 (Large)Baie Borsa

Vanmorgen was het op wat licht gespetter na droog – tot een uur of elf – . Daarna is het weer gaan regenen. Het is ook fris, zo’n 12 graden, tijd om een trui aan te doen. We rijden door de bergen naar het mijnstadje Baie Borsa.

Een troosteloze buurt. Als alle werkeloze mannen en vrouwen één gat in de weg zouden dichtmaken, konden we op een gladde weg rijden. Nou ja, bij wijze van spreken dan natuurlijk. De wegen zijn veelal onverhard, maar dat is nog beter dan de grote diepe gaten in het schaars aanwezige asfalt. Er rijden best al veel auto’s, in de stad natuurlijk meer dan op het platteland. Iedereen zigzagde van links naar rechts over de rijbaan. De snelheid is niet meer dan zo’n 20km per uur [maximaal]. Gelukkig hebben we geen haast. We passen ons voortreffelijk aan, denken we zelf … De wereld heeft hier stil gestaan. De mijnen zijn inmiddels dicht. Er is dus ook geen werk meer. Iedereen loopt op straat, te hangen en wat te vervelen. Ondanks dat, worden er toch ook nieuwe huizen gebouwd, maar daarover heb ik eerder al iets verteld. Hopelijk komt de zon weer snel door, het geeft een speciaal sfeertje.

Wat het weer betreft hebben we nog maar een paar hotelletjes geboekt. Ik ben bang dat de tent in de auto blijft ook volgende week nog. Elke dag geeft de voorspelling hier tussen 5 en 10 mm regen op, dat vinden wij best veel. Maar …. ik weet het zeker, de zon komt … ooit. Maar wees niet ongerust, we vermaken ons uitstekend!!

080-2013 Roemenie Jan 0708 (Large)Een rondje Bokovina

In Moldovita brengen we als eerste tijdens deze rondrit een bezoek aan een kunstenares. In haar woonhuis, tevens atelier beschildert ze eieren. Ze is daar zo enthousiast over, dat ze in haar huis ook een museum heeft ingericht. Ze is één van de beroemdste schilderes op dit gebied en blijkt internationaal bekend. Nu daar zijn we op de koffie geweest. De toegang was dan ook 4 lei pp. De handelingen die verricht moeten worden om één ei te schilderen duurt dagen en dagen. Er wordt vaak één kleur in wax getekend, ingewreven, uitgepoetst en weer een kleur er op gezet en dat diverse keren. Kortom zo’n ei, een echt uitgeblazen ei, is dus niet betaalbaar. We hebben dus alleen gekeken en bij uitzondering heb ik nog een paar foto’s mogen maken. Dat kwam natuurlijk omdat we zo aandachtig hebben geluisterd en geen foto’s hebben gemaakt omdat dat was aangegeven.

Dat was gisteren even anders. Een eerste kennismaking was in Voronet een bezoek aan het klooster.

086-2013 Roemenie Jan 0744 (Large)Naast de toegang van 5 lei per persoon moest ook 10 lei betaald worden voor het maken van foto’s. Het is nieuw, dus natuurlijk is daar voor betaald, Wat bleek echter, dat was alleen voor de buitenkant van de kerk en iet er in. Omdat ik wel verrast werd door deze opstelling, natuurlijk toch een paar foto’s gemaakt, wat werd waargenomen door een brave non die niets anders had te doen, dan op mij te letten. Ze reageerde nogal heftig [in Duits] waardoor ik spontaan op de ontspanknop drukte van de camera. Bijna oorlog, toen begon ze nog harder te schreeuwen naar de andere aanwezige nonnen. Ze moesten onmiddellijk de politie bellen. Gelukkig begrepen we het niet …, maar verdwenen redelijk snel buiten de poort op weg naar de auto, overigens met de non er achter aan om het kenteken van de auto te noteren, dat was natuurlijk makkelijker voor de opsporingsdienst van de politie. Wij, slimme Hollanders liepen natuurlijk naar een andere auto op de parkeerplaats en liepen daarna nog een snel rondje terwijl onze non het kenteken kon doorgeven aan het bevoegde gezag … Met wat schijnbewegingen zijn we met gierende banden vertrokken naar Manastirea Humorului om ons daar beter te gedragen… Nou ja …. ik wil gewoon niet in de maling genomen worden.

089-2013 Roemenie Jan 0786 (Large)Overigens zijn het hele mooie kerken, met prachtige schilderingen op de muren, zowel binnen als buiten. Het kloosterleven is hier nog sterk aanwezig in dit deel van Roemenië. Bij het ene klooster meer als bij het andere. Geheel in zwart gekleed, mannen met lange baarden, sterk orthodoxe geloofsgemeenschappen. Bestuurders in auto’s die langsrijden slaan in hun auto al rijdend een kruis. De meeste bezoekers doen een hoofddoek om. Iedereen is stil, heel erg stil. Nou ja, bijna altijd…

070-2013 Roemenie Jan 0637 (Large)Vandaag ging het allemaal beter. We hebben nog een aantal kloosters bezocht, soms tientallen kilometers van de doorgaande weg af. Zover afgelegen, dat je uiteindelijk denkt dat er niemand meer woont. De verharde weg hebben we al lang achter ons gelaten.

Aan het eind van de dag hebben we een zoutmijn bezocht. Je loopt gewoon alleen zo de mijn in, vele trappen af, totdat je via diverse “zalen”uiteindelijk bij een “helend” zout zwembad komt, waarnaast ook nog een balzaal is gelegen. Halverwege passeerden we een sportzaal, want sporten in een zoute lucht klimaat , moet erg gezond zijn. Wij vonden het er een beetje naar diesel stinken, misschien is dat ook wel gezond … We waren uiteindelijk 75 meter naar beneden en weer naar boven gelopen met verschillende trappen precies rond sluitingstijd weer boven. Het was er 5 graden, is constante temperatuur. 136-2013 Roemenie Jan 1210 (Large)Te koud om te overnachten. Toe we boven kwamen, barste net het onweer los, om daarna het nodige water los te laten. Nu is de auto ook weer schoongespoeld. Dat kwam mooi uit.

Dat was het verhaal weer van gisteren en vandaag. Inmiddels zijn we in Piatra Neamt aangekomen. Ook vandaag weer diverse onweersbuien gehad, een weer om een eindje te gaan lopen. De manastirea ‘s kan ik inmiddels niet meer uit elkaar houden.

We houden ze voorlopig voor gezien. We gaan nu een paar dagen de natuur in, maar daarover een volgende keer meer. Een hartelijke groet en tot een volgend moment.

Bicaz en nog een rondje kloosters

Vanuit Piatra Neamt is Bicaz niet zo ver, dachten we. Toch altijd nog een uur rijden. Het is een prachtige weg, die uiteindelijk door een nauwe kloof loopt.2013

112-2013 Roemenie Jan 0975 (Large)Het smalste deel is 4 meter breed. Mooie steile wanden en een prachtig punt waar ja vanaf boven op de rotsen de nauwe kloof kan bewonderen. Het giet van de regen als we er door rijden. We rijden door naar Gheorgheni, een kleine plaats. De weg is slecht. Er zijn stukken uit de weg gefreesd, om er nieuw asfalt in aan te brengen. Wanneer dat gaat gebeuren is de vraag. Door de regen ontstaan riviertjes op de weg. We bezoeken de plaats en rijden later weer terug, inmiddels is het weer een stuk beter geworden. We rijden in de zon weer terug door de kloof. Bij het begin en eind van de doorgang staan vele kraampjes met souvenirs. Veelal Hongaren.

Bij terugkomst in Bicaz, ronden we route af door eerst de stuwdam te bezoeken. Een dam die in 2009 in bedrijf is gegaan. Er is continue bewaking voor dit bouwwerk. Na vriendelijk goedendag te hebben gezegd, maken we wat foto’s voor een later moment. We zien dan ook het bordje “verboden te fotografeerden”. Dat staat op elk bouwwerk van de overheid. Ook vandaag zagen we het op een soort brandweerkazerne, anex bouwval, staan. Mogelijk nog vanuit oude tijden? Stel je eens voor dat je het na gaat maken …

Onderweg bezoeken we nog twee kloosters, elk weer met zijn eigen stijl en soms eigenaardigheden.

129-2013 Roemenie Jan 1178 (Large)Ook vandaag hebben we er nog één bezocht. Niet alle kloosters worden veel bezocht, soms liggen ze wat uit de doorgaande route. Het voorlaatste ligt dicht bij ons hotel. We rijden via een smalle onverharde weg stijl omhoog en zien een redelijk nieuwe kerk en bijgebouwen. Er komt opnieuw een oppernon op mij af, vastberaden roept ze ons toe. Maar deze keer “of we de kerk willen bezoeken” dan komt ze naar beneden. Ze laat ons het gehele complex zien en verteld alles over de bouwer, de schilder en hoe alles heeft plaatsgevonden. Ze spreekt heel prima de Engelse taal en weet van geen stoppen. Overigens is de kerk geheel geschilderd door een muzikant [een trompettist] die voordat hij daar aan begon, nog nooit had geschilderd. Hij werd “geroepen” dat te doen tot drie keer toe. Ontkennen heeft dan geen zin, ook niet door de bouwer en priester die er toen was.

075-2013 Roemenie Jan 0692 (Large)Nu bestaat de gemeenschap uit 8 zusters. Een weeshuis wordt gebouwd een er staat nog een gebouw voor oudere priesters. Het geheel is door een eigenaar gefinancierd en gebouwd. Zowel de bouwer als de schilder leven nog. De kerk is in 1999 afgerond, inclusief het interieur. We bedanken de zuster voor haar uitleg en gastvrijheid. Ze zijn er dus echt wel …..

En niet zomaar één hoor. Eergisteren, op weg naar de plaatswaar we nu verblijven, loop ik alleen even naar een kloosterkerk waar we langs kwamen. Je loopt wat rond, je kijkt wat en … plots staat er een forse non achter me. “Ik heb de sleutel hoor” “volg me maar”, meen ik te verstaan in het Roemeens. Ze verteld van alles en ik snapte er maar weinig van.

Toen ik bijna weer bij de auto was, kwam ze me achterna gerend, met de gsm in haar hand. Ik dacht bijna weer opgepakt te worden, maar ook dat is niet de juiste gedachte. Ze had de priester gebeld en verteld dat er een Nederlander op bezoek was geweest. Ze ging hem bij de auto direct bellen en dan kon ik nog meer informatie krijgen, En zo gebeurde het, zonder tegenspraak. Met een vriendelijk dank u wel en de hartelijke groeten verlieten we deze keer het klooster complex. Ik hoop het verhaal van de Duitstalige oppernon weer een beetje gerelativeerd te hebben. Er zijn dus ook heel vriendelijke …

Morgen gaan we onze route vervolgen naar een plaats ten zuiden van Brasov. Daar gaan we eens kijken wat het land ons hier te bieden heeft. Een groet vanuit Piatra Neamt.

Tussen Boekarest en Brasov

De 10e juni zijn we vanuit Piatra Neamt naar het zuiden gereden, via Bacau, Onesti, Brasov om uiteindelijk in Comarnic te arriveren. Slechts 299 kilometer, maar wel 10 uur rijden. Een prachtige route, dwars door de oostelijke Karpaten. Een prachtige dag, mooi weer, die helaas werd afgesloten met een geweldige onweersbui. Het pension waar we arriveren valt op door de ligging en de vier sterren. Die overigens wat ons betreft verdient worden, Een prachtig onderkomen, zeer vriendelijk personeel, die hun uiterste best doen om ons behulpzaam te zijn. Ze spreken geen Frans, Duits of Engels, dus is het met handen en voeten, veel gelach en plezier en waar genoegen hier te verblijven. We begrijpen elkaar voldoende goed. Zo vertellen we dat we de 12e naar Boekarest gaan, met de trein. Ze vragen of we dan nog wel terug komen … Ik heb netjes beloofd terug te komen om te betalen als we vertrekken, maar dat dit pas de 13e is. Ik kreeg de indruk dat ze zelf nog nooit in Boekarest geweest zijn.

We hebben ons op het station, eveneens geheel in het Roemeens, laten voorlichten hoe we het beste konden reizen. Het blijkt dat je een sneltrein moet reserveren. De heenweg hebben de lokale boemel, ruim 9 kwartier treinen. Terug is gelijk gereserveerd en hopen we er in één uur te zijn. We zijn benieuwd.

Vandaag nog een rondje gereden in de omgeving, op zoek naar een kasteel. Veel gezien, maar geen kasteel, wel een stuwdam uit 1970, een prachtige natuur en wegen die uiteindelijk, zelfs voor mij, onberijdbaar bleken. Enorme verzakkingen, Soms was de weg gewoon een meter verzakt, zonder enige aanduiding. Scheuren in de weg, waar je je fiets in kan parkeren. Hellingen van ruim 20%. Toen het echt niet meer lukte, zijn we maar gewoon de zelfde weg teruggereden ….

152-2013 Roemenie Jan 1381 (Large)Morgen dus naar Boekarest. Als het personeel gelijk krijgt, wordt het poosje stil op Reismee. Anders gaan we Donderdag naar Bran. Poolshoogte nemen hoe het nu eigenlijk met Dracula is verlopen, want die heeft daar gewoond en zijn kasteel staat vlak bij ons volgende verblijf.

Boekarest

We liepen net na een forse regenbui goed gemutst over de onverharde weg de berg af vanuit ons pension naar het station. Het was een ware modderstroom, maar het was droog. We hebben een kaartje voor de trein van tien voor acht. Net voor half negen komt onze regionale trein, slecht een half uurtje vertraging. De trein naar Constanta had ruim anderhalf uur vertraging. O ja, daar moesten we weer even aan wennen. Prima reis gehad, met twee uur en vijf minuten waren we in de stad. Nu was het ook daar fors aan het regenen, dus eerst maar ergens koffie gedronken en daarna vanuit Station noord als eerste naar het vermeende centrum gelopen. Er is niet echt een centrum in deze stad. Je moet gewoon in de stad zijn, dat is voldoende.

165-2013 Roemenie Jan 1504 (Large) 163-2013 Roemenie Jan 1492 (Large) 162-2013 Roemenie Jan 1475 (Large) 160-2013 Roemenie Jan 1466 (Large)Zo tegen twaalf uur komen we aan bij het huidige parlementsgebouw, het voormalige paleis van Nicolae Ceausescu, die na de revolutie eind 1989, het loodje heeft gelegd. Hij heeft het paleis nooit af gezien, nooit gezien op de stoel die hij speciaal voor hem had laten plaatsen. Het paleis is het op twee na het grootste paleis van de wereld. Deze man, maar ook zijn vrouw, hadden het echt helemaal in hun bol. Ik zal er nu niet te veel over schrijven, er zijn veel goede boeken die schrijven over de gruweldaden die door hun zijn aangericht. De plannen voor dit bouwwerk zijn versterkt na de aardbeving van 1977 die Boekarest trof. Ruim 70.000 inwoners hun huisje moest voor de bouw worden gesloopt. Hij liet daar prachtig” blokkendozen voor bouwen. Dan waren de bewoners ook gelijk eenvoudiger te controleren.

158-2013 Roemenie Jan 1449 (Large)Het paleis is bestaat bijna geheel van marmeren vloeren en wanden gebouw en soms afgewerkt met prachtig houten panelen. De hoogste zaal is 19 meter.

We komen bijna verzopen bij het gebouw, de regen valt er met bakken uit …

Na de paspoortcontrole, het aanschaffen van tickets voor ons en het maken van de foto’s, mogen we door de scanner en krijgen we een rondleiding van een uur. Op die manier krijgen we een goed indruk. Zoals verteld, was heet paleis tijdens de revolutie nog niet af. Na veel discussie, slopen of afbouwen is tot het laatste besloten. Delen zijn niet afgebouwd, maar gewoon de deur afgesloten en klaar. Alle departementen en ministeries zijn in dit gebouw gevestigd.

Na de rondleiding zwerven we door de stad. De zon komt er eerst wat waterig door, maar al snel overheerst deze. Het is gelijk ook warm en bedompt. De mensen zien er uit alsof je in een Nederlandse stad rondloopt. De achtergrond van gebouwen en wegen is alleen anders.

173-2013 Roemenie Jan 1596 (Large)Er is veel bouwval, de bomen groeien uit het dag en komen door ramen naar buiten. Schreeuwende lichtreclames op de daken en gevels. Er heerst een enorme drukte, getoeter en een hoog geluidsniveau van auto‘s. Je kan elkaar soms nauwelijks verstaan. Maar …. Wel een speciale ervaring en bijzonder om ook meegemaakt te hebben. We sjokken uiteindelijk weer langzaam terug, een heerlijk biertje en wat te eten op een terras en dan weer naar de trein. Deze keer de interregionale trein, dat scheelt de helft aan reistijd in een gereserveerde stoel in een aparte coupe.

185-2013 Roemenie Jan 1804 (Large)Prejmer, Harman en Bran

Net ten noorden van Brasov liggen de plaatsjes Prejmer en Harman. Beide voorzien van een citadel. Binnen de muren staat een eenvoudige gotische kerk en aan de binnenkant van de muur zijn in Prejmer ruim 270 kamers gebouwd. Het waren in die tijd zelfstandige eenheden waarbinnen ook [dood]straffen werden uitgesproken en voltrokken. Ze werden vaak bewoond als de vijand naderde en dat gebeurde nog al eens in de 15e tot de 18e eeuw. 180-2013 Roemenie Jan 1720 (Large)

Op weg naar Bran hebben we beide plaatsen bezocht. Daarna vinden we in Bran een prachtig kasteel. Vaak wordt gedacht dat Dracula [prins Vlad III] daar is geboren. Dat is niet het geval, hij is geboren in Sighisoara. Zeker is wel dat hij in het jaar 1495 het kasteel heeft belegerd. De commercie denkt daar anders over. Hoe de legende en de werkelijkheid is, wordt uitgebreid beschreven en ook in het kasteel uitgelegd. Het kasteel is in goede staat en wordt goed onderhouden. Het is er een drukte van belang, busladingen vol toeristen bezoeken het kasteel. In 1920 droeg de stad het kasteel over aan de Roemeense Koninklijke familie. De afgelopen jaren heeft het te koop gestaan voor zo’n 60 miljoen euro.2013 Roemenie Jan 1820 (Large)

188-2013 Roemenie Jan 1901 (Large)Inmiddels hebben sinds gisteren een nieuw onderkomen gevonden in Bran. Keurig gereserveerd via Booking.com . Dat werkt overigens uitstekend. Ware het niet dat ik de laatste reserveringen niet kan printen, [oa de plattegrond niet kan overnemen] de tomtom niet werkt en het pension zichzelf niet herkenbaar heeft gemaakt met een bord of opschrift. Er zijn ook geen straatnamen. Het is een gewoon woonhuis, met daarachter een aangebouwd huis met een stuk of vier kamers. Na een poosje zoeken en navragen in ons beste Roemeens, vinden we het “optrekje”. Uitermate vriendelijke mensen, zeer behulpzaam. Direct bereid om de kamer in orde te brengen, want zoonlief had de bevestiging niet doorgegeven aan zijn ouders …

Voor de prijzen kan je in Nederland nog niet op een camping staan. Daarnaast kregen we vandaag de bevestiging van de lokale bevolking dat het de afgelopen 6 weken,niet een dag zonder regen is geweest. Wij hebben er daar 2 van meegemaakt. De vooruitzichten worden beter, begrijpen we. Afwachten maar. We hebben er niet echt last van, het is goed te doen, maar de tent blijft wel in de auto op deze manier …

Na wat verkenningen in de omgeving hebben we ook de reservaten gevonden waar nog beren leven. Misschien dat we nog wat verder onderzoek gaan doen. Wordt vervolgt. Tot een volgende keer, groet aan alle medereizigers/lezers.

204-2013 Roemenie Jan 2276 (Large)Brasov

Een van de grootste steden van Roemenie, Brasov ligt hier ongeveer 20 km vandaan. We zijn er al een paar keer langs gereden, maar nu brengen we er een bezoekje. De stad is “vol” met auto’s. Alle hoeken en gaten zijn gebruikt tot en met de gemarkeerde verdrijfvlakken op de weg toe. Ook op de rotonden staat het “vierkant” vol. Uiteindelijk parkeren we op de busparkeerplaats boven aan de stadsmuur. Het is een gezellige stad, terrassen, wandelgebied en veel oude gebouwen. Gezellige terrasjes en volop mensen. Als de gebouwen ook nog zouden worden opgeknapt, kan het zeker een nog mooiere stad worden. Overigens zijn de prijzen hierop aangepast, gemiddeld genomen het dubbele van wat we inmiddels gewend waren.

We bezoeken een leuk, nieuw en klein museum waar inzicht wordt gegeven in de verschillen tussen 1980, 1995 en nu. De verschillen zijn groot, maar soms nog wel herkenbaar vanuit de tijd dat we met hulptransporten naar Roemenië reisden. Het was toen halverwege de negentiger jaren. Je krijgt in het museum een mooi beeld van de klederdrachten en diverse gebruiken. Als we binnenkomen krijgen we blauwe plastic beschermhoezen om onze schoenen om de vloeren tegen vuil en krassen te beschermen…

Het is erg spijtig dat het landschap soms net één grote vuilnisbak is. Overal, echt overal waar je stop in het landschap, ligt vuil. Parkeerplaatsen zijn helemaal extreem. Tegenwoordig liggen er ook erg veel plastic flessen. Maar ook vuilniszakken, blik en glas enz. Een grote schoonmaak actie zou echt op zijn plaats zijn.

Overal zijn [verwilderde] straathonden en als er al een vuilnisbak staat, wordt die wel geplunderd door de honden op zoek naar eten. We vinden zelfs plastic zakken met kleding … een vondst met een dubbele bodem.

Teruggekomen bij ons pension is het weer heerlijk stil, als we op het balcon “ons” plekje op een luie bank, weer kunnen innemen. Wij zijn nog steeds de enige gasten en hebben alle ruimte voor ons zelf. Geluiden vanaf de bergen kan je bijna letterlijk verstaan, praten hoor je vanaf honderden meters ver. Gekraai van hanen, het blaffen van honden en het geruis van de wind zijn ongeveer de enige geluiden. In de verte rijdt een auto. Overall genomen is het een geweldig mooi land om op deze manier te vertoeven. Prachtige landschappen. Voor de bewoners is het leven zwaar.

Morgen gaan we naar het land in de bergen waar de eigenaar en medebewoners van het huis, boer en bouwer zijn land heeft. We gaan zijn dieren te bezoeken, hier zo’n vijf km bij vandaan. We zijn benieuwd. Alle producten die we hier eten, kaas, vlees enz komen van het eigen boerenbedrijf. Thuis, hier in het pension, hebben we er nog weinig van gezien.

210-2013 Roemenie Jan 2605 (Large)Simon

Simon is het plaatsje waar we verblijven. Eigenlijk is het één lange straat van een kilometer of vijf met allemaal huizen, de ene mooier dan de andere natuurlijk. Wij verblijven ergens halverwege in die straat. Inmiddels zijn we zo’n beetje onderdeel van de familie geworden. Zo werkt dat hier.

Met een fotoboek van deze familie er bij horen en zien we waar ze van leven, waar de “baas” z’n brood mee verdient en zo meer. Het blijkt dat zijn moeder is overleden, de dag voordat wij aankwamen. Vandaag was de ceremonie in de kerk. Wij wisten alleen niet hoe laat dat zou plaatsvinden. Er was gisteren afgesproken dat we vandaag naar “boven op de berg” zouden gaan. De eigenaar van het pension heeft daar land, daar verblijven ook zijn dieren. Bij zijn land is een paar jaar geleden een traditioneel huis herbouwd. Boven op de berg ligt ook zijn boeren werkveld.

216-2013 Roemenie Jan 2522 (Large)Het is een gebied met een prachtig uitzicht, machtige mooie bergweiden, een bloemenpracht in het grasland. Alle werkzaamheden op het land gebeuren met de hand. Het is er in de winter zeer koud, nu zijn de schapen met een herder, niet hij zelf, de bergen in. Zijn egen land wordt in hoofdzaak gebruikt als hooiland. Na het ontbijt met lekker klaargemaakte dingen bezoeken op deze mooie zondagmorgen, zijn land. Het is ook voor het eerst sinds een lange periode weer prachtig weer.

209-2013 Roemenie Jan 2126 (Large)We rijden er met de KIA naar toe, dat kan wel zegt de huisbaas. Hij zelf komt daar zelf alleen met de tractor of paard en wagen. Het is even proppen, maar Alie kan net tussen onze bagage in, op de achterbank plaats nemen. Tot dat moment wisten we niet hoe we er naar toe zouden gaan. Soms is een taalprobleem wel lastig … Het is een steil onverhard pad, maar met de 4W-drive lukt het geweldig goed. We begrijpen ondanks de taal bariëre best nog veel van elkaar, ook al is het met handen en voeten. Hij verstaat echt geen woord buiten het Roemeens en is bijzonder enthousiast en niet te stuiten met het spreken.

We bezoeken ook het traditioneel gebouwde huis waar gewoon mensen wonen, [natuurlijk, kom binnen], waarvan een tweede exemplaar in het openluchtmuseum van Sibiu is gebouwd. Mogelijk dat we dat later deze week ook nog zullen zien.

217-2013 Roemenie Jan 2542 (Large)Bij ons vertrek naar zijn land zijn ze beide keurig is het zwart gekleed en het blijkt dat toen wij terugkwamen van de berg gelijk bij de kerk moesten stoppen. Hij kon nog wel naar binnen en was ongetwijfeld op tijd. Daar krijgt je geen hoogte van of daar wil je dan wel wat meer van weten.

‘s Middags op bezoek bij de buren en rong een bezoek aan wat familie en hun huizen in de nabije omgeving, dat hoort er gelijk bij. Bij terugkomst nog wat lekkere taart gegeten die de vrouw des huizes had klaar gemaakt.

Kortom een bijzondere dag niet eigenlijk niet echt is te omschrijven. We moeten beloven, als we nog eens in Roemenië komen, hier weer een bezoek te brengen. Dat hebben we beloofd. Volgens de “buurvrouw” wordt er dan een “party” georganiseerd, met muziek, dans, moet er goed gegeten worden en drinken we ook een glaasje. Spannend, maar ik weet dat ze het menen.

Morgen gaan we naar Craiova. Weer een nieuwe periode in het reisschema. We zijn zo’n beetje over de helft van de vakantieperiode heen.

We verheugen ons er op al zal het afscheid nemen hier deze keer niet gemakkelijk zijn. Toch waren we in Simon maar drie dagen … Groet!

222-2013 Roemenie Jan 2781 (Large)Craiova

Vanuit Simon is het ruim 200 km rijden naar het zuiden. De eerste honderd zijn door de Karpaten, een prachtig berggebied. Nadat we Campulong passeren wordt het landschap vlakker en eentoniger. Per half uur stijgt de temperatuur met één graad. Als we in Craiova aankomen is het ruim 34 graden. Het is een grote stad en veel eenrichtingsverkeer. Alles krioelt door elkaar heen, maar we bereiken onze nieuwe pension/hotel/villa keurig op tijd om nog snel even de stad in te lopen en de dorst wat te lessen.

Ook dat is allemaal prima verlopen …

De Donau

Vandaag is bedoeld om de omgeving te verkennen. Er is de afgelopen jaren veel grotere gebieden bouwland ontstaan. Oorspronkelijk waren het vaak kleine percelen, stroken van een meter of 30 breed en een honderd meter lang. Deze stroken zijn na de revolutie toegekend aan de voormalig eigenaren, alleen lagen de stroken op plaatsen waar ze ze nauwelijks konden terugvinden en grote afstanden moesten lopen. Op willekeurige plaatsen dus.

293-2013 Roemenie Jan 4168 (Large)

Inmiddels vinden er verkavelingen plaats en ontstaan er grotere percelen bouwland. We rijden vandaag nog verder naar het zuiden tot aan de Bulgaarse grens om daarna ongeveer 100 kilometer naar het westen te rijden langs de Donau. Het water staat niet extreem hoog meer. De rivier is hier wel honderden meters breed. Het stroomt hard. We komen uiteindelijk aan in Calafat en zien de nieuwe brug over Donau, de verbinding tussen de twee landen. Deze brug is ruim een week geleden open gesteld. De opening hebben we hier op het nieuws gezien. Hier gaat de verbindingsweg vanuit Craiova op uit komen. Overigens moet er dan nog veel werk verzet worden en er is weinig activiteit te bespeuren.

De weg langs de Donau is het meest mooi. Steeds kleine plaatsjes en mooie landschappen wisselen elkaar af. Dit gebied is weinig spectaculair en is ook nauwelijks toerisme. Volgens mij waren wij dan ook zo beetje de enige die daar als toerist rondtoerden. We waren ook steeds “bekijks”. Als je ergens stopt, staan er binnen de kortste keren diverse mensen om je heen, om te bedelen, om je uit te nodigen, je eten of drinken aan te bieden, gewoon voor een praatje enz. Het was vandaag verzengend heet, meer dan 35 graden en dat blijft het ook nog weel een weekje … iedereen wordt via radio en tv gewaarschuwd wel voldoende te blijven drinken.

Het gebied wat we hebben doorkruist is arm. Hel veel kleine huisjes, wat ooit gestart is om op te bouwen staat nu al weer vele jaren leeg. Er zijn geen bouwactiviteiten. Toch was het goed om ook dit deel te bezoeken in de grote verscheidenheid van Roemenië.

Morgen een dagje stad, de botanische tuin, een park en het centrum, dan vertrekken we donderdag weer naar het noorden, richting Sibiu.

225-2013 Roemenie Jan 2878 (Large)Naar de botanische tuin

Zoals beloofd, vandaag zoveel mogelijk niets gedaan. Dat lukt inmiddels ook aardig … Vanmiddag wel even naar de stad geweest. Nu moet je je geen groot centrum voorstellen waar alle winkels zijn verzameld, een wandelgebied of iets dergelijks, maar meer het echte middelpunt van een woonomgeving waar alle straten op één punt bijeen komen. In zo’n omgeving komen dan wel alle mensen naar toe om hun boodschappen te doen en wat te drinken. Kortom,er ontstaat een druk gebied, veel auto’s, weinig parkeerruimte en zo ontstaat het centrum. Er rijden hier wel enorm veel taxi’s rond, de meeste zijn geel, vaak is het de Logon van Dachia. Vol met antennes om voor elke vraag beschikbaar en bereikbaar te zijn. Je betaald hier gemiddeld zo tussen de 1.30 en 1.50 Lei/km [4 Lei is ongeveer 23 eurocent]. Er wordt echt heel veel gebruik van gemaakt. Opvallend is ook dat er bijna geen fietsen rijden in de stad. Overigens kom je overal, of je nu in de stad bent of op het platteland, hele kleine winkeltjes tegen, de echte buurtwinkels. Nauwelijks herkenbaar en vaak gecombineerd met een woning, dus winkel aan huis. Alleen in de grote steden kom je de grote supermarkten tegen, maar die mijden we een beetje.

Kortom, weinig gedaan vandaag, wel naar de botanische tuin gewandeld. Via een leuk achteraf gelegen terrasje waar de plaatselijke bevolking is te vinden, hebben we de tuin bereikt.

224-2013 Roemenie Jan 2858 (Large)Een heerlijk glaasje bier om de vochtbalans goed te houden zijn we verder naar de tuin gelopen. Een soort tuin, met veel onkruid, hobbelige betonpaden, maar wel een grote kas met tropische planten te vinden was. Enkele studenten waren de kas aan het verzorgen. Die tropische planten hadden ze vandaag wel buiten kunnen zetten. Om zes uur ‘s avonds is het hier nog ruim 38 gr in de schaduw, even wennen, maar verder niet klagen. Tot de volgende keer en een hartelijke groet.

239-2013 Roemenie Jan 3038 (Large)Sibiel

De naam lijkt op Sibiu, maar dat is ook de enige overeenkomst tussen deze twee namen. Vanmorgen vertrokken met een graad of 27. Het was licht bewolkt en een aangename bries. Aangenaam weer dus. Niet dat we er veel aan hebben, want we moeten vandaag zo’n 250 km afleggen. Het deel tot de Karpaten is aangenaam. Allerlei dorpjes waar diverse activiteiten waren. Leuk is er op sommige plaatsen tussen de dorpjes in, bij een kruising van weggen of weggetjes, de paard en wagens ook verzamelden, om daar hun goederen te verkopen of te ruilen. Er ontstaat handel op zo’n kruispunt. Vele, vele parasolletjes en andere kraampjes lang de kant van de weg om kolen, tomaten, meloenen, abrikozen en perziken te verkopen. Bemenst door oude mevrouwtjes met hun kleinkinderen. Gewoon een gezellige boel en leuk om zo’, landschap aan je voorbij te zien gaan.

De weg door de Karpaten is drukker. Veel vrachtauto’s nemen deze smalle kloof om noord en zuid te overbruggen. Diverse kloosters liggen er langs de Olt. We bezoeken er eentje, voorlopig weer genoeg. Ze blijven wel mooi en je mag ook in de kerk foto’s maken [alleen tijdens een dienst niet, wat begrijpelijk is].

O ja, eergisteren probeerde ik nog een foto te maken van een kazerne van de jandarmerie. Dat kan je beter niet doen. De dienst doende Jandarm kwam gelijk op me af en ik moest mee …. Enige tijd later, de foto was gewist, mocht ik weer verder…. Alie had het niet meer aan de overkant van de straat, die dacht dat ze alleen naar het hotel moest … Wat een gedoe met die mensen. Natuurlijk, ik begrijp het al. Je moet dat gewoon niet doen. Helder hoor!

237-2013 Roemenie Jan 3031 (Large) 242-2013 Roemenie Jan 3059 (Large)Eenmaal door de Karpaten heen, komen we in Transilvanië. Via Sibiu rijden we naar het westen om na een kwartiertje op de plaats van bestemming aan te komen. Inmiddels is het meer dan 30 graden. We rijden onze route totdat er niets meer is ….. en dan, dan komt Sibiel en als je dan niet meer weet waar je heen moet, rijdt je gewoon via het laatst geziene onverharde pad de bergen in. Aan het eind daarvan, als het smaller en smaller wordt, daar moeten we zijn. Daar verloopt de kennismaking bijna per direct met een driedubbele palinka. Een geweldig aardige gastvrouw, een leuke kamer met balkon met het uitzicht op het onverharde pad en de bergen op de achtergrond, de koeien die met bel om, die de weg naar huis zoeken, waar de mensen naar de waterput gaan om een paar emmers water te putten, daar is ons nieuwe pension. Niets mis mee, gewoon bijzonder. Morgen wachten vast weer andere avonturen, voor nu een iedereen gegroet uit Sibiel.

Astra, Sibiu

Een korte samenvatting van drie dagen Sibiu en omgeving. Het is hier warm, erg warm, dus het plan opgevat om eerst de stad maar eens te bekijken, dan kan je wat in de schaduw lopen. Die stad is werkelijk de moeite waard. Veel oude gebouwen, maar ook al aardig opgeknapt. Overal wordt gewerkt, op straat, aan gebouwen enz. Er lopen ook veel toeristen in de stad, terrasjes zijn volop aanwezig, waar we van schrokken van de prijzen op het grote plein, als of we in Amsterdam waren. Maar goed we zaten onder de parasol en voelden een lichte bries …. Het centrum is niet zo groot, wij hebben dan ook echt alle straatjes doorkruist, vastgelegd en na een aantal uur hadden we het wel gezien. Bij de plaats waar we de auto hebben geparkeerd, was een grote markt. Honderden kraampjes, met allemaal groente en fruit. Hoe moet je daar nu kiezen …

Na een mooie route door nog al wat bergdorpen en de prachtige Karpaten hebben we dag dan ook maar afgesloten met een etentje voor twee.

Op nieuw heerlijk traditioneel gegeten. Dat zijn leuke ervaringen. We worden soms ook wel erg verwend, zeker bij de hotelletjes en pensions. Als ze door hebben dat je graag wil eten wat in het land de gewoonte is, of hun specialiteiten zijn, doen ze erg hun best iets lekkers voor je te maken. Zeker in de pensions, geven ze aan dat ze de meeste zaken zelf produceren of verbouwen. Zojuist hebben we nog mogen genieten van een heerlijke taart en vanmorgen was er speciaal “brood” en was er schnitzel bij het ontbijt met een bijzondere kaas. Ook de verschillende schapen en geitenkaas gaan er goed in, zeker met wat kruiden. Het was vandaag een orthodoxe feestdag en daar horen wat lekkernijen bij verteld de eigenares en ze zoeken natuurlijk ook “slachtoffers”om die uit te proberen. Geen enkel probleem. Toen we bij een vorig verblijf niet echt duidelijk werd wat voor schnitzels we kregen, moesten we ook even mee naar de stal, daar stond een mooi kalfje. Toen wisten we het. Heerlijk overigens. Eigenlijk eten we gewoon mee met wat de pot schaft. Maar ….. dat was al weer een week geleden en het gaat maar door.

De tijd gaat nu wel erg snel. Nieuwe belevenissen zijn er nog elke dag.

263-2013 Roemenie Jan 3582 (Large)Gisteren hebben we het openluchtmuseum Astra bezocht, totaal ruim 60 ha. Vanuit het gehele land zijn houten huizen opnieuw opgebouwd. Het origineel is dus verplaatst. Er is geen kopie neergezet. Er zijn wel kopieën gebouwd, zo ook als we in Simon hebben gezien, toen we naar “boven op de berg” zijn geweest. Nu hebben we het origineel gezien, prachtig. Qua omvang is het park erg groot, je bent echt een dag aan het wandelen, gelukkig onder veel bomen, want het was ook vandaag nog afzien.

Vandaag hebben we het wat gemakkelijker gedaan. Een route door de Karpaten totdat we in de sneeuw stonden. Dat kan in Roemenië maar op één plaats. Tussen Fagaras en Sibiu ligt de weg 7a, daar kan je de Karpaten doorkruisen van noord naar zuid visa versa. Deze weg heb ik zelf eerder gereden, met Juri, maar dat was rond 1995.

De toename van het toerisme was duidelijk te merken … Prachtige vergezichten, met enkele opkomende onweersbuien aan de horizon. De pas is niet ongevaarlijk. Erg veel losliggende stenen en niet van die kleintjes. Als je die op je dak krijgt, heb je aardig hoofdpijn.

Morgen verlaten we deze streek om naar de geboorteplaats van Dracula te gaan, maar daarover natuurlijk later pas meer.

Bran

Dracula

Er wordt in deze streken op verschillende wijze nog “gebruik” gemaakt van de al dan niet bestaande Dracula figuur. Omdat hij Sighisoara is geboren heb ik wat zaken bij elkaar gezocht die het verhaal geven van deze edelman. Natuurlijk netjes overgenomen van diverse publicaties.

Wat echt waar is, laat ik natuurlijk aan jullie over …

Graaf Dracula is een fictieve aristocratische vampier uit Transsylvanië, die model heeft gestaan voor de meeste vampiers in de moderne cultuur. Graaf Dracula is de antagonist en booswicht uit de roman Dracula uit 1897, geschreven door de Ier Bram Stoker. Zijn personage is door Stoker gebaseerd op de Karpatische heerser Vlad Dracula.

Er zijn diverse films die op deze roman zijn gebaseerd. In enkele van deze films lijkt het personage niet meer op het personage zoals dat door Stoker is neergezet.

Dracula bestaat uit een aantal documenten [brieven, dagboekfragmenten enz.] waarin betrokkenen vertellen over een gruwelijk verhaal rondom de Transsylvanische graaf Dracula. Het verhaal begint in het voorjaar van 1893: de jonge Engelse advocaat Jonathan Harker reist naar Transsylvanië om formaliteiten rond de aankoop van een Londens landhuis af te handelen met de koper: ene graaf Dracula. Dracula is een grijsaard met een grote snor, enigszins puntige oren en een gebit met scherpe hoektanden, lijkende op hondentanden. Tijdens Harkers verblijf in Dracula’s slot is hij getuige van een aantal gruwelijke gebeurtenissen waaruit hij leert dat de graaf op het bloed van mensen aast. Harker weet uiteindelijk uit het slot te ontsnappen en belandt met een zenuwinzinking in een ziekenhuis in Boedapest. De graaf is intussen afgereisd naar Engeland.

In Engeland landt een spookschip op de kust bij Whitby. Een hond gaat aan land en verdwijnt richting kerkhof. In de dagen die volgen ontwikkelt een vrouw genaamd Lucy Westenra de merkwaardige gewoonte om ‘s nachts slaapwandelend hetzelfde kerkhof te bezoeken. Ze wordt steeds bleker en lustelozer en wordt uiteindelijk in Londen in een ziekenhuis opgenomen. Leden van Lucy’s vriendenkring proberen ondertussen om het raadsel van Lucy’s mysterieuze conditie op te lossen. Deze vriendenkring bestaat uit Lucy’s vriendin Mina, die verloofd is met de al eerder vermelde Jonathan Harker, de arts John Seward [die eigenaar is van een inrichting], Quincey Morris en Arthur Holmwood. Mina ontvangt bericht dat Jonathan in een ziekenhuis in Boedapest ligt, en besluit hem op te zoeken. Ondertussen roept Seward de hulp in van zijn mentor, de Amsterdamse arts en vampierjager Abraham van Helsing. Hij voorziet de groep waar nodig van achtergrondinformatie over vampiers in het algemeen en graaf Dracula in het bijzonder. Hij concludeert al snel dat Lucy’s conditie het gevolg is van een vampierbeet, maar hij is te laat om haar te redden. Hij weet echter uit ervaring dat Lucy nu zelf een vampier zal worden daar ze gestorven is aan een vampierbeet. De rest van de groep weigert dit aanvankelijk te geloven, maar dan komen er steeds meer berichten over kinderen die beweren aangevallen te zijn door een dame die sprekend lijkt op Lucy. Seward en Van Helsing sporen Lucy op, en vernietigen haar door een staak door haar hart te slaan.

Mina en Jonathan keren terug uit Boedapest. Ze zijn inmiddels getrouwd. Gezamenlijk begint de groep de jacht op de vampier die Lucy heeft gebeten. Al snel verdenkt de groep Dracula. Van Helsing ontdekt ook dat de graaf vroeger een prins was die de Turken versloeg (de enige verwijzing naar Vlad Tepes in het verhaal). Dracula weet dat de groep op hem jaagt, en neemt wraak door Mina tot zijn volgende slachtoffer te maken. Mina verandert langzaam in een vampier waardoor de tijd dringt. Van Helsing ontdekt dat Mina telepathisch met Dracula is verbonden, en gebruikt dit gegeven om Dracula’s schuilplaats te vinden.

Dracula kan ontsnappen aan zijn achtervolgers en besluit terug te vluchten naar Transsylvanië, op de hielen gezeten door Van Helsing, Seward, Morris en Holmwood. Dracula roept de hulp in van een groep zigeuners om hem terug naar zijn kasteel te brengen. Net buiten het kasteel komt het tot een veldslag tussen beide groepen. In de strijd slaagt Morris erin Dracula te doden door hem in zijn hart te raken met een mes. De vampier vergaat tot stof. Met zijn dood wordt zijn macht over Mina verbroken, en is het gevaar dat ze een vampier zal worden verdwenen. Morris sterft echter aan de verwondingen die hij in het gevecht heeft opgelopen.

303-2013 Roemenie Jan 4296 (Large)Sighisoara

Catatea is de “bovenstad” van Sighisoara en is volgens de boeken de best bewaarde en de meest tot de verbeelding sprekende feodale stad van Transsylvanië.

De bovenstad, op een rots gebouwd, heeft een driedubbele stadsmuur met totaal negen torens van verschillende grootte en vorm. De meest bekende wordt het “bastion van de Kleermakers” genoemd. Vanuit de bovenstad kijk je op de vele huurflats en industrie. Toen we aankwamen was het fantastisch weer, een graad op 32 en veel zon. Het heeft niet lang geduurd voordat de eerste regendruppels vielen van wat later bleek, een heftige onweersbui zou worden. Het heeft me daar hard geregend …. en dan loopt ook alles onder water. We hebben het onder de grote parasols van een bekend biermerk, lang uit kunnen houden, maar daar kwam op een zeker moment ook een eind aan. Gelukkig werd het veel later weer heerlijk weer.

De volgende dag eigenlijk van het zelfde laken een pak. Rond een uur of twee plensde het van de regen en onweerde het stevig. Inmiddels is het “gelukkig” weer een beetje afgekoeld.

306-2013 Roemenie Jan 4323 (Large)De stad hebben we inmiddels helemaal gezien, de foto’s zijn gemaakt. Leuke doorkijkjes, poortjes en prachtig gekleurde gevels, bloemen en straten met kinderkopjes. Leuk om alles weer eens gezien te hebben.

307-2013 Roemenie Jan 4329 (Large)Ook hier moet gezegd worden : “er is veel veranderd, maar is ook veel nog het zelfde gebleven”. Morgen gaan we hier weer vandaan, richting Rimetea, aan de oostkant van het Apusseni gebergte. Ook deze dag niet een al te lange rit. Mogelijk dat we nog wat plaatsen kunnen bezoeken onderweg, waaronder Biertan. Dat was het weer voor deze keer. Groet aan alle meelezers, als die nog niet afgehaakt zijn …

Wees niet ongerust, er wordt niet alleen geschreven, maar de laatste dagen was het internet niet alles. De verhalen stonden al klaar ha ha en we hebben alle tijd, doen alles op een echte vakantie snelheid, dat wordt over een weekje gigantisch wennen ….en echt zin heb ik er eigenlijk niet in.

321-2013 Roemenie Jan 4626 (Large)Rimitea.

Rimetea [Hongaars: Torockó] is een gemeente in de provincie Alba waar we vandaag zijn aangekomen. 2013 Roemenie Jan 4679 (Large)2013 Roemenie Jan 4626 (Large)Haar huidige naam kreeg de gemeente pas in de jaren´50 toegewezen door de Roemeense autoriteiten. De gemeente ligt in de regio Transsylvanië, in het westen van Roemenië. De gemeente is een Hongaarse enclave. Tijdens de volkstelling van 2011 had de gemeente 1089 inwoners waarvan 994 Hongaren.

Het dorp Torockó geldt als de meest westelijk gelegen Hongaarse Szekler-enclave. Het dorp maakt deel uit van de Unesco werelderfgoedlijst.

Even nog een wat verdere toelichting, want het ligt hier allemaal erg complex.

De Szeklers [Hongaars: Székely] vormen een Hongaarse etnische groep, die voornamelijk leeft in het Szeklerland (Székelyföld), langs de oostgrens van Transsylvanië in het huidige Roemenië. Historisch gezien zijn de Szeklers de grensbewakers van het Hongaarse Rijk. De Szeklers waren in de middeleeuwen naast de Hongaarse edelen en de Zevenburger Saksen een van de drie bevoorrechte volkeren van Transsylvanië. Het Szeklerland, het gebied dat historisch gezien door de Szeklers wordt bewoond, vormt tegenwoordig in Roemenië vrijwel het enige gebied met een Hongaarse meerderheid.

327-2013 Roemenie Jan 4700 (Large)De Szekleridentiteit is voor veel Szeklers een aanvulling op de Hongaarse identiteit. De meeste Szeklers voelen zich in de eerste plaats Hongaar en pas in de tweede plaats Szekler. Bij de Roemeense volkstellingen biedt men de mogelijkheid om bij bevolkingsgroep “Szekler” op te geven; hier maakten in 2002 welgeteld 150 mensen gebruik van. Nagenoeg alle Szeklers lieten zich registreren als “Hongaar”.

Nu merk je daar op straat helemaal niets van. Wij merken geen verschil in de omgang en de wijze waarop ze je willen helpen. Allen zijn even vriendelijk. Er is geen moment dat je je hier onveilig moet voelen, als je op enkele kleine zaken let en daar is eenvoudig mee om te gaan. Uiteindelijk zijn wij gast is hun land.

Het traditionele eten is wel geheel verschillend. Wij vinden de Roemeense keuken heel lekker, maar we hebben er natuurlijk maar “even” van kunnen genieten, maar wel lang genoeg om er iets van te vinden. Het effect is wel dat ik bij thuiskomst nog even langs de kleermaker moet ….. Als dat maar goed komt de 12e ….

318-2013 Roemenie Jan 4599 (Large)Het is hier een prachtig landschap. Heel erg stil, mooie bergen, van rond de 1000 meter. Verder zijn hier in het Apuseni gebergte heel erg veel grotten en ook enkele goudmijnen. De laatste is nog in exploitatie. Daar ga ik maar wat werk zoeken denk ik. Het begint hier al aardig te wennen.

Afvalberg?

Toen we gisteren van Sighisoara weg reden naar het westen richting Bej, reden we door de meest vervuilde streek van Roemenie. De bron hiervan ligt in Copsa Mica, dat is een Roemeense stad in het district Sibiu. Volgens de website van de stad is het bevolkingsaantal met ruim 20% gedaald vanaf 1989, het jaar van de Roemeense Revolutie.

De stad is het meest bekend vanwege zijn status als een van de meest vervuilde gebieden van Europa. Dit werd veroorzaakt door twee fabrieken in het gebied dat oa zwartsel produceerde. De streek is een bekend wijnbouwgebied. Ik zou deze wijn niet adviseren en goed op het etiket te letten. Alles in de directe omgeving is zwart. Omdat dit gebied ook best hoog ligt is het gebied door afstroming ook tot 40 km stroomafwaarts van het riviertje vervuild. Toen we er langs kwamen reden er volop vrachtauto’s met afgegraven materiaal naar elders. We denken dat dit materiaal weer gebruikt wordt voor de aanleg van een nieuwe spoorlijn, maar wij zijn natuurlijk niet de deskundigen. Er wordt een nieuwe spoorlijn aangelegd voor treinen tot 160 km/h, parallel aan de al bestaande spoorlijn.

Helaas lijkt Roemenië echt één grote vuilnisbak, dat bedoel ik niet de chemische vervuiling, maar al het zwerfafval, blik, glas, huisvuil, oude zooi. Ik heb het al eerder geschreven. Echt overal waar je stopt is het aan de orde. Zodra ze de gaten in de weg gedicht hebben, moeten ze iedere Roemeen verplichten een week lang al het losliggend vuil in hun eigen omgeving te verwijderen, dat zou een klein beetje helpen. Onvoorstelbaar en heel erg jammer dat dit nog steeds gebeurd. Overigens is met hulp van de europeese unie op veel plaatsen grotere vuilcontainers geplaatst en wordt er nu op sommige plaatsen huisvuil opgehaald. Van vuil scheiding is nog geen sprake.

Vandaag wat rondgetoerd. Er zijn in deze streek honderden kleine dorpjes, weinig industrie, veelal mensen met een paar kippen en klein stukje tuin en als je het voor elkaar hebt een koe. Schaapherders kom je hier niet tegen. Overigens loopt de eigenares van de koe deze meestal langs de openbare weg uit te laten. Een kleine dagtaak denk ik.

Jammer genoeg ging het in de middag stevig regenen, waardoor we niet meer de bergen in zijn gelopen. Helaas, het zit er bijna op. Morgen de eerste bijna 500 kilometer naar een plaats ten zuidoosten van Budapest. Of deze editie nog geplaatst kan worden weet ik niet. Het internet is vaak afwezig, ondanks een goede WiFi verbinding in het pension. Lukt het niet, dan lezen jullie dit later nog wel. Bedankt voor het meelezen.

334-2013 Roemenie Jan 4844 (Large) 353-2013 Roemenie Jan 5066 (Large)Boedapest, Wenen en weer naar huis

Ongeveer 50 kilometer ten zuiden van Boedapest ligt in Tatarszentgyörgy een “club hotel“, waarin tevens een activiteitencentrum is gevestigd. Van paintbal, klimmen en klauteren, schieten, alles is er te doen. Wij overnachten er ook, benieuwd wat voor club dat er was gevestigd …. Hoe krijg je het gevonden …. maar dat hebben we deze vakantie al meerdere keren tegen elkaar gezegd. Een perfecte plaats voor een personeels/teambuildings bijeenkomst, alleen een beetje ver van onze werkplek. De reis vanuit Rimetea naar hier verloopt prima. Prima weer en als we aankomen is het ongeveer 23 graden.

Zaterdag rijden we naar Wenen. Dwars door centrum van de stad, het is best druk, rijden we naar het Star Inn hotel, waar we twee nachten verblijven. Het ligt best dicht tegen het oude stadscentrum aan, maar we besluiten toch het eerste deel de metro te nemen om de stad te verkennen. Een enkeltje kost hier toch nog wel € 2,00, een aardig prijsje.

Het zal bijna zo’n 30 jaar geleden zijn dat we hier voor het laatst geweest zijn. Een mooie stad, vol historische gebouwen, paleizen, winkels en kerken enz. We vermaken ons hier prima en na een snelle hap hebben we nog heerlijk een paar uur rondgelopen.

Morgen willen we naar Schloss Schönbrunn, dat ligt hier een paar minuten lopen vandaan. Hopelijk is het dan net zo mooi weer als vandaag..

Voorlopig hebben we geen internet, dus uploaden van deze tekst gaat even duren.

Het bezoek aan het paleis is een forse commerciële gebeurtenis geworden. Voor de tuin, een doolhof, het paleis enz zijn aparte toegangsprijzen bedacht. Het kasteel is absoluut de moeite waard, als je de geschiedenis van Sisi hebt gevolgd zijn de tastbare bewijzen uit die tijd goed bewaard gebleven en te bewonderen.

De dag begon wat bewolkt, maar al snel kwam de zon door. Het was de zoveelste prachtige dag. Kijk je naar het weer dat is het fifty fifty, qua prachtig weer en dagen met meer of wat minder regen met name de eerste twee weken. Inmiddels zin we via een tussenstop in de omgeving van Würzburg [waar de tijd ook heeft stil gestaan ..] naar huis gereden, waar we halverwege de middag, vooral ook dankbaar voor wat we mochten meemaken, gezien hebben en we nog moeten leren] weer veilig en gezond arriveren.

Met deze tocht van ruim 7400 km hebben we een land gezien, wat nog steeds heel bijzonder is. De moeite waard om te ontdekken in alle aspecten. De verschillen en overeenkomsten. De ontwikkelingen en de stilstand. Jullie allemaal bedankt voor het meelezen. Ik heb graag wat verhalen gedeeld, ik hoop dat ze ook de moeite waard zijn. Het zijn natuurlijk fragmenten, je moet het gewoon meemaken. Als je die kans krijgt, pak ‘m. Doe het gewoon, het is het waard.

Voor nu het laatste verhaal een lieve groet, Jan

Advertenties