2019 Spanje en Frankrijk

Stap 1, het maken van een route…

screen shot 01-10-19 at 05.02 pm

Ambitieus? Waarschijnlijk wel, want er komt nog één week voor en ook één week na om weer thuis te geraken op een rustige manier. De rood gemarkeerde plaatsen is de planning om één of meerdere dagen bivakkeren. Voor Plasencia en Sevilla staan een dag of vijf gepland. De werkelijkheid, lees maar snel de volgende pagina…

De reis door Frankrijk.

Het is 3 april 2019. Na wat heerlijke dagen met hogere temperaturen zijn we nu daadwerkelijk van huis vertrokken. We waren er aan toe al zeg ik het zelf. Net na de middag, als bij de school de ouders zijn vertrokken, rijden ook wij de straat uit. We worden uitgezwaaid alsof we maanden weg gaan .😄 Wel leuk natuurlijk !

Bij Antwerpen eerst de ring nemen. Dat kost een klein uurtje, maar uiteindelijk rijden wij dan tussen een grote, lange aaneengesloten stroom van vrachtauto’s, richting Lille.
Ook daar is het druk. Langzaamaan passeren we de stad en komen we op de weg naar Parijs. Onderweg krijgen we enkele stevige buien te verduren met sneeuw, hagel en regen. De temperatuur zakt van 11 naar minder dan 5 graden. Eerst de kachel maar op de waakvlam gezet om te voorkomen dat de vorstbeveiliging aan slaat. Dan zijn we al het schoone water kwijt en dat is minder fraai.
We waren net op tijd. Steeds komen er buien, prachtige exemplaren om te bekijken op een afstand, maar dan koelt het goed af. Vanaf Arras rijden we binnendoor over verschillende D -wegen. Van zowel Arras als Amiens hebben we het centrum van de stad kunnen aanschouwen. Dat is je “straf” als je de tolwegen wilt vermijden. Maar goed, geen probleem daarmee. Rond een uur of zeven stonden we op de camperplaats in Conty.

Een bekende, rustige plek. Lekker eten en straks de kachel weer aan. We verwachten een paar graden onder nul vannacht..
Eerst nog even de route voor morgen bekijken en dan sluiten we dag hier ook af.

Het is een glasheldere nacht. De sterren staan te flonkeren aan de hemel! De ochtend start met prachtig opkomende zon boven de camperplaats. De auto’s hebben bevroren ruiten en alles is wit. Het ziet er veelbelovend uit. De vogels roepen uit volle borst. De puttertjes zien er fraai mooi uit met hun felle kleuren. We moeten toch eens een goed Europees vogelboek aanschaffen. Na een eenvoudig ontbijt rijden we lekker vroeg weg vanaf de camperplaats. We komen in het dorp direct in een verkeersomleiding die ons ergens anders brengt dan waar wij naar toe willen. Maar niet getreurd, we hebben ons garminnetje nog. Die brengt ons niet binnendoor, maar binnen-binnendoor. Na twee uur hebben we een prachtig mooie omgeving gezien. De landerijen zijn nog wit van de vorst. De nevel stijgt op uit de dalen. Het is stil, slechts een enkele auto rijd onze route. Na ruim twee uur hebben we bijna zestig kilometer afgelegd. Niet echt iets om over naar huis te schrijven .. waarom ik het dan toch doe? Het is hier zo wonderschoon.

Maar helaas de wegen worden smaller en zijn niet meer zo geschikt voor ons Ducatootje. Dat moet anders, we zoeken een snellere route, maar nog wel binnendoor 😀 .

Natuurlijk komen we de (on)nodige wegomleggingen tegen. We zijn niet zwaarder dan 3,5 ton, maar wel breder dan 2,25 m. en dat betekent omrijden via Orleans. Uiteindelijk komen we aan in Tours dat was de bedoeling, daar gaat de route verder naar het zuiden. Deze dag eindigt rond zes uur op een camperplaats in Ste. Mauraine.

Vannacht weer een grandioos heldere hemel, maar deze keer geen vorst meer. Het is opnieuw nog erg rustig op de weg als we naar Portiers en later naar Angelome tuffen. De tolwegen kunnen we nog links laten liggen. Dat betekent natuurlijk wel dat ik dwars door alle plaatsen heen rijd en daarbij een schier eindeloze hoeveelheid aan rotondes moet “nemen”. Daar krijg je wel spierballen van ..🏋️.


Na ruim 350 km komt La Sauvetat du Dropt in zicht. Even afwachten of in dit dorp plaats is voor ons. Er is een camperplaats, waar vier wagens kunnen staan. En warempel, het is helemaal leeg en superleuk gelegen langs een riviertje. Een winkeltje in het dorp is ook aanwezig dus dat wordt morgen een lekker stokbroodje ..
Nu eerst een wandeling om de benen te strekken.

De brug over het riviertje wordt gerestaureerd. In de avonduren is het mooi verlicht.

Morgen is het laatste deel gepland door Frankrijk en rijden wij naar Vieux-Boucau-les Bains, net boven Cap Breton, daar blijven we een paar nachtjes. Op deze plaats is goed te zien wat wandelende duinen zijn.

Deze nacht begint het te regenen dat het giet voor het eerst sinds lange tijd. Eerst vallen de regendruppels direct op het dak, dan vallen ze uit de bomen en tot slot vallen ze vanaf de fietsendrager op de bumper. Alles tikt, onregelmatig en hard een heerlijk ritme om te slapen. De volgende morgen is het nog steeds slecht en pas veel later wordt het droog. Dan zijn we bijna bij de kust. Heel mooi.

Aangekomen op de camping blijkt die redelijk bezet te zijn. We gaan eerst via de eerder genoemde duinen naar het strand. De duinen zijn nog niet weggelopen, maar veranderen steeds. Een prachtig gezicht. Bij het strand aangekomen blijkt de zee onstuimig en er zijn hoge golven. Prachtig om te zien, zeker nu de zon ook goed doorkomt.

Later kunnen we weer buiten koken en buiten eten, voor het eerst dit jaar. Super.

Ja inderdaad. Er is altijd een “maar”. Maar het mooie zonnige weertje heeft niet zo lang geduurd. In de nacht gaat het opnieuw regenen. Met een stevige wind gaan we de zondag in. Toch komt de zon rond het middaguur weer terug en kunnen we buiten relaxen 👓. Aan het strand is het mooi, nog steeds hoge golven en vandaag is het een beste dag geweest voor de surfers. Rond een uur of negen gaat de zon onder en is het tijd om naar binnen te gaan. Het wordt snel koud. Morgen gaan we verder naar Spanje.

Tot slot. Zodra er weer gelegenheid is om foto’s van de camera te synchroniseren, zal ik ze er bij zetten in de blog. Jullie krijgen daar wel een berichtje van.

Palencia en Plasencia.

Steeds weer ben ik abuis als ik deze plaats in toetst. Palencia is de eerste tussenstop onderweg naar het zuidwesten van Spanje.

Het vertrek vanuit Vieux Boucau verloopt prima. Natuurlijk is het dorp wel een wegomlegging, die omlegging en die leidt ons direct naar het terrein van een andere camping…. Leuk geprobeerd. 😁
Daarna via de snelweg richting San Sebastian. inmiddels valt de regen weer met bakken uit de lucht. Er is weinig te zien van de omgeving, waardoor er besloten wordt de snelweg te blijven volgen via Gasteiz – Vitoria naar Burgos. Pas later op de dag, net voor Palencia wordt het droog.

Dwars door het stadscentrum van Palencia rijden we naar het einddoel. De weg door het centrum leidt me door een heel bijzondere tunnel, alsof je een parkeergarage binnenrijdt. Gelukkig is die wel hoog genoeg, maar wel enkelbaans en heel erg smal. Na eee veel te scherpe bocht in deze lange tunnel, passeer je zomaar een aantal erg drukke kruispunten. Wat doe ik hier, kwam te laat naar boven..pff. Gelukkig ook weer goed gekomen, maar de deur van de auto had in de tunnel niet open gekunt🤔

Op de camperplaats aangekomen is die wel bijzonder. Als je hier brandstof tankt mag je gratis overnachten, kan je water lozen en innemen en ook gebruik maken van douche en toilet. Ook is er gratis electriciteit, de plaatsen zijn groot en je kan er zelfs je camper laten wassen. Dat laatste is echt wel teveel van het goede. De eigenaar wil gewoon graag dat je het er naar de zin hebt.

Door het stadspark is het in tien minuten wandelen naar het stadscentrum. Dat doen we vandaag, want voor morgen wordt de gehele dag regen en wind voorspelt en nu schijnt de zon. ☀️. De grote kathedraal, La Bella Desconocida wordt snel gevonden. Deze “onbekende schoonheid” is de belangrijkste trekpleister van de stad.

De kathedraal is prachtig, met ontelbare plafond en wandschilderingen, beelden, wandkleden en kunstwerken, veelal van het begin 16e eeuw. Knap werk, maar ik krijg altijd een vreemde smaak in de mond, wie hiervoor heeft moeten boeten… Wat me opvalt bij het lezen van de capitool reisgidsen is, dat ze heel vaak volstaan met informatie over deze gebouwen. Het wordt dan snel meer van het zelfde. Later maken we een grote rondwandeling door de rest van de stad.

Rond een uur of zeven lopen we een restaurantje binnen. de man achter de bar verwijst ons direct naar boven de trap op. Natuurlijk probeer ik uit te leggen dat wij graag wat willen eten… Toen we boven waren, was het restaurant nog leeg. Het is een keurige zaak, maar nog wel wat donker. We doen de gordijnen maar open en wachten op de ober… Die komt niet… Na een poosje pakken wij onze spullen weer op, zwaaien vriendelijk en vertrekken. De barman heeft ons vast alleen doorverwezen naar het toilet… want wie komt er nu al zooo vroeg al eten.

De volgende dag, dinsdag is een dag met kou en veel regen en kunnen we alles weer eens bijwerken, opladen en een boekje over Spanje lezen. Morgen vertrekken wij naar de omgeving van Plasencia.

Parque Natural de Monfraque.

Net ten zuiden van Plasencia ligt een fraai natuurgebied. Dit park ligt rond de afgedamde Taag. Als je een vogelliefhebber bent, kan je hier je hart ophalen.

Het laatste deel van de reis hier naar toe loopt door de La dehesa. Dat is een heel groot open gebied met steen- en kurkeiken. De eikels worden veelvuldig gegeten door de varkens, die hier lopen. Het vlees van de varkens is een grote lekkernij. We kunnen er van meepraten …

In deze streek en het natuurgebied zien we zeer veel mooie vogels. Op de camping staan veel vogelaars en zijn allemaal bereid om je meer te vertellen en de door hun gemaakte foto’s te laten zien. Ik begin hier niets met mijn compact camera. Jammer, maar het is niet anders, de andere is thuisgebleven. Dat doe ik dus nooit meer …📷. Gieren in diverse uitvoeringen, de blauwkop ekster, zwaluwen, de zwarte wouw, ooievaars, vele soorten roofvogels, en heel uniek, de zwarte ooievaar. We hebben er heel veel gezien en van veel toch nog leuke foto’s gemaakt. Liefhebbers zijn gewaarschuwd. Hier moet je zijn.

De eerste fietsdag gaat naar het dorpje Malpartida de Plasencia. Een mooi plaats tegen de bergen aan. De tweede dag rijden we eerst naar Villareal de San Carlos. Een achttiende eeuwse dorpje wat zich aan het ontwikkelen is tot voor de toerist. Hier kan je routes bekomen om in het gebied te gaan wandelen. Per fiets wordt ernstig afgeraden vanwege de gesteldheid van de paden. We halen een kaart op waar de bekendste vogelsoorten op staan en hun vindplaatsen. Hier spotten we diverse gieren en jawel, ook de zwarte ooievaar.

Een klein blauw vogeltje (heeft nog geen naam bij ons) staat mooi te poseren. De naam wordt gezocht! Wie?

Onze laatste fietsdag is een route over de Via Verde de Montraque.

Een route over een oude spoorlijn van bijna 20 km enkele reis naar La Bazogona. Dit lijkt ons wel wat. Buiten het feit dat hier zeer veel nachtegalen te zien en te horen zijn, is de eindbestemming gewoon een hek. 🚧Verder helemaal niets. Einde fietspad. Gewoon weer zelfde weg terug. Je ziet toch weer heel andere dingen als je terugrijdt. Morgen doen we het weer eens rustig aan, hebben we wel verdiend. Maandag 15 april vertrekken wij richting Merida, iets met Romeinse historie…

Merida.

Deze stad heeft zijn bekendheid gekregen rond het begin van de jaartelling toen de Romeinen neerstreken in Andalusië.

Ze vestigden daar een aantal administratieve centra en onderandere in Merida werd in de vijfde eeuw een grote stad.

Er worden gebouwd met tempels, arena’s, een colosseum, een amphitheater, renbanen, een groot aquaduct, bruggen en natuurlijk ook een grote stad met muren en torens.

 

Deze stad hebben we vereerd met een bezoek, want nergens anders is er nog zoveel van terug te vinden uit deze tijd dan in Merida. In de middag zijn we gestart met dit bezoek en laat in de avond waren we weer op de parkeerplaats, die toen meer dan vol was gelopen met campers.

In de avond hebben we uitgebreid de processie bekeken die door de stad trok. In deze week, Semane Santa, de week voor Pasen, kom je ze overal tegen in alle soorten en kleurrijke uitvoeringen. We hadden gehoopt deze nog in Sevilla te zien, maar nu is het ook goed geweest.


Mede doordat we dit nu al gezien hebben gaan we niet naar Sevilla, maar rijden we morgen door naar El Rocio, maar daarover later meer

El Rocio.

Dit is wel een heel bijzondere plaats. Een dorp met rechte straten, verdeeld in blokken, alsof je in New York bent …🗽 maar dan toch net iets anders. Je krijgt er misschien al een beeld bij…
Eenmaal per jaar komen hier vele duizenden mensen gelijktijdig naar toe. Romeria uit heel Spanje komen dan naar hier met hun ossenkar of paard met wagen om deel te nemen aan een processie. Een gigantische mensenmassa en een heel bijzondere gebeurtenis waar wij alleen de foto’s van kunnen aanschouwen en een film van kunnen bekijken.

Achtergrond en een interessante uitleg over deze pelgrimstocht en wat er aan vooraf gaat kan je vinden via deze link.http://www.elflamenco.nl/07-Cultura/Rocio.html

In het dorp zie je prachtige huizen, met brede onverharde, geheel uit zand bestaande, wegen. Met een beetje wind, dat hadden wij vandaag, geeft het een wazig beeld, met veel wervelingen van zand op de straat. Dit kan je vaak zien in oude western films.

Ze zouden zo hier gemaakt kunnen zijn. De bewoners mogen hier rijden met hun auto, verder is er gelukkig niet zo veel verkeer, muv paarden. Fietsen met gewone banden is bijna niet mogelijk, want het zand is mul en net voldoende hoog om op je snuffert te gaan.

Natuurlijk hadden wij op advies van de receptie alhier de fietsen afgeladen om het natuurpark Donana te gaan bekijken. Na enige verkenning bleek het dit jaar echt niet mogelijk. Via de snelweg is het levensgevaarlijk dan wel verboden en de andere weg was afgesloten wegens werkzaamheden. Het Nationale Park is alleen toegankelijk met een 4×4 met gids in ieder geval vanuit het noorden, vanuit El Rocio.. Ik heb natuurlijk nog wel een paar foto’s gemaakt 🦆

Daarna de fietsen maar weer opgeladen, morgen gaan we het stadje per voet verder verkennen. 

Deze dag gaat het wandelen een stuk makkelijker zonder fiets. Het dorp ziet er fraai uit. Vannacht heeft het stevig geregend, waardoor sommige straten nog blank staan. Het deert niemand. Wel is het veel drukker. Vele families komen naar het dorp, mogelijk vanwege het lange Paasweekend. Normaal staan veel huizen leeg. De huizen zijn keurig onderhouden en worden minimaal éénmaal per jaar bewoond ten tijde van de jaarlijkse romeria van de hermandada, een soort broederschappen, naar El Rocio.

Het verkeer rijdt links en rechts over de zandwegen om de grootste plassen mis te houden. Paard en wagen komen veelvuldig voor, daar doe je ook de boodschappen mee en ga je mee naar het café. Kortom een levendige plaats. In de avond ga ik kijken naar de processie die op Goede vrijdag wordt gehouden.

Ik ben nog wat vroeg, want het is me onbekend wat er staat te gebeuren. In de kerk, de Iglesia de Nuestra Senora del Rocio, is nog plaats genoeg. Het wordt niet zo druk. De beeltenis van de kruisiging van Jezus wordt door zestien sterke broeders de kerk uitgedragen, waarna er een tocht om de kerk wordt gemaakt. Na vijf minuten stopt de stoet, is er een proclamatie en muziek en daarna vervolgt de stoet zijn weg. Dit gaat wel even door, gevolgd door enkele honderden mensen. Niet echt indrukwekkend, maar wel bijzonder om meegemaakt te hebben.

Morgen gaan we onderweg naar Portugal. De route is nog niet geheel bekend. Blijven jullie nog meelezen?. Laat eens wat van je horen🤷

Lagos.

Een stadje aan de zuidwest kant van de Algarve is het einddoel geworden vandaag. De eerste kennismaking zijn de zandsteen rotsen aan het strand. Grote uitgesleten gaten maken er een mooi plaatje van.

We staan op de camping in het centrum van de stad. Wel een heel aparte plaats.

Er staan veel vaste bewoners die op de camping hele bouwwerken hebben gemaakt. De “vaste” bewoners behoren tot een groep hippies die nog denken dat ze in de jaren 60 leven. Ik mag ze wel, vriendelijk, maar men leeft wat alternatief. Het is er schoon, maar erg oud, vervallen en het ziet er ondanks het mooie zonnetje, toch troosteloos uit. Er zou een keer echt schoon schip gemaakt moeten worden, dan is er best veel van te maken. Je bent in 5 minuten in het centrum van de stad en zo’n zelfde afstand naar het strand of de haven. We moeten nog afwachten hoe de nacht verloopt met de vele honden die hier rondlopen… Kortom, een uitdaging. Het is weer eens wat anders.

 

De stad heeft de twijfelachtige primeur dat de ontdekkingsreiziger Nuno Trisao de eerste slaven uit de Sahara verhandelde op een markt. Het is de eerste slavenmarkt in Europa. Een betreurenswaardige periode is hier in het jaar 1441 gestart.

We doorkruisen de stad en nemen er een hele dag voor. Natuurlijk wel eerst nog even langs het strand om schelpen te zoeken … Er is maar weinig gevonden. De meeste zijn kapot. In de stad is het rustig uiteindelijk denken we de gehele stad wel gezien te hebben.e volgende morgen rijden we niet al te vroeg wel, we hebben alle tijd. Na een kort bezoek aan de buurtsuper, rijden we weg. Na een paar kilometer zie ik net voor een rotonde een jonge dame staan springen en zwaaien. Netjes teruggezwaaid natuurlijk 🙋 Op het laatste moment zie ik dat ze mijn aandacht wil trekken door met een tankdop te zwaaien. Dan denk je nog “ze halen echt alles uit de kast…”.

Maar ik vertrouwde het niet. Toch maar even checken of de tankdop van de drinkwatertank er nog op zat en wat denk je “die was verdwenen”. Die lieve jonge dame heeft me willen helpen en me zelfs achterna gereden om mij te attenderen op iets wat ik verloren was…dan denk je toch? We zijn omgekeerd, maar hebben haar niet meer gevonden. Nog even bij de camping geïnformeerd, die wisten van niets, maar hebben me wel geholpen aan een andere dop, zodat we weer verder konden met een afgesloten tank. Nu verder naar Sagres.

Cabo de Sao Vicente – Sagres

In de middeleeuwen dacht men dat deze plaats, in het uiterste zuidwesten van Portugal, het einde van de wereld was. De daar aanwezige vuurtoren is nog steeds een belangrijke markering met een bereik van 95 km.

Het gebied wat zich van hier uitstrekt tot Sines, is een prachtig natuurreservaat. We hebben er heel veel vogels en planten kunnen zien. Veel staan er nu in bloei. Na het Ducatootje op de kaap te hebben geparkeerd, zijn we wat rondgelopen in het fort en natuurlijk de uitgesleten, 60 meter hoge kliffen, bekeken.

Het is een toeristische attractie geworden. We rijden nu terug naar Sagres en parkeren de wagen op een hele grote parkeerplaats voor de overnachting.

 

Hendrik de Zeevaarder heeft op het schiereiland ten westen van de stad Sagres zo rond 1450, een vesting gebouwd. Wij gaan er natuurlijk eens kijken. De plaats waar we overnachten is een grote parkeerplaats er 100 meter bij vandaan. In de vesting vinden we nog een mooie kompasroos gemaakt met kiezelstenen en ook nog de eenvoudige kapel Nossa Senhora de Graca. Bij de zijn door Hendrik gebouwd.

Op het terrein zijn diverse verdedigingswerken gebouwd. De rest van het terrein is een geweldige rotstuin met prachtige bloemenzee en veel vogels.

Na het bezoek aan de vesting bekijken we Sagres met het kleine haventje. Dit stelt niet veel voor, we gaan er wel lekker eten.. dat hebben wij verdiend en de opgedane energie bleken we later wel nog te hebben .

Laat ik het zo zeggen, die overnachting hebben we heel bewust meegemaakt. Het was al wat gaan waaien in de avond, maar rond middernacht brak er een storm los die het Ducatootje danig op de proef stelde. Zeeziek worden in een camper zou zomaar kunnen!! Geen moment stopte het waaien, na dat het hele front was overgetrokken, zo rond een uur of twee, werd het iets rustiger. Bij een volgende bui begon het feest opnieuw. Het leek wel of de camper gesloopt moest worden. Volgens de vooruitzichten gaat het nog drie dagen zo blijven waaien in deze hoek, dat klinkt niet hoopgevend.

Zambujeiro do Mar

Vanuit Sagres rijden we langs de kust naar het noorden en komen aan in Zambujeiro du Mar. Het is een rustige, prachtige route en mooi landschap..We hebben hier geen last meer van de wind 🌬️. Na een paar uurtjes komen wij in een echt toeristenplaatsje met een prachtig strand en een mooie kust van zandsteen kliffen. Wat het meest opvalt is variatie van bloemen. Er lopen vele wandelingen door dit gebied en als je hier in de buurt komt, moet je die route zeker een stuk lopen.

We zien een scherpe kale rots schuin uit zee omhoog komen met daarop minimaal 12 ooievaarsnesten. Nu kom je die overal tegen, maar op deze rots in zee hadden we ze, met rondom zout water en veel wind, niet verwacht.

We staan op een prachtige camping waar echt aan alles is gedacht. Zeker aan te bevelen. Tot slot, zoals je in veel Portugese en Spaanse plaatsen ziet, veel niet afgebouwde woningen, flats en bouwplaatsen enz. Alles bouwrijp gemaakt zo 10 jaar geleden en nu overwoekerd en verwaarloost. Jammer, of misschien wel gelukkig. De authentieke plaatsjes verdwijnen snel door de bouw van grote “toeristen steden”.

Na drie dagen bivakkeren in dit gebied vertrekken we op 28 april naar de omgeving van Lissabon.

Lissabon.

Als je dan toch in de buurt bent, dan mag je een bezoek aan deze stad niet missen. We wilden het wel net iets anders doen deze keer. We zoeken en vinden een kleinere plaats aan de zuidoever van de rivier de Taag en dan overvaren naar de stad. Volgens het boek moet hier een parkeerplaats zijn waar je mag parkeren en overnachten met de camper.

Zo gezegd, zo gedaan. Met enig zoekwerk komen we op een zeer grote parkeerplaats vanwaar je met de ferry naar Lissabon kan overvaren. Veel mensen wonen in het zuiden en werken in de stad. De bootverbinding werkt dus super.

Voor weinig geld koop je een OV-chip card en voor 5€ heb je een retourtje en kom je direct midden in het oude centrum van de stad.

De parkeerplaats is niet echt eenvoudig in en uit te rijden, de toegangspoort is smal, maar het lukt wel met ons Ducatootje met ingeklapte spiegels.

En …….deze plek is voor de eerste nacht helemaal alleen voor ons ….

De stad is nog rustig als we er in de morgen naar toe vertrekken. In de vroege avond is het er eindeloos, gezellig, druk, met zeker niet alleen toeristen. Heerlijk kijken, kletsen, drinken, muziek maken en genieten in het plantsoen, op een bankje en langs de kade op het talud de Taag. Het zijn geliefde plaatsen.

De stad zelf…tja die moet je gewoon zelf beleven. Wij zeggen prachtig. Een impressie heb ik gemaakt door middel van foto’s, maar zelfs dat heeft zijn beperkingen…

En nog een paar foto’s. Een heerlijke stad die leeft, bruist met alle facetten. Muziek, schilderen, bedelen, zang, kunst, historie, kerken, cafeetjes enz enz. gewoon zoals je dat in veel steden ziet. Maar toch is deze stad bijzonder …

Tot slot ……. de tram

Maandag de 29e vertrekken we richting Evora en gaan we weer naar het binnenland. Overigens … inmiddels is het zonnig en tegen de dertig graden..☀️☀️☀️

Evora en Estremoz

Evora kreeg in de Romeinse tijd, 2e eeuw na Chr. zijn bekendheid. De stad wordt nu bevolkt door studenten en toeristen om de bezienswaardigheden van de oude stad te bekijken.

Een paar blikvangers zijn het enorm lange aquaduct wat nu nog 9 kilometer lang is, enkele prachtige kerken, een dom, een groot klooster en ook verschillende grote pleinen. De marmeren voorganger van de fontein op het Praca do Giraldo op de Grote markt , kreeg als eerste zijn water wat werd aangevoerd door het aquaduct. De temperatuur van de godin Diana, (waar hebben we daar meer over gelezen?), is in 1870 in ere hersteld.

Door omstandigheden was een lopend bezoek vanaf de camping naar Evora niet gewenst. Reden dat we in de ochtend met het Ducatootje naar de stad zijn gereden.

Later in de middag reden we naar Estremoz. Wel hebben we lopend de beide plaatsen bekeken en het kasteel bezocht.


In Estremoz is in het centrum een heel groot marktplein waar je met de camper mag overnachten. We stonden er uiteindelijk met drie wagens om te slapen.

Het plein is sfeervol met rondom prachtige historische gebouwen en gelegenheden te eten en te drinken. Vanuit het centrum is een bezoek aan het kasteel goed te doen. De toren op het kasteel is meer dan 25 meter hoog en herinnerd aan de drie koningen die hem gebouwd hebben. Het bleek de volgende morgen op dit grote plein, een rustige overnachting.

Nu vertrekken we naar Ferraida do Zezere.

Ferraida do Zezere.

Ooit, lang geleden zijn we hier ook geweest en verbleven we een aantal nachten op een Quinta. We hebben toen in een klein restaurantje in die plaats heerlijk gegeten. Dus wilden wij daar weer eens naar toe.

 

Vrij snel gevonden, maar helaas zit daar nu een bankgebouw. Nu kan je daar ook je geld brengen, maar dat moet anders kunnen…De tweede mogelijkheid stond met goede referenties in Google. Helaas de zaak is gesloten om onduidelijke redenen, terwijl de naam ook anders is. De referenties maar eens even aanpassen ….de derde mogelijkheid bleek het restaurant in een groot hotel. Helaas, dit restaurant ging alleen open bij evenementen. De vierde mogelijkheid werden na veel zoeken gevonden, maar de kok was ziek. De vijfde enz enz. En dat in zo’n klein dorp. Toch hebben we lekker gegeten bij een BBQ restaurant op honderd meter van de camper locatie. Normaal voor het meenemen van eten, maar wij krijgen er heerlijk te eten, gewoon op een bordje. Pff.

De camperplaats ligt ook in het centrum, met alle watervoorzieningen, we overnachten er heerlijk alleen. Morgen gaan we nog iets verder naar het noorden, richting Viseu.

 

Sao Joao de Areira

Zo’n 125 kilometer ten noorden van Ferreira do Zezere komen we op een kleine camperplaats die gerund wordt door Nederlanders. Er is ruimte voor 4 campers, dus van te voren even bellen was een goede keuze. Aan alle voorzieningen is gedacht. Een glaasje sap van de vruchten uit de boomgaard was het welkom. Heerlijk.

De naam van de camperplaats verwijst naar de aanwezige leguanen op deze plek. We hebben er een gezien van circa 30 cm lang, prachtig groen. Mijn camera of ik was te langzaam om het mooie beestje vast te leggen of de Leguaan te snel, het is maar hoe je het bekijkt.

In deze omgeving bevindt zich een fietspad van 49 km lengte richting Viseu. Dit moet een route zijn over bruggen en door tunnels. Morgen gaan we die rijden. Nu eerst van ons sap genieten.

 

We beschikken inmiddelsi over een kaart waarop aangegeven hoe wij bij de bij het fietspad komen. Het gaat hier om een fietspad, aangelegd op een oude, in 1988 geamoveerde, spoorlijn tussen Santa Comba Dao en Viseu. Deze lijn heeft de naam Ecopista do Dao gekregen en is waarschijnlijk de mooiste van Portugal.

Wij vinden we weg snel, het gaat eerst stijl bergafwaarts, daar zien we een mooi glad geasfalteerd pad, wat later blijkt, “slechts” 400 meter stijgt over een lengte van 35 km. Alle stationnetjes staan er nog, de een vervallen, de andere opgeknapt door een motorclub. Twee zijn er verbouwd tot eetgelegenheid. Op het pad mogen geen andere voertuigen komen dan fietsers. Het is heerlijk rustig.

 

Je fietst door verschillende gebieden, met Eucalyptus bomen, kurkeiken en op sommige plaatsen zijn wijngaarden aangelegd.

 

Helaas is dit gebied, waaronder ook de directe omgeving van de camperplaats, in oktober 2017 getroffen door een enorme bosbrand. In anderhalve dag tijd is hier een gebied verbrand ter grootte van Nederland. De brand ging gepaard met een tropische storm. Overal kan je de sporen van deze vuurzee nog zien. De eigenaar van de camperplaats weet hier veel over te vertellen.

Zondag doen wij het weer rustig aan. Genietend van het mooie weer rijden we nog wat in de omgeving rond om maandag weer te vertrekken. We twijfelen nog over de richting en bestemming.

Segovia en Soria

In Segovia hebben wij het plan de kathedraal en het kasteel te bezoeken. De heenreis was zo boeiend en gevarieerd zodat we wat later in de stad aankwamen. Onze Garmin brengt ons vaak feilloos op de plaats van bestemming, maar kiest echt de kortste weg van A naar B terwijl dat niet is ingesteld … Deze keer reden we dwars door het centrum van Segovia met op één moment, dat ik dacht, als ik deze helling af rijd kom ik nooit meer boven en het is me smal … Dus wilde ik keren op een kruispunt, maar ik mocht niet links of rechts (winkelstraat) en ik reed al op een eenrichtingsweg. Dus weer verder en iedereen had alle geduld. Dus toch de helling af. En dat terwijl ik me echt had voorgenomen nooit meer door een oud stadcentrum te rijden.. Via de rondweg was het hooguit 100 meter verder rijden, maar veeeeel sneller 😁

Naast de arena, vinden we een prima mixed parkeerplaats voor een overnachting. Kortom, we lopen wat later de stad in, maar we hebben wel alle bijzonderheden gezien, alleen voor het alcazar was geen tijd meer om het van binnen te bekijken. Je moet ook nog wat te wensen hebben.

Verrassend mooi was het hoge en lange aquaduct in het centrum van de stad. Gebouwd in de eerste eeuw en tot de 18e eeuw in gebruik geweest.

Vanuit Segovia rijden we de andere morgen via de N110 en de N122 naar Soria. Een prachtige route over verschillende hoogvlakten. Onderweg bekijken we de oude stad El Burgo de Osma en zien verder van zeer dichtbij nog een aantal zeldzame gieren direct langs de weg.

Soria is een kleine stad in Castilië-Leon. Na de prachtige route over de hoogvlakten van midden Spanje parkeren we het Ducatootje langs de Duero, onderaan de stad. We zien en horen zoveel vogels, prachtig. Zelfs kanaries hebben we gezien.

Het grote verschil met nu deze streken te bezoeken of in de zomer, is dat nu zo rustig en stil en nog ongerept is … alles komt tot bloei … er nog weinig toeristen zijn en dat allemaal met een aangename temperatuur van zo’n 22 – 28 graden.

De camper parkeerplaats ligt langs de rivier aan het einde van een doodlopende weg. Heel veel mensen komen er een wandeling maken en om elkaar ontmoeten. Een rondwandeling is mogelijk langs de oevers waarbij we ook gelijk de Emerita de San Saturio bezoeken, een oude kerk gebouwd in en op de rotsen.

 

Cambrils.

Na deze overnachting rijden we naar het oosten, via Zaragoza (waar we ook het centrum hebben gezien – foutje) naar het oosten van Spanje door en een hoog gelegen, zzeer rotsachtig, kalkrijk gebied met ontelbare kleine bergdorpjes. Er loopt daar één hele mooie weg, de A221, die het gebied doorkruist. De moeite waard om te rijden. Onderweg zien we veel afgravingen voor kalk en cement, maar ook worden enorme velden met zonnepanelen gebouwd. Een ruwe, maar natuurlijk betrouwbare, schatting is, dat er toch wel 25 km2 met alleen maar panelen op dit moment in aanbouw zijn. In Nederland maar zeuren dat het stroomnet de teruglevering niet aan kan…

We rijden naar Cambrils. Kijken of we nog een duik kunnen nemen in de Middellandse zee.

Nu valt de temperatuur van het zee water nog wat tegen. Op de camping la Llosa voelt het als een soort van thuiskomen. Het is wel heel erg druk op de camping. Er zijn slechts enkele plaatsen vrij voor de duur dat we wllen blijven. Dit fenomeen doet zich volgens andere gasten op heel veel plaatsen voor in de omgeving. Zeer veel campers, waaronder erg veel van spaanse afkomst, veroveren de campings langs de kust. Het is natuurlijk wel hun eigen kust 🤔 Enkele jaren geleden waren dit vooral Hollanders, Engelsen en Fransen en in het weekend kwamen de Spaanse gasten naar hun, meestal vaste, plaatsen. Die hebben een duidelijk ander leefritme…. Maar dat heeft ook wel wat…

Tijdens ons verblijf in Cambrils bezoeken we een aantal weekmarkten waaronder die in Salou op maandag en Cambrills op de woensdag.

Natuurlijk kom je hier veel toeristen tegen, maar de opzet van de markten is wel verschillend. In Salou is alleen kleding te koop en in Cambrils ook streekproducten, verschillende etenswaren, kruiden, fruit, souvenirs enz.

Inmiddels is er weer een week voorbij gevlogen. Donderdag 16 mei vertrekken we richting het noorden. We gaan eens in Roses kijken. Een stadje aan de kust ter hoogte van Figueres 25 km. onder Perpignan. Met uitzondering van de eerste anderhalve week hebben we prachtig weer gehad. Gemiddeld toch wel 25 graden en veel zon. De avonden zijn in dit jaargetijde nog fris, zeker als er een zeewind komt. Gelukkig is de regen ver weg gebleven. Het verdere weersverloop in het zuiden is spannend en niet zo fraai volgens de verwachtingen. We zullen zien, het komt vaak niet uit.😎 Op naar Roses.

Roses.

De weg naar Roses is een dubbelbaans weg, alsof je naar de stad rijdt. Het is er druk. In eerste aanzet dacht ik naar een meer afgelegen gebied te rijden, maar niets is minder waar. Roses ligt in het noordelijke deel van de Costa Brava, wat begint bij de Franse grens. Een hele grote haven voor watersporters en een prachtig zandstrand ligt langs de boulevard.

Nog iets voorbij Roses ligt het mooie plaatsje Cadaques, veel witte huisjes gelegen tegen de bergwand en langs de zee en nog met inder toeristische invloeden.

Het waait inmiddels inmiddels stevig in de baai. Slechts enkele badgasten liggen in de zon, verscholen achter een goed verankert windscherm.

Een stralend blauwe lucht geeft een prachtig decor van de bergen in het achtergebleven en tegen de bergwand aangebouwde dorpjes. We gaan er vanmiddag en avond eens lekker tegenaan en lopen langs het strand en door de stadjes, waarvan Roses wel de grootste is. We sluiten de dag af in een typisch strandhotel waar een buffet wordt geserveerd met plaatselijke lekkernijen. Heerlijk.

Vrijdag regent het de gehele dag en is het weer helemaal omgeslagen zoals voorspelt. Tijd om de weblog eens bij te werken. Hopelijk zijn er nog wel lezers, anders is dat natuurlijk minder..
Morgen, zaterdag, gaan we naar de Languedoc voor de laatste dagen van deze vakantie. Nog even volhouden dus…😉

Agde, Massiac en Goncourt

De weg naar het noorden via Perpignan, Narbonne en Beziers verloopt met een straffe noorden wind. De tolweg hebben we snel verlaten, binnendoor was de wind duidelijk minder merkbaar. Onderweg hebben we er voor gekozen om naar Agde te gaan. Daar hebben we ooit een kleine camping gevonden. We gaan er naar op zoek.

Net voordat de receptie sluit voor de siësta, hebben we een plekje kunnen bemachtigen. Ook hier was de camping het redelijk vol of waren plaatsen gereserveerd.

Het ene plek is te klein, de andere konden we niet ingedraaid komen enz enz, maar schuin kan staan op een plaats kan natuurlijk ook. We zijn uiteindelijk drie dagen gebleven.

Heerlijk gefietst en op aardig wat onbekende plaaten geweest. De route langs het Canal du Midi blijft prachtig. Het Canal du Midi (Letterlijk: Kanaal van het Zuiden) is een 250 km lang kanaal door Frankrijk tussen Toulouse en de Middellandse Zee.

In de avond nog gezellige mensen ontmoet uit Oudewater en een restaurantje langs de Hérault hebben we gebruikt om camper ervaringen uit te wisselen 😂

 

De dag van vertrek uit Agde staat gepland voor 21 mei. Via de A75 rijden wij relaxed richting Clermont Ferrand, om uiteindelijk in een klein plaatsje Massiac te overnachten.

 

In de avond hebben we deze plaats verkent en de andere morgen rijden wij via allerlei binnenwegen naar Langres. Ook vandaag weer een prachtig route gereden, maar binnendoor rijden kost wel heeel veel tijd, maar je ziet dan ook zoveel te meer. We waren er rond zes uur. Te laat om dan ook nog de stad uitgebreid te bekijken. Deze stad zetten wij op de lijst, voor twee overnachtingen! Overigens is er een net buiten het oude stadscentrum een nieuwe camperplaats aangelegd, even onthouden voor de volgende keer… Die ziet er keurig uit

Vanuit Langres is het nog een klein uurtje rijden naar Goncourt. Deze stop wordt vaak gebruikt van en naar het zuiden. Meestal is er wel een plekje. De rivier de Maas stroomt hier bijna over de voeten..Gelukkig is het nu nog een stroompje van een paar meter breed. Overigens kan het de rivier hier snel buiten haar oevers treden. De Maas ontspring in dit dal.

De andere morgen is het 23 mei, dan vertrekken we naar Luxemburg. Daar verblijven we in Redangen om daarna weer huiswaarts te keren. Bij aankomst is er nog één plek vrij binnen de markeringen op de parkeerplaats. Deze plaats wordt bezet door veelal “vaste” gasten, die dan ook het grootste deel van de staanplaatsen bezet houden en dus ook de elektrische aansluitingen. Ik had het moeten weten, want zowel de staanplaatsen, het water en de stroom zijn hier gratis. Maar goed, we hebben het Ducatootje er gewoon tussen geschoven en heerlijk overnacht. De buren keken wat minder blij, maar je kan niet alles hebben toch?

Vrijdag keren we huiswaarts, na ruim 7 weken rondtoeren hebben we weer van alles gezien en beleefd. Soms spannend maar meestal heerlijk relaxed, rustig en stil. De lente is een prachtige periode om te reizen in met name Portugal en Spanje. Genoeg zon, heerlijke temperaturen, alles nog fris groen en over het algemeen nog weinig toeristen. Dank aan Hem die ons ook weer veilig heeft thuisgebracht. Wij hebben er van genoten, hopelijk jullie ook een beetje …?

Tot een volgende keer.